News bulettin

Ανάγνωστερ εχάθηκα α; Η αλήθκεια θκιεβάζω σε, τζιαι άμαν με αφήκει ο μπλάκμπερις αφήννω σου τζιαι κανένα σχόλιο, αλλά κάμνει μίλλες.

Τα νέα μου

Ενότητα 1: Μπλάστ φρομ δε παστ:

Προχτές επήα στο Η εντ Μ να τους δώκω έναν μπλέιζερ πίσω, το οποίον εγόρασα τον Γεννάρην, τζιαι όταν το έπλυννα έκαμεν κουτρουβούθκια. Επκιάσαν το, εδώκαν μου τα λεφτά τζιαι είπαν τζι’εναν τραούδιν. Σαν έφκαιννα έκσω ακούω εναν ψψψψψψψψψψ. 

Γυρίζω τζιαι τι να δω; Τον Ιταλόν μου πρώην με τον τζύρην του! Είσιεν 7 χρόνια να τους δω, μετά που τζείντην νύχταν του Φεβράρη του 2006 που το έκαμα επιτέλους να τον φκάλω πόξω εν τους εξαναείδα. Εκάθουνταν τζιαι θκύο πας σε εναν παγκάκιν, με τα μουστακομουσούθκια τους τζιαι τες φανελλούες τους με το κολλαράκι. Αντίδρασα καλά, ούσα ετοιμόλογη, τζιαι έβαλα μιαν αυθόρμητη κραυγή στα Σάρδικα του τύπου «εεεε, μάννα μπου κάμνετε σιόρ;» Εμιλήσαμεν λλίον, τι κάμνετε, πως πάτε. Πως πάει το εστιατόρειο (πκιο ττίπικαλ εν γίνεται), πως παν οι θκειούες συνέταιροι; Σιηλλοτρώουνται ακόμα α; Ναι, ναι, καλά, νέα δουλειά και τα λοιπά. Έκαμνα την άνετη παρόλο που ήταν οκγουορντ η φάση. Στα 3 λεπτά είπα τους ότι πρέπει να φύω για να πάω γυμναστήριο, αλλά ο πρώην πεττερός εν με άφηκεν, «περίμενε να σε δεί τζιαι η γεναίκα μου τζιαι εννα χαρεί πολλά!". Εμπήκαμεν στο διπλανόν μαχαζίν που ήταν τζιαι εθώρεν ρούχα. Η μίνι πεττερά. Ανάμιση μέτρον. Χαρές, μεν σου πω τζιαι συγκίνησην. «Εχάθηκες, γιατί εν ήρτες να με δείς;» Ατε τωρά. Ναμπου της λαλείς; Την αλήθκειαν μάλλον. «Κάρλα μου, έτσι εν τούντα πράματα. Στην άρχην εν επήεννεν να ρτω να σε δώ, ήταν πολλά φρέσκα η υπόθεση. Τζιαι μετά που περάσεν αρκετός τζιαιρός εσκέφτηκα, ού, τωρα επέρασεν τόσος τζιαιρος, παρέτα!». 

Επάλαβωσεν λλίον, αλλά είπεν μου ότι «σίγα το πράμαν σίορ, ίντα σχέσην έσιει αν εχωρίσετε;» Τελοσπάντων. Εφύα τζιαι που τζιαμέ πατημένη να πάω γυμναστήριο. Η αλήθκεια η Κάρλα αγάπαν με, γιατί παρόλα τα 30 τόσα χρόνια δαμέσα εν έμαθεν την γλώσσαν τζιαι καθότι γνωρίζομεν ολίγον την ιταλικήν μαζίν μου έκοφκεν τζιαι καμιάν κουβέντα. Η σχέση μου με τον γυιόν τους ήταν εντέλως αχρείαστη. Ούτε τζιαι εγώ ξέρω γιατί είμαστεν μαζίν, αφού η υπόθεση εν είσιεν με λάδιν με ξύδιν. Αλλά που τούντην φάραν έμαθα πολλά, πολλές μαειρκές κυρίως. Επίσης έμαθα –με την μέθοδον της επανάληψης- ότι οι Ιταλοί εφευραν το φαίν, τζιαι πρίν πο’λλού τους ο κόσμος έτρωεν ρότσες. Έφερναν τους ζιβανία. Η αντίδραση: «α, εν γκράππα!» Αναρήν; «α, εμάθετε τζιαι σείς την ρικότα;» Χαλλούμιν; «Μα τουτη η μοτσαρέλλα εν νακκόν σκλερή;» και ούτο καθεξής. 
Επίσης νομίζω ότι ένας λόγος που με αγάπαν τούτντο σόιν εν επειδή έτρωα πο ούλλα. Η Κάρλα έκαμνεν αρχιδάκια αρνίσια πανέ τζιαι μόνον εμείς οι θκύο τα ετρώαμεν, η στετέ του στην Σαρδινίαν μια φορά εσέρβιρεν μου κκελέν του αρνιού, σπασμένην που την μέση τζιαι γεμιστήν με λιαστές τομάτες. Αμαν σου λαλώ εσέρβιρεν μου την εννοώ το. 
Εβαλεν μου την ομπρός μου. Ολόκληρην την κκελέν. Μιαν εγώ τζιαι μιαν τζείνη. Ήταν μέλιν το κεφαλάκι, αλλά ναι, ήταν λλίον παράξενον να έσιες την κελλέν της κατσέλλας ομπρός σου, τζιαι να βάλλεις σιέριν μες τα δόνγκια της για να φάεις την γλώσσαν.

Ας είναι. Επεράσαμεν το τζιαι τούτον.

Ενότητα 2: θαυμαστής με άλτσχάιμερ

Αθθυμάσαι μες τον σιειμώναν, που ήταν ψόφος τζιαι είπα σου ότι ήρτεν ένας στον σταθμόν του τρένου τζιαι ερώτησεν με αν θέλω να πάμε για κάφε;

Τζιαι εγώ είπα ευγένεστατα «ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά σεν ενδιαφέρομαι»; Τζιαι μετα εδιερωτούμουν ίνταλοις του εκίνησα το ενδιαφέρον αφού ήμουν σκουλλισμέν σιάλια, παλτά τζιαι σκούφους;. Ε. Την περασμένην εφτομάδαν συμβαίννει μου παρόμοιον περιστατικόν: «Σύγνωμην; Θέλετε να πάμε για κάφε;» Γύριζω τζιαι τι να δω; Ο ίδιος! «Εμ, εξαναρώτησες με πριν 3-4 μήνες τζιαι είπα σου όι. Η απάντηση εν η ίδια, ευχαριστω". «καλάν» λαλέι μου «εμπόρειεν να άλλασες γνώμην». «Καλάν ρε» λαλώ του, «έν έσιεις ίντερνετ;» Εν εκατάλαβεν τι εννούσα τζιαι έφυεν.

Εχτές σαν ήμουν στο σταθμόν τζιαι επαράγγελα παγωτούιν ακούω πίσω μου μια φωνή «συγνωμηηη» γυρίζω τζιαι τι να δώ; Ο ίδιος πάλε! «Θέλετε να πάμε για κάφε;» Τζιαμε ενευρίασα. «Γιέ μου, τούτη εν η Τρίτη φορά! Σατσιήν! Ξανα-μανά: Όι ευχαριστω, παρέτα να με ρωτάς πκιόν!» Εκόπην του βούρου. Η παγωτάρενα ένεψεν μου εναν καχύποπτον «έσιει τίποτε;» Είπα της τον πόνον μου. Έσουσεν την κκελλέν της τζιαι επλήννεν το κουταλούιν του παγωτού.

Εκατάληξα σε δύο πιθανά σενάρια για τον παρέαν:

1. Εσιει άτσχάημερ τζιαι ξηάννει ότι με εξαναρώτησεν.
2. Εν κάμνει άλλην δουλειαν ούλλη μέρα, ρώτα ΟΥΛΛΕΣ τες γενάιτζιες που θωρεί, τζιαι ένας νούς ένει, πόσες φάτσες να συγκρατήσει.

Η φάση εν ότι πολλόου του εν το περιμένεις. Εν ένας τύπος, καμιάν 35άρκά χρονών, ψηλος με κουστούμι τζιαι ποτζείντα γυαλλια τα σπασικλέ πον της μόδας τάχα. Δηλάδη εν ευπαρουσίαστος. Γυαλλίζει τσας το μμάτιν του, αλλά ρε παιδίν μου, αν την έκαμνεν τούντην δουλειά στο ίντερνετ θα είσιεν τζιαι επιτυχίες, είμαι σίουρη.

Άσε που αν μου εμίλαν κανόνικα, αν με έπκιαννεν κουβέντα, θα του εμίλουν, είμαι φιλική σε σημείο βλακείας αφού. Ατου ο Γαβρίλης με το «συγνώμηηην, θέλετε να πάμε για καφε».

Ενότητα 3: Αν ήταν η αζούλα πούζα

Το γειτονικό χτήριο ανακαίνήστηκε τζιαι έγινεν πούππα. Πούππα λαλώ σου! Επέτηχα τον ιδιόκτητην πριν 2-3 μήνες τζιαι ερώτησα τον για τα διαμερίσματα. Είπε μου ότι εν 12 ευρά το τετρ. μέτρο το ενοίκιο! Ντόινγκ! Εμείς πληρώννουμεν 7 τζιαι εν τζιαι πολλά. Εκίστησα λλίον γιατί εθώρουν κάτι ωραία είδη υγειηνής που τους βάλλουν, κάτι παρκέ κάτι κουζίνες... Αλλά επέρασεν ο τζιαιρός τζαι επέρασεν μου. Τωρά όμως εξιζιηλισεν το ποτήριν! Βάλλουν τους βεράντες! Όι μπαλκόνια Κρυοχωρίτικα που πρέπει να στέκεσαι γιατι καρέκλαν εν φορεί, βεράντες κανονικές! Αν ήταν η αζούλα πούζα είσιεν να ειμαι ΤΟΟΟΟΟΟ-πκιάε ποτζεί-ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΗΗΗΗΗ.

Ενότητα 4: Ετοιμάζω ταξίδι

Ναι ναι. Εννά ρτω στα πάτρια εδάφη να παντρέψω την Εόλικα πον ανίψσιην μου (αμμεν το εκατάλαβες ως τωρα). Θα είμαι ούλλες τζι’ούλλες 4 μέρες τζιαι 5 νύχτες. Το πρόγραμμαν εν κλειστόν που τα τωρά. Φιλοδοξώ να πάω τουλάστιχον μιαν ημέραν θάλασσαν. Φιλοδοξώ να έβρω στρουθούθκια, αφου έβρεσιεν μπορέι κάτι να γίνει.Φιλοδοξώ να μεν ανγκριστέι κανένας που εν ήβρα ώραν να παω να τον δω.

Χάτες τζιαι ως πάρατζει.

3 περιστατικά αγάπης, 2 στρέιτ τζιαι 1 γκέι

Τον τελευταίον τζιαιρόν περνώ 3 ώρες την ημέραν μέσα σε τρένα τζιαι τράμ. Αντιλαμβάννεσαι ανάγνωστερ, ότι εν τζιαιμε που βιώννω τα πολλά πολλά.

Σου μεταφέρω 3 στιγμιαία περιστατικά που τον τελευτάιον τζιερόν, την ιστόριαν πίσω τους αφήννω σε να την φανταστείς όπως θέλεις.

1. Μιτσής στο τρένο με μαλλίν αλα Τζάστιν Μπίμπερ τζιαι σκέητ μπορτν παραμάσκαλα, κλασσικός ττήνειτζ ντερτμπαγκ, στο τηλέφωνο να μιλά πολλά συγκεντρωμένα τζιαι έντονα στο κινήτο: «εν με κόφτει όσες τζιαι να μου γάφουν πας το γόλ μου, όσον ωραίες τζιαι να ένει, εγώ εσέναν αγαπώ τζιαι εν θα σε απατήσω».

2. Μια κυρία, περίπου 60 χρονών, συντηριτική θα έλεγα σε σταντ με σάντουιτς στο σταθμό του τρένου, να μιλά με την πωλήτρια. Π: Πωλήτρια Κ: κυρία

Π: α ώστε είσαστεν πιυ την Κωλονία... ίταλοις εβρεθήκετε δακάτω

Κ: Εσιει 7 χρόνια που είμαι δακάτω.... μετά που επέθανεν η φιλενάδα μου, έφυα εν έθελα να μείνω άλλον τζεικάτω. (εσκοτείνιασεν το βλέμμαν της). Εσιει 7 χρόνια που επέθανεν, τζιαι ακόμα είμαι ερωτευμένη μαζίν της.

3. Μια γεναίκα, 50 χρονών περιπού, με τα παχάκια της, αλλά αρκέτα περιποιημένη, στο τράμ να μιλά στο κινητό τζιαι να ψουψουρίζει θλιμμένα όπως μου εφάνηκεν: «εξύπνησα τζιαι έλειπες, ενε έξερα αν έπρεπεν να σου τηλεφωνήσω... τζιαι γω σκέφτουμαι σε... τζιαι εγώ επεθύμησα σε.

Εποφύσησεν τζιαι εγεμώσαν τα μμάθκια της αλλά ολόισια έλαμψεν το προσωπον της.

 Τζιαι τούτη που την γειτονιά μου

Στο τραμ ΙΙ

Εχτές επήεννα σπίτι που την δουλειά με το τράμ. Στες απέναντι μου θέσεις εκάθουνταν οι 2 μαθητευόμενες μου συνάδελφοι τζιαι εμιλούσαμε. Η θέση δίπλα μου ήταν οφκερη, σε μιαν στάσην ήρτεν τζι’ έκατσεν δίπλα μου μια κοτζακάρη, ποτζείνες που έννεν αακριβώς άστεγες αλλά εν έτσι παράξενες… ήταν αχτένιστη, παρόλο που τα μαλλιά της ήταν βαμμένα, εφόρεν αλώπως 3 φούστες την μιαν πάνω στην άλλην τζιαι εκράταν κάμποσες παλιοτσέντες του μπακκάλλη σσισμένες.

Μετά που κανέναν λεπτόν έδωκεν μου ενας ζόλος, εμύριζεν κακκά όπως άμμαν βαστάς πάνω σου έναν μωρόν σιεσμένον. Τζιαι σκεφτουμαι που λαλείς ντηαρ ανάγνωστερ κκιάορκάς σου την γέριμη την κοτζάκαρην αλώπως έσιεσεν πάνω της, ποιος ξέρει μπορεί να μεν ιμπόρει να πλυθθεί...  Πρίν να τελειώσω την σκέψην μου στην δίπλα θέση 2 γεναιτζές εφκάλαν έναν άρωμαν πάνω τζιαι εδοκιμάζαν το. Η κοτζάκαρη ολόισια άπλωσεν το σιέριν της τζιαι ένεψεν τους να της πιτίσουν. Επιτίσαν της 2-3 φορές πας το σιέριν τζιαι ολόισια εμύρισεν ο τόπος αρώμαν. Τζιαι γυρίζει που λαλέις η κοτζακάρη, θωρέι με μες τα μμάθκια τζιαι λαλέι μου «εν καλλίττερα τωρά;» Εγω εχασκιάστηκα, «ναι, λαλώ της, μυρίζει ωραία». Έφυεν η κκελλέ μου, αφου άρκεψα να νομίζω ότι εσκέφτηκα μεγαλοφώνως ότι έσιεσεν η κοτζάκαρη τζιαι άκουσεν με. Αλλα αποκλείεται, γιατί τζιαι να το είπα δυνατά, εν Κυπριακα που το εσκέφτηκα. Μόλις εκατέβηκεν η κοτζάκαρη ερώτησα τες κορούες αν με ακούσαν να πώ τίποτε. Είπαν μου οι.


Η κοτζάκαρη εθκιέβασεν την σκέψην μου αλώπως.

Στο τραμ

Σήμερα αποφάσισα να παω δουλεία με το τραμ. Συνήθως περνει με μια συνάδερφος αλλα σήμερα εν ειχαι καμίαν ορέξη να τη δω πρωι πρωι...
Έπιασα τζιαι το βιβλιούι μου παραμάσκαλα (το Midnight Children, εσιει ανάμιση μήνα που προσπαθώ να το τελειώσω) για να περάσει η μισή ώρα που θέλω να πάω δουλειά με το τραμ.

Το τραμ ήταν τίγκα, επειδή εισιεν καμιά 50αρκά κοππελουθκια, 8-9 χρονών με θκυοτρείς δασκάλες να τα προσέχουν. Αλώπως επέρναν τα κολύμπι επειδή ουλλα εκρατούσαν τσεντούες. Εν εισιεν τόπον να κάτσω τζιαι εστέκουμουν στην πορτα τζιαι έχασκα.

Μπροστά μου ήταν μια μάμμα, περίπου 35 χρονών με 2 μωρά. Μιαν κορούαν με την παλάσκαν της, πρέπει να ήταν 6-7 χρονών (επειδή ήταν ξιδόντα παραθύρα) τζιαι έναν μιτσικουρην 3 χρονών. Η μάμμα ήταν μοντέρνα τζιαι μπορω να πω σέξυ μάμ. Μελαχρινή σγουρομάλλα, εφορεν ένα σιορτ τζιαι μιαν φανελλουαν στράπλες. Η κορουα ήταν κουρρομένη πας την μάμμαν της που της εμίλαν με πολλήν αγάπη. Κάθε θκυοτρία λεπτά εδιαν της φιλούθκια, εχαίδευκεν την. Έπιασε την το φτι μου να της λαλεί ότι της έβαλεν 2 σαντουιτς, έναν μήλο κομμένο τζιαι ένα τάπερ με κκεράζια πλυμμένα τζιαι να τα φάει ούλλα. Είπεν της τζιαι να πιει ουλλο το νερό που το παγουρίνο της γιατί εν πυρά τζιαι πρέπει να πίνουμεν νερό. Που την προφοράν εκατάλαβα ότι εν Τουρκάλλα. Μετά η κορούα αγκάλιασεν τον αρφόν της τζιαι εδιάν του φιλουθκια τσακριστα. Μόνο οι Μεσογειακοί κάμνουν ετσι πάμπλικ ντισπλέι οφ αφφεκσιον.
Έτσι όπως τους εθωρουν εσυγκινηθηκα.

Ατζαπης σου άμαν κάμεις μωρόν μηνίσκει σου αγάπη τζιαι για κανέναν άλλον;

Μετά που λλιον εκατεβήκαν τζιαι οι τρείς τους σιερκές τζιαι άρκεψα να παρακολουθώ τα κοπελλουθκια του γκρουπ που εμουρμουρούσαν τζιαι επελλλαρίζαν συνέχεια. Σε μιαν φάση, βάλλει μιαν φωνή η δασκάλα ότι σε λλίον φτάνουμε στον κεντρικό σταθμό τζιαι να ετοιμαστούν να κατεβούν.
Ως τον κεντρικό σταθμό εισιεν άλλο μιαν στάση.
Εσκεφτουμουν, ότι εν μεγάλη ευθύνη για τους δασκάλους, αν τους φύει κανένα κοπελλουιν ναμπον να κάμουν;
Tζείνην την ώρα ένιωσα μιαν ευθύνη τζιαι γω για τζείνα τα μώρα…

Στην επόμενη στάση έγινε ένα μπέρδεμα, έμπενε τζιαι εφκένε κόσμος, τζιαι μια μιτσια του γκρουπ εσαντανώθειν τζιαι εφκήκεν έξω, στη λάθος στάση.

Τζιαμαι έβαλα της μιαν φωνή „κορη μιτσιαι ελά δαααα“ , εκάμα ένα διπλο σουκαχάρα εφκήκα εξω, άρπαξα την τζιαι έφερα την πάλε μέσα, 1 δευτερόλεπτο πριν να κλείσει ή πόρτα του τραμ. Φιου, επρόλαβα την. „ Κατεβαίνεις στην επόμενη στάση κορού„ λαλώ της  „μεν σιασιάρεις τζιαι ενναν χαθείς.“

Η δασκάλες εν είχαν πάρει χαπάριν, εκάθουνταν μπρoστά.

Αν κάμω μωρόν παίζει να το δήσω που κανένα λουρούιν. Για να πεθάνω που το άγχος μου.

Το βιβλίον εν το άνοιξα.