Χάσμα Γενεών

εν γίνεται όποτε δείξω της αρφής μου εναν τραούδιν, να μου λαλεί οτι εν ρήμεικ ρε κουμπάρε...

To 81 ήμουν 2 χρονών, μάλλον το πιο μεγάλο μου πρόβλημα ήταν ίνταλως να κόψω το παννί, ή το βυζί, ενώ η αρφή μου ήταν μπόρντιγκ σκούλ στην Αγγλία τζιαι εθκιέβαζεν smash hits τζιαι just seventeen.
Μάλλον θα έξερε τζιαι τι εν το χέβι πέττινγκ που τότε. Για μένα μάλλον τότε θα ήταν το σούσα-μπέλλιγκ.

Το 90 ήμουν 11 χρονών τζιαι εθώρουν μόνο ΡΙΚ 1 το χάιλαιτ της χρονιάς μου ήταν η Γιουροβίζιον, ενώ η αρφή μου ήταν στη Γερμανία τζιαι έκαμνε φοιτητική ζωή. Ενόμιζα οτι το πέτινγκ είναι να έσιεις κατοικίδια αλόπως.

Έγινα 16 χρονών να μάθω ναμπον το χέβι πέττινγκ. Τότε εξεκινήσαν να φέρνουν το just seventeen Κύπρον αλόπως.

Οπότε εν λογικό μου λείπουν στοιχειώδης γνώσεις.
You can say I missed the whole pepsi generation.

And yet I feel so young!

Σόου δέαρ γιου χάβ ιτ: Τούντο τραούδιν εν το ορίτζιναλ του προηγούμενου ποστ.
Μόνον ο αστροναυτης αν το ξέρει...

ξαναβρασμένο άσμα

ενεκάτωννα μες τα ποστ, τζιαι ήβρα τούντο τσιαττιστούιν, γραμμενον με λατινικούς χαρακτήρες, αλλιώς εσεμεσ-λίνγκοου, τζιαι είπα να το γράψω τζιαι με ελληνικούς, τζιαι άτε αφου το έγραψα να το αφιερωσω σ'εμας τες 30άρες της μπλογκοσφαίρας τζι'εν πειράζει αμμένεν της ώρας, τζιαι ο Ινβίκτους βάλλει ττάπερ στην καταψυξην εξάλλου!

κκουχχου κκουχχου αχέμ κκούχχου... πάμε!


Το μοιρολόιν των τριάκοντα


Ήρτεν η ώρα μου τζι’εμέν’, πο πκιαα τους τριάντα…
ήρτεν ωσάν κατραπατσιά, τζι’εδωκα μες την λάνταν

Παντες τζι’ εμπηξαν μου πατσιάν, μιάλην μες τους ύπνους
τζ’εζάλισα τζι’εθωρουν με κουέλλαν μες τους λύκους

Τζιαι, θώρε που ήμουν σίουρη, είσιεν να μείνω νέα
μα σαν ήμουν τταζέτικη εγίνηκα αρχαία

Της μάνας μου η έννοια της, πον είμαι αρμασμένη,
με κοπελλούθκια με σιυλλίν, με πάτερ με το γένιν

«εν γίνεται την κόρην μου, να ζιεις εν αμαρτίαν!
παντρευτου τον τον Σιάολον τζ’αγγόνια θέλω τρία»

Ζάβαλλι μου μανούλλα μου, θέλεις το για χαττίριν
τζιαι για να δείς τα στέφανα διας με του κάθε φτύρη

Ξέρω το θέλεις καζαντίν, καρτζιλαμάν τζιαι ρέσιν,
τζιαι να μου δήσεις κουρτελλούν κότσιηνην που την μέσην

για να’ ρτουν ούλλοι να σου πούν «μάσιαλλα την κοράσαν»
να παίζουν λαούτα τζιαι φκιολιά, να ξεκινήσει μάσα

να βάλεις πάνω γουρουνιές, φουρνίν με οφτόν του κλέφτη,
τζιαι μες τα πλάνα πο’καμες, ο λόος εν μου ππέφτει

Εμέναν πάλε άμανα, η έννοια μου εν άλλη,
πόν είμαι αλλό η μιτισά., πο’γινα η μιαλή!

Σκεφτουμαι τζιαι παραμιλώ, τον πόνον μου ποιος ξέρει
που αντάκωσεν την κάθοδον, βυζίν τζιαι κωλομέριν

που το πορνόν που νίφκουμαι, θωρέι με ρυτίδα
θωρεί με η αλούπα τζιαι γελά, κάμνω πως εν την είδα

αμμάμαναμου κατύσιη μου θα γίνω πατσιαούριν!
τζιαι για να μεν το σκεφτουμαι γυρευκω κανναούριν

Η γριά η κότα έχει το ζουμί, λαλούν εις τες Αθήνες,
ατζιαπης σου εν αλήθκεια τους, να μεν μετρώ τους μήνες;;

ανάποδο recycling

Ελα παππού να σου δείξω τα αμπέλια σου...