Μακάριοι οι πτωχοί.

Γιατί τζιαι που λαλέις έτο τζιαι εσυφφωνήσαν.
Πάει ο Κώστης, ο Γιαννής, η Μαρικκού τζιαι η Μεγαλομήτωρ τζιαι σηκώννουν τα ευρά τους (τζιαι στην καλλίτερην περίπτωσην πέμπουν μου τα εμέναν να τους τα προσέχω)

Ετό τζιαι εν εσυφφνησαν τζιαι εννα σας αφήκουν με την φράντζαν.
Πάει η Κωστής, ο Γιαννής τζιαι η Μαρικκού τζιαι σηκώννουν τα, άμπα τζιαι μετανώσουν, ε, εν αβέβαιοι τζιαιροι τούτοι.

Γουεαρ γουερ γιου; Νόουγουέαρ.

Γουεαρ αη γούεηβ γούερ γιου γκόου.

σέηβ γιουαρ κλόουδς σόου γιου μάητ χάβ δε χαφ οβ ιτ

Μακάρίος όποιος εν όβερντραφτ.
Πως σου φένεσται, εζήσαμεν να το πούμεν τζιαι τούτον.

Κατα τα άλλα σήμερα ήταν η πρώτη μου Δευτέρα χόουμ όφις. Είχα πεί οτι τωρά ποννα έχω χόουμ οφις εννα την τσακρώ τζιαι λλίον τζιαι να μπλογκάρω. Έθελα να ξαναμπω δυναμίκα στον χώρο με έναν τσιαττιστούιν αλλα με τούντους οικονομικούς χαττάες εκόπην μου η όρεξη. Εξάλλου ναμπου ηταν να τσιαττίσω; Επκιάσαν μας τες λίρες μας τζιαι νάκκουριν τον κώλον πουλήστε του Αβραμοβιτς μαρίναν με τον μόλον;

Άσιλα Φρουτοπία!

Γιατί τζιαι που λαλείς ανάγνωστερ ούλλον τζια έπκιαννεν το μματιν κάτι Πικους Απίκους ποτζει στης Πρασινάδας άλλα εν επολλοσυγκεντρώθηκα. Μέτα σαν γνήσια Κυπραία άκουσα ντεντ λάιν τζιαι εβούρησα να γράφτω, όπως το μωρόν που λαλεί «γιαγιά θέλω τζιαι εγώ κλημακτήριο!..... τι είναι κλημακτήριο;;;»

Άνταν τζιαι έστειλεν μου τα μαντάτα η πούλλα η Πρασινάδα άνοιξεν η καρκιά μου φύλλον φύλλον! Όπας λαλω, δαμέ είμαστεν! Φρουτοπία με τα όλα της! Έππεσεν μου το πκιο φρούτον της συνοπαρτζιάς, η σύντεκνη μου η Καϊσουδα!

Ερώτησα την τζιαι επολοήθειν δεόντως. Αν νομίζεις όμως πως εννα μείνω πουκάτω κάμνεις λάθος. Θα βάλω τζιαι εγώ την μουστάρδαν μου! Τα μπλε δικά μου!

Τούντο όνομαν πόθθεν φκαίννει;

 Μα που το Καϊσί το φρούτο! Εν έχουν λάθος τα καϊσιά. (τζαι εγώ μαζί :-Ρ :-Ρ :-Ρ)

 Ου άτε ρε Καϊσιν, έθελα παραπάνω πληροφορίες δαμέ. Ασπούμεν εγω θα ελάλουν ότι σε λαλούν Καϊσιν επειδή είσαι Κυπραία, γλυτζιά (άαααατς) τζιαι σπάνια! Τι εννοείς το καϊσίν εννεν σπάνιον; Επειδή εν γεμάτον το Επισκοπκιόν τζιαι τα Ψημολόφου; Λανθάνεσαι! Το καϊσιν εν σπάνιον επείδη το έσιει σε πολλά λλίες χώρες. Έννεν πελλάρες που λαλώ, εσατάνωσες το με το χρυσόμηλον που εν άλλον φρούτον.

Το Καϊσιν που λαλείς, εν σπάνιον επειδή εν πολλά ντελικάτον φρουτούιν. Εμφανίζεται στην έμπαν του καλοτζιαιρκού, ψήννεται πας το δεντρόν σε θέμαν ημερών τζιαι όσπου να το απολάυσεις εξαφάνιζεται, μόλις μπουσιν οι πυράες!

Στα αράπικα λαλούν το mish-mish τζιαι άμαν ενας Αράπης θέλει να πεί «την κότσιηνη Πέφτην» δηλάδη άμμαν κάτι εν σχετικά απίθανον να γινει, λαλεί fil mish-mish, «μες το καϊσίν» δηλάδη, επειδή ακριβώς το καϊσιν μπαίννει στην ζώην μας κάθε καλοτζιαίριν για 2-3 εφτομάες τζιαι μετά χάννεται! Είες!

Δηλαδή είσαι ενα σπάνιο, ντελικάτο, περιζητιτο τζιαι γλυτζιήν φρούτο με κοκκόνα!

Ποιόν μπλόγκερ θα έθελες να γνωρίσεις που κοντά; (που εν τον εγνώρισες πηλέ σιόρ, μα εννα σου τα κάμω ούλλα κουτζιά καθαρισμένα;)

 Την Postbabylon! Η κορού εν φυρμός!

 Περίττον να σου πω ότι δαμέ έκαμες με δέντρον της ερήμου και του Παραλιακού Λάρνακος έννε;

 *στο μπακραουντ παίζει η εισαγωγή του νεβαγκοναντανζαγκεν

Θέλεις να πεις εν κολώννεις να κάμεις κοπελλούθκια;

 Αν κολώννω λαλει? ΑΝ ΚΩΛΩΝΝΩ ΛΑΛΕΙ! Σhιέζουμαι με πάνω μου, κλάνω μέντες, θωρώ το Χριστό χίπη, σηκώνουνται οι τρίχες μου ίσια πάνω,  πιάνει με το ριόν λαλώ σου! Θεωρώ το πολλά μεγάλη ευθύνη.  Άσε που δεν ήμουν ποττέ ο τύπος που χαριεντίζεται ή ενθουσιάζεται με τα μωρά. Αν έχεις κάττο/σκύλο τζαι μωρό εννα κάμω παραπάνω χαρούες του κάττου/σκύλου παρά του μωρού. (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εν θέλω μωρά α!) Απλώς το θέμα «μωρό» θωρώ το ως ευθύνη τζαι όι ως ροζ/μπλέ συννεφάκια τζαι πελλάρες.

 Να σου πω τούτον ερώτησα το επειδη εφάνταστηκα ενναν επίκαιρον με χτησίματα τζιαι παντρειές. Ναι κόρη, τζιαι εγώ έτσι το θωρώ!

5 πράματα που αγαπάς στην Κύπρο τζιαι 5 που σου φακκούν κέντρο/πκιάννει σε το ζίλικουρτιν

 Λοβ

1) Είμαι (τζαι) Κυπραία. Μπορεί να είμαι από μεικτό γάμο αλλά εν δαμέ που εμεγάλωσα όπως ούλλοι. Τζαι εν ο τόπος μου. Τζαι τον τόπο σου, όσα τζαι να σου φακκούν πάνω του, πάλε αγαπάς τον.

 2) Λατρρρρρρρεύω τα Κυπριακά.

 Γιέα!

3) Το φαΐ. Ιταλική/Γαλλική κουζίνα ιμίσh. Πφφφφφ! Θεωρώ ότι η λούντζα η καπνιστή διά μες τα φκιά του οποιουδήποτε προσούτου πχ. Τζαι γενικά ούλλα τα κυπριακά φαγητά, χαλλούμι, τραχανά, σιουσιουκον, σιεφταλιά, κλέφτικο, σούβλα, γλυκά του κουταλιου, όλα.

 Ναι, ναι… I like what you’ve done here....

4) Τες απσολούτλι χιλάριους οικογενειακές συνευρέσεις κάθε είδους. Ενεσhει οικογένεια στην Κύπρο που να μεν έχει τους απόλυτα γραφικούς και απολαυστικούς χαρακτήρες που τόσο αγαπούμε να περιπαίζουμε. Η ζωή μας εν πολλά πιο ενδιαφέρουσα χάρις αυτών.

 (Επέθημησα την Θείαν μου που κλάνει σε κάθε τραπέζιν!)

5) Τες μικρές αποστάσεις. Σίριουσλι, δεν έχει λάθος το να μπορείς, σε όποιο σημείο της Κύπρου και να βρίσκεσαι, μέσα σε 20 λεπτά να βρεθείς είτε στη θάλασσα είτε στο βουνό αναλόγως των ορέξεών σου.  

 Τούτον εν θέμαν ναι. Τραβώ 3 ώρες την ημέραν μες τα τρένα

Ίχλιχλι

1)      Το ότι κακομαθαίνουμε τα «μωρά» μας. Όι έθθα πάθει ψυχολογικά το βλαμμένο σου άμαν φάει κανένα πατσούιν πας το σhερούιν ή καμιά τιμωρία. Πόσοι από εσάς έτυχε να φάτε πατσούι ή τιμωρία? Ετραυματιστήκετε ανεπανόρθωτα ψυχολογικά?  Ό,τι τζαι να εκατάφερε η γενιά των γονιών μας να κάμει, οι κακομαθημένοι απόγονοί τους έννα τα φαν ούλλα.

 Αμμάναμου φούσκους που έσιει να φάει το Καϊσιν-μιτσίν!

2) Το κόμπλεξ μας. Που τη μια να νομίζουμεν ότι είμαστεν οι καλύτεροι, ο ομφαλός της γης κτλ και από την άλλη να έχουμεν ένα τεράστιο μα τεράστιο κόμπλεξ (κατωτερότητας ίσως?) πως  η κυπριακή γλώσσα, παράδοση, έθιμα κτλ είναι «χωρκάτικα» τζαι σνομπάρουμεν τα τζαι σνομπάρουμεν τζαι όποιον νομίζουμε εν «χωρκάτος» που βασικά νομίζουμε εν ούλλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Τζαι το ότι νομίζουμεν ότι ούλλος ο κόσμος άλλην έννοια δεν έχει από το να ασχολείται μαζί μας. Ριλάξ πήπολ. Πάρτε το πράμα πιο χαλαρά, χορέψετε τζαι λίο άμαν φκαίνετε έξω, μεν νομίζεται ότι για να ξιμουττησετε από το σπίτι πρέπει να είστε σασμένοι στην τρίχα κτλ κτλ.  

 Πέ τα φρούτον, πε τα!

3) Το λαλλαρότζαιρο. ΔΕΝ. ΜΠΟΡΩ. ΤΗΝ. ΠΥΡΑ!

 Α φιλενάς, κάτσε σε νεβερεντιν φθινόπωρον τζιαι ξαναμιλούμεν! Είμαι σίουρη ότι αν ήταν Δεκέβρης τωρά είσιειν να λαλείς «αγάπω τα καλοτζιαίρκα της Νήσου μας»

4) Το ότι λειτουργούμε πολλά ατομικιστικά και δε βλέπουμε το συλλογικό συμφέρον. Για την πούγκα μας πουλούμεν τζαι τη μάνα μας άμα λάχει. Οι μόνοι που δείχνουν να είναι κάπως εξαίρεση, τζαι έχουν όνομα ότι εν τοπικιστές εν οι Παραλιμνίτες τζαι οι Αθηενήτες. Υποστηρίζουν ρε κουμπάρε ο ένας τον άλλο πολλά. Για να πουλήσεις μες το Παραλίμνι, πχ, πρέπει να έχεις πλασιέ Παραλιμνίτη. Αν το επεκτείναμε αυτό βάζοντας όλη την Κύπρο μέσα ήταν να πάμε πολλά μπροστά. Μιμηθείτε τζαι λίον τους Εβραίους σιόρ!

 Άηστα αστέια, εν το έξερα τούτον με του Παραλιμνάητς τζιαι τους Αθήενάιτς! Πολλά ενδιαφέρον. Θέλω ποστ εκτενέστερο!

5) Η έλλειψη πρασίνου. Τζαι μεν ακούσω κανέναν να σαλαβατά για δήμους και αρχές γιατί το πρόβλημα ξεκινά που τον κάθε έναν που μας. Πόσες φορές ακούσετε τη φράση «να κάμουμεν ένα τσιμέντο/πλακώστροτο στην πίσω αυλή να καθαρίσει ο τόπος»? Ή ασπούμεν εγώ μπροστά από το σπίτι έχω δύο φυλλοβόλα δέντρα. «μα έν σου κάμνουν ξιμαρισhiα?» ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΙΜΑΡΙΣΙΑ!!! Ή για τα δεντρα που εν κάτω στη Λευκωσία, τζίνα που κάμνουν μια σκια πασhιά-πασhιά, αλλά ρίχνουν κάτι μικρούς καρπούς έτσι εποχή «Ούφφου, ξιμαρίζουν το αυτοκίνητο μου, μα γιατί εν τα κόφκουν σιόρ τζαι αφήννουν τα τζαι κάμνουν ξιμαρισhιές?» Ξιμαρισhια είσαι εσύ τζαι το αυτοκίνητο σου άσχετε! Τα δέντρα ΔΕΝ νοούνται ξιμαρισhια!

 Χα! Αλόπως έχουμεν το ούλλοι οι Κυπράια να εξτασιαζούμαστεν με το πρασίνο. Ακόμα τζι’εγψ που το θωρώ ο ρεγκιουλαρ μπέησις σκέφτουμαι σχεδόν κάθε μέρα «Ααααναϊα μου Πράσινο!!!!»

(Βάλλω σου attachment με φωτό από φύλλα πεσμένα χαμέ, για να έχουμεν τζαι visual ντοκουμέντα.)

Έτες δάμε τζιαι τες φώτο του φρούτου!

Επειδή τυχαίως γνωρίζομεν τζιαι το κατιτίς για λλόου σου, αφού σε θκιεβάζουμεν, πέ μου, η μάνα σου ετραβησεν ρατσισμόν που ήρτεν Κύπρον; Εσύ;

 

Η μάνα μου, παρ’ όλο που ήρτεν Κύπρο προ της πτώσης του κουμουνισμού, ναι. Έθθα πω τα βαριά πράματα γιατί από τα μικρά νομίζω καταλάβει κάποιος πιο πολλά.

Παράδειγμα κουβέντες από την οικογένεια του παπά του στιλ «αν έπαιρνε Κυπραία ήταν να έσhει τζαι το σπίτι της, επήρεν την με το βρατζίν της κτλ (ασπούμεν WTF? παντές τζαι εν ήταν τζείνος ο πρόσφυγας ο ξεριζωμένος τζαι τζείνη η κοπέλα που παράτησε μια -τότε- καθόλα οργανωμένη χώρα με χίλιες κοινωνικές παροχές, για να τον ακολουθήσει σε μια φτωχιά πολεμοκαμένη χώρα)

Μετά, ήταν κάποιοι που νομίζαν ότι εν που τούτες που «ήρταν τζαι πιάνουν τους αντράες μας» ή ότι «ήρθε δαμέ επειδή επείναν».

Ή μια φορά που ήταν σε διακοπές με κάτι φίλες της τζαι από το από πάνω διαμέρισμα ένα βλαμμένο παιδάκι έσυρνε πράματα στην παρέα της μαμάς και στο τέλος άρχισε και να φτύνει. Και να του κάμνουν παρατήρηση με το καλό τζαι να μεν ακούει, τζαι ούτε οι κυράτσες που ήταν μαζί του να το συνάξουν. Επαίζαν πελλόν.  Ε και άμαν η υπομονή της μάμας εξαντλήθηκε, εφώναξεν τους «καλά εν τον θωρείτε ότι συμπεριφέρεται σαν γάιδαρος?» Τζαι γυρίζει μια τζαι λαλεί τους «άμαν έν σας αρέσκει δαμέ, να πάτε ‘που τζιαμέ που ήρτατε».

Εγώ?  Έτυχε μου φορές να είμαι σε παρέα τζαι να εκφραστεί κάποιος που δε με ξέρει ρατσιστικά για τους ανθρώπους που είναι από το πρώην σιδηρούν παραπέτασμα. Τζαί όταν του πω «η καϊσομαμά εν από εκεί» να ντραπεί τζαι να αρκέψει τα «μα εγώ έντζαι… εν άλλο που εννοούσα…»  τζαι να κλώθεται. Κομπλεξικοί μάνα μου.

Ή να ακούσω σχόλια του στυλ «έννα μεν μείνει καθαρή κυπριακή οικογένεια πιον» Σίριουσλι? Ρε άμαν τσιεκκάρεις τη ράτσα σου έννα δεις ότι εσμείχτηκε που εκατό πάντες με όποιον έτυχε να περάσει ως κατακτητής ή όι και όχι μόνον τζαι έννα μιλήσεις για καθαρότητα τζιόλας.

 Ατε τωρά. Επκιαν με τα δίκα μου τα ίχλιχλι με τούντες κουβέντες. Τζιαι το σιερόττερον εν ότι εν με εκπλήσσει τίποτε. Η μανάες του κζλομιτση που έφτυννες αξίζουν μιαν ρέχχα ΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ-πκιάε-ποτζεί-ΟΟΟΟΟΟΟΣΗΗΗΗΗ!

Φακ ρέησιστς μαν!

δυσπεψίας αποφθέγματα

Ανάγνωστερ ακόμα μιαν ημέρα είμαι δαμέ τζιαι νιώθω ότι εν θα χωνέψω ποττέ.

Η Μεγαλομήτωρ ακόμα κατακρίνει τα σουβλάκια του αντρός της, ότι τα επαράψησεν,αλλά τρώει τα μια χαρά.

Η ατμόσφαιρα στη νήσον εν φορτισμένη.

Έρκεται καταιγίδα. Αντιλαμβάννεσαι ότι ποννά' ρτει για τα καλά, τη -γίδα στην καταιγίδα εννα την θωρούμεν μόνον στα μίκι μαους.
Προς το παρών ας φάμεν σούβλα.

Οι χτιτζιάρηες της Ελλάδας εδείξαν ίντα γάροι ένει σήμερα, με τον φωτινόν τους αντιπρόσωπον.

Και ενόσον τα σύννεφα της καταιγίδας συνάουνται, κάπου, σε έναν νησί, σε έναν παράλληλο σύμπαν, η τιμή της πομπονιέρας για το πάρτυ (αναγκαστικής εισόδου σε μιαν ομάδαν οργανομένων ψυχοπαθών) προς τιμήν κάποιου που σιέζει τζιαι κατουρά πάνω του πρέπει να υπερβέννει τα 7 ευρώ γιατί αλλιώς εν αντροπή που τον κόσμον.

Αλόπως ψεκάζουν μας.

Τωρά που λαλείς ψέκασμαν, εφκήκαν τα καϊσια τζιαι τα χρησόμηλα. Να φάεις! Τζιαι να σπάσεις τες κοκκόνες τους να τες φάεις τζιαι την κουννούα. Τι έννοεις γιατι; Γκόγκολ ιτ.

News bulettin

Ανάγνωστερ εχάθηκα α; Η αλήθκεια θκιεβάζω σε, τζιαι άμαν με αφήκει ο μπλάκμπερις αφήννω σου τζιαι κανένα σχόλιο, αλλά κάμνει μίλλες.

Τα νέα μου

Ενότητα 1: Μπλάστ φρομ δε παστ:

Προχτές επήα στο Η εντ Μ να τους δώκω έναν μπλέιζερ πίσω, το οποίον εγόρασα τον Γεννάρην, τζιαι όταν το έπλυννα έκαμεν κουτρουβούθκια. Επκιάσαν το, εδώκαν μου τα λεφτά τζιαι είπαν τζι’εναν τραούδιν. Σαν έφκαιννα έκσω ακούω εναν ψψψψψψψψψψ. 

Γυρίζω τζιαι τι να δω; Τον Ιταλόν μου πρώην με τον τζύρην του! Είσιεν 7 χρόνια να τους δω, μετά που τζείντην νύχταν του Φεβράρη του 2006 που το έκαμα επιτέλους να τον φκάλω πόξω εν τους εξαναείδα. Εκάθουνταν τζιαι θκύο πας σε εναν παγκάκιν, με τα μουστακομουσούθκια τους τζιαι τες φανελλούες τους με το κολλαράκι. Αντίδρασα καλά, ούσα ετοιμόλογη, τζιαι έβαλα μιαν αυθόρμητη κραυγή στα Σάρδικα του τύπου «εεεε, μάννα μπου κάμνετε σιόρ;» Εμιλήσαμεν λλίον, τι κάμνετε, πως πάτε. Πως πάει το εστιατόρειο (πκιο ττίπικαλ εν γίνεται), πως παν οι θκειούες συνέταιροι; Σιηλλοτρώουνται ακόμα α; Ναι, ναι, καλά, νέα δουλειά και τα λοιπά. Έκαμνα την άνετη παρόλο που ήταν οκγουορντ η φάση. Στα 3 λεπτά είπα τους ότι πρέπει να φύω για να πάω γυμναστήριο, αλλά ο πρώην πεττερός εν με άφηκεν, «περίμενε να σε δεί τζιαι η γεναίκα μου τζιαι εννα χαρεί πολλά!". Εμπήκαμεν στο διπλανόν μαχαζίν που ήταν τζιαι εθώρεν ρούχα. Η μίνι πεττερά. Ανάμιση μέτρον. Χαρές, μεν σου πω τζιαι συγκίνησην. «Εχάθηκες, γιατί εν ήρτες να με δείς;» Ατε τωρά. Ναμπου της λαλείς; Την αλήθκειαν μάλλον. «Κάρλα μου, έτσι εν τούντα πράματα. Στην άρχην εν επήεννεν να ρτω να σε δώ, ήταν πολλά φρέσκα η υπόθεση. Τζιαι μετά που περάσεν αρκετός τζιαιρός εσκέφτηκα, ού, τωρα επέρασεν τόσος τζιαιρος, παρέτα!». 

Επάλαβωσεν λλίον, αλλά είπεν μου ότι «σίγα το πράμαν σίορ, ίντα σχέσην έσιει αν εχωρίσετε;» Τελοσπάντων. Εφύα τζιαι που τζιαμέ πατημένη να πάω γυμναστήριο. Η αλήθκεια η Κάρλα αγάπαν με, γιατί παρόλα τα 30 τόσα χρόνια δαμέσα εν έμαθεν την γλώσσαν τζιαι καθότι γνωρίζομεν ολίγον την ιταλικήν μαζίν μου έκοφκεν τζιαι καμιάν κουβέντα. Η σχέση μου με τον γυιόν τους ήταν εντέλως αχρείαστη. Ούτε τζιαι εγώ ξέρω γιατί είμαστεν μαζίν, αφού η υπόθεση εν είσιεν με λάδιν με ξύδιν. Αλλά που τούντην φάραν έμαθα πολλά, πολλές μαειρκές κυρίως. Επίσης έμαθα –με την μέθοδον της επανάληψης- ότι οι Ιταλοί εφευραν το φαίν, τζιαι πρίν πο’λλού τους ο κόσμος έτρωεν ρότσες. Έφερναν τους ζιβανία. Η αντίδραση: «α, εν γκράππα!» Αναρήν; «α, εμάθετε τζιαι σείς την ρικότα;» Χαλλούμιν; «Μα τουτη η μοτσαρέλλα εν νακκόν σκλερή;» και ούτο καθεξής. 
Επίσης νομίζω ότι ένας λόγος που με αγάπαν τούτντο σόιν εν επειδή έτρωα πο ούλλα. Η Κάρλα έκαμνεν αρχιδάκια αρνίσια πανέ τζιαι μόνον εμείς οι θκύο τα ετρώαμεν, η στετέ του στην Σαρδινίαν μια φορά εσέρβιρεν μου κκελέν του αρνιού, σπασμένην που την μέση τζιαι γεμιστήν με λιαστές τομάτες. Αμαν σου λαλώ εσέρβιρεν μου την εννοώ το. 
Εβαλεν μου την ομπρός μου. Ολόκληρην την κκελέν. Μιαν εγώ τζιαι μιαν τζείνη. Ήταν μέλιν το κεφαλάκι, αλλά ναι, ήταν λλίον παράξενον να έσιες την κελλέν της κατσέλλας ομπρός σου, τζιαι να βάλλεις σιέριν μες τα δόνγκια της για να φάεις την γλώσσαν.

Ας είναι. Επεράσαμεν το τζιαι τούτον.

Ενότητα 2: θαυμαστής με άλτσχάιμερ

Αθθυμάσαι μες τον σιειμώναν, που ήταν ψόφος τζιαι είπα σου ότι ήρτεν ένας στον σταθμόν του τρένου τζιαι ερώτησεν με αν θέλω να πάμε για κάφε;

Τζιαι εγώ είπα ευγένεστατα «ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά σεν ενδιαφέρομαι»; Τζιαι μετα εδιερωτούμουν ίνταλοις του εκίνησα το ενδιαφέρον αφού ήμουν σκουλλισμέν σιάλια, παλτά τζιαι σκούφους;. Ε. Την περασμένην εφτομάδαν συμβαίννει μου παρόμοιον περιστατικόν: «Σύγνωμην; Θέλετε να πάμε για κάφε;» Γύριζω τζιαι τι να δω; Ο ίδιος! «Εμ, εξαναρώτησες με πριν 3-4 μήνες τζιαι είπα σου όι. Η απάντηση εν η ίδια, ευχαριστω". «καλάν» λαλέι μου «εμπόρειεν να άλλασες γνώμην». «Καλάν ρε» λαλώ του, «έν έσιεις ίντερνετ;» Εν εκατάλαβεν τι εννούσα τζιαι έφυεν.

Εχτές σαν ήμουν στο σταθμόν τζιαι επαράγγελα παγωτούιν ακούω πίσω μου μια φωνή «συγνωμηηη» γυρίζω τζιαι τι να δώ; Ο ίδιος πάλε! «Θέλετε να πάμε για κάφε;» Τζιαμε ενευρίασα. «Γιέ μου, τούτη εν η Τρίτη φορά! Σατσιήν! Ξανα-μανά: Όι ευχαριστω, παρέτα να με ρωτάς πκιόν!» Εκόπην του βούρου. Η παγωτάρενα ένεψεν μου εναν καχύποπτον «έσιει τίποτε;» Είπα της τον πόνον μου. Έσουσεν την κκελλέν της τζιαι επλήννεν το κουταλούιν του παγωτού.

Εκατάληξα σε δύο πιθανά σενάρια για τον παρέαν:

1. Εσιει άτσχάημερ τζιαι ξηάννει ότι με εξαναρώτησεν.
2. Εν κάμνει άλλην δουλειαν ούλλη μέρα, ρώτα ΟΥΛΛΕΣ τες γενάιτζιες που θωρεί, τζιαι ένας νούς ένει, πόσες φάτσες να συγκρατήσει.

Η φάση εν ότι πολλόου του εν το περιμένεις. Εν ένας τύπος, καμιάν 35άρκά χρονών, ψηλος με κουστούμι τζιαι ποτζείντα γυαλλια τα σπασικλέ πον της μόδας τάχα. Δηλάδη εν ευπαρουσίαστος. Γυαλλίζει τσας το μμάτιν του, αλλά ρε παιδίν μου, αν την έκαμνεν τούντην δουλειά στο ίντερνετ θα είσιεν τζιαι επιτυχίες, είμαι σίουρη.

Άσε που αν μου εμίλαν κανόνικα, αν με έπκιαννεν κουβέντα, θα του εμίλουν, είμαι φιλική σε σημείο βλακείας αφού. Ατου ο Γαβρίλης με το «συγνώμηηην, θέλετε να πάμε για καφε».

Ενότητα 3: Αν ήταν η αζούλα πούζα

Το γειτονικό χτήριο ανακαίνήστηκε τζιαι έγινεν πούππα. Πούππα λαλώ σου! Επέτηχα τον ιδιόκτητην πριν 2-3 μήνες τζιαι ερώτησα τον για τα διαμερίσματα. Είπε μου ότι εν 12 ευρά το τετρ. μέτρο το ενοίκιο! Ντόινγκ! Εμείς πληρώννουμεν 7 τζιαι εν τζιαι πολλά. Εκίστησα λλίον γιατί εθώρουν κάτι ωραία είδη υγειηνής που τους βάλλουν, κάτι παρκέ κάτι κουζίνες... Αλλά επέρασεν ο τζιαιρός τζαι επέρασεν μου. Τωρά όμως εξιζιηλισεν το ποτήριν! Βάλλουν τους βεράντες! Όι μπαλκόνια Κρυοχωρίτικα που πρέπει να στέκεσαι γιατι καρέκλαν εν φορεί, βεράντες κανονικές! Αν ήταν η αζούλα πούζα είσιεν να ειμαι ΤΟΟΟΟΟΟ-πκιάε ποτζεί-ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΗΗΗΗΗ.

Ενότητα 4: Ετοιμάζω ταξίδι

Ναι ναι. Εννά ρτω στα πάτρια εδάφη να παντρέψω την Εόλικα πον ανίψσιην μου (αμμεν το εκατάλαβες ως τωρα). Θα είμαι ούλλες τζι’ούλλες 4 μέρες τζιαι 5 νύχτες. Το πρόγραμμαν εν κλειστόν που τα τωρά. Φιλοδοξώ να πάω τουλάστιχον μιαν ημέραν θάλασσαν. Φιλοδοξώ να έβρω στρουθούθκια, αφου έβρεσιεν μπορέι κάτι να γίνει.Φιλοδοξώ να μεν ανγκριστέι κανένας που εν ήβρα ώραν να παω να τον δω.

Χάτες τζιαι ως πάρατζει.

Βασιλικός γάμος στη Λευκωσία

μα δέτε! μα δέτε ίντα σιυλλόπελλος γαμπρός!

Το Μεγάλον Σάββατον του 93

Το Πάσκαν ήταν πάντα ιεροτελεστία. Επροηγείτουν μεγάλη νηστεία, ούλλον το 50ήμερο, τουλάχιστον σπίτι (χεχεχεχε) αφού η Μεγαλομήτωρ είναι ως γνωστόν πολεμίστρια της ορθόδοξης ντζιχάτ. Χαρακτηριστικά αθθυμούμαι πολλές πολλές χορτόσουππες, κύριως λουβάνα, μαειρεμμένη δίχως λάδι, για τα «μώρα» εχαλάρωννεν λλίον η νηστεία, εδικαιούμασταν να βάλουμεν λάδιν πουπάνω. Συνοδεία φυσικά ελιές μαύρες τζιαι κουλλούρι, με την αρφήν μου εκάμναμεν διαγωνισμόν ποιά εννα φάει παραπάνω ελλιές μαύρες τζιαι εβάλλαμεν τες κοκκόνες σειράν πας το τραπέζιν. Εννοείται ότι την μεγάλην ευτομάδαν είχαμεν καθημερινόν εκκλησιασμόν, πολλές ημέρες τζιαι πρωίν τζιαι νύχταν. Είχαμεν τζιαι που έναν βιβλιούιν της λειτουργίας, τζείνα τα κλασσικά, που εφκένναν σε σκούρο κόκκινο, πράσινο τζιαι μπλέ.

Έναν Μεγάλον Σάββατον, πρέπει να ήταν το 93 είχασιν συναχτεί οι Θείες τζιαι η στετέ που το χωρκόν στο εργαστήριον της Μήτωρ για να ψήσουν τες φλαούνες. Ενεκατωννουμουν τζιαι εγώ μες τα πόθκια τους. ‘Ηταν μαρτύριο το ζύμωμαν της φλαούνας αφου ποττέ εν εμπορούσαμεν να τες φάμεν βραστές, επειδή ενηστευκαμεν, επρεπεν να περιμενουμεν να πασκάσουμεν πρώτα.

Σε μια φάσην επήα να κατουρήσω με συγχωρείτε, τζιαι έπαθα σιόκ!
Αίματα! Πολλά αίματα! Όσον τζιαι εσήκωσα τα βρατζιά μου, τζιαι εβούρησα να το πώ της μάμμας μου κλαμένη. Είχα μιαν υποψίαν ότι ήταν η περίοδος μου που ήρτεν αλλά πάλε, το σοκ ήταν μεγάλο.

Πιάννω την μάμμαν που τζιαι τραβώ την σε μια γωννιά τζιαι λαώ της «Μάμμα, είχα αίματα πάνω στο «βρακούιν» μου!!!» (μεν γελάς, το 93 οι 13χρονες εφορούσαν βρακούθκια, όι τάγκα, ούτε σλίπ).
Η μεγαλομήτορ βάλλει μια φωνη ενθουσιασμένην: Κόρηηηηη, ελάτεεεε τζιαι η μιτσια είδεν περίοδον!
Ήρτασιν ούλλες οι θκείαες τζιαι η γιαγιά ενθουσιασμένες τζιαι ετσιριλλούσαν, κάπου μες τον πάνικο η Μήτωρ εγύρισεν μου έναν πάτσον πας την βούκκαν «να κοτσινήσει σαν το γάιμαν», οι θκειάες εκάμναν παναύρκα τζιαι εγώ, αμάθητη των πάτσων ελούθηκα το κλάμαν το για τα καλά.
«Γιατιιιι με έδεεεεεεεεεεερεεεες;;;;;;; ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ»
Η Μεγαλομήτωρ:
«εν τζιαι έδερα σε αγάπη μου, εν έθιμον!»
Η Θκειά μου η αντρογεναίκα
«ίντα κλάιεις τωρά ρα πελλοττασία; Εν τζιαι είσια μωρόν πκιόν, έγινες γεναικα!»
Η γιαγιά μου επαρακολούθαν σχετικά ήσυχη πουκας το τσιεμπερούιν της, ήρτεν έδωκεν μου εναν φιλούιν τζιαι είπεν
«Κορούιν μου, άμμαν είδες Περίοδον Μεγάλον Σάββατον εννα κάμεις 7 χρόνια να κοινωνήσεις Ανάστασην».

Εννοούσεν ότι για τα επόμενα 7 χρόνια θα είχα περίοδο το Πάσχα. Αθθυμούμαι ότι μου έκαμεν μεγάλην εντύπωσην, αφού 7 χρόνια για μέναν ήταν αιωνιότητητα.

Το πρώτον Πάσχαν που εν είχα περίοδον, 8 χρόνια μετά, η στέτε είσιεν πκιον φύει εν εμπορεσα να της πω «Άγια, εν καλά που ελάλες»

Ήταν ποτούντα ενεξήγητα της γιαγιάς μου, όπως «άμμαν βρέσιει τζιαι το νέρον κάμνει παμπούλες μες την λάντα εννα βρέξει πολλά».

Τζιαι έτσι όπως ήμουν κλαμένη, μες τα γελλια των θκειάων αη χατ αν εππίφανι!

Δηλάδη αφου εν θα κοινωνήσω δικαιούμαι να φάω φλαούνα βραστή!


Καλό Πάσχα ανάγνωστερς!

Όταν ένας μαύρος ήρτεν στην Νήσον

Εγράφαμεν το σωτήριον έτος 1993. 14 χρονών τότε είχα φτάσει ήδη το τελικόν μου ύψος των 180 εκατοστομέτρων τζιαι μάζιν με το καρναβάλλιν των ορμονώνε της εφηβείας αντιλαμβάννεσαι ότι αντρέπουμουν ότι υπήρχα. Σε μιαν προσπάθειαν να έβγω τζιαι γω η γέρημη μιαν γωνιούαν να ανήκω ενεκατώννουμουν με το μπάσκετ, τον κόσμον των ψηλών. 

Το ειρωνικόν εν ότι ενω πρίν να πάρω τα υψη έπαιζα αρκετά καλά άμμαν εψήλωσα τζιαι μετα εν μου εγιούταν γιατι εν έλεγχα το χιλιομέτριο πιθκιαβλοζάμπικο, κρεμανταλέ μου σώμαν. Το δωμάτιον μου ήταν γεματον αφίσιες του Μάικκολ τζόρνταν, του Σκότι Ππίππεν τζιαι το Σιακκήλ Ονήλ. Δηλαδή το δωμάτιον μου ήταν γεμάτον μάυρους. Προφητικόν στοιχείον, γιατί ακριβώς τούντη εποχήν εναν σκάνδαλον εκέντριζεν την ενόρια στην οποίαν η Μεγαλομήτωρ έκμνεν την ορθόδοξην τζιχάτ της: Η κόρη σημαντικού στελέχους της ενορίας επέστρεψεν που τες σπουδές της με γαμπρόν. Και δή «μάυρον σαν την φούσταν σου κα. Μεγαλομήτωρ μου» όπως είσιεν πει η μέλλουσα πεθθερά του μαύρου. 

Η κορού που έφερεν τον μαύρον ήταν που οικογένειαν πολλά θρήσκαν, πολλά παραδοσιακή, που χωρκόν. Καταλαββαίννεις ότι ήταν το θέμαν του αίωνα. Μετα που κάμποσα κουτσομπολιά τζιαι μιαν βάφτισην άρων άρων του Μάυρου δια να τον μυήσομεν είς την ιεράν ημών ορθοδοξίαν, εκανονήστικεν ο γάμος. Για τον γάμον ήρτεν η οικογένεια του γαμπρού που μικρόν κράτος της Αφρικής, ο τζιύρης του τζιαι ο δίμετρος αρφός του.

Η μεγαλομήτωρ έχουσα φάει ψουμιά στες αραπκιές ήταν πκιο εξοικειωμένη με ξένους (πολλά ξένους) τζιαι εκάλεσεν την οικογένειαν του γαμπρού μιαν Κυριακή να τους ταϊσει «να δουν τα πλάσματα ότι εμέις είμαστιν φιλόξενοι, εν είμαστιν ρατσιστες!».

Τζείνην την Κυριακήν εγω ήμουν βαωμένη στο δωμάτιον μου τζιαι άκουα μουσικές, μάλλον νιρβάνα, εννα σε γελάσω, τζιαι επροσπάθουν με νοητικήν δύναμην να εξαφανιστώ που το σύμπαν, ή έστω να κοντίνω λλίον. Το φάιν με τους ξένους εν εμπορούσα να το αποφύγω «εν αντροπή που τα πλάσματα κατέβα αμέσως κάτω!». Εφόρησαν την καλή μου μαύρην φανέλλα, έβαλα λλίον μπρίλκρημ στο μαλλίν –ήταν βλέπεις της μόδας τότε- τζιαι επήαν να τους σιαιρετίσω.

Εκάθουνταν στο σαλόνι, το σαλόνιν το καλό, ξέρεις εσύ ντήαρ ανάγνωστερ, τζιαμέ που κάμνει παιχνίδιν το κινέζικο χαλί μαζί με το σκαλιστόν έπιπλον τζιαι το λευκαρίτικον πετσεττάκιν σαν εκατέβεννα τες σκάλες.

Η Μεγαλομήτωρ εθεώρησεν σωστόν να με αναγγείλει στους επίτιμους μελαμψούς καλεσμένους της:

"Όου, λούκ! Δις ις μαη τόττερ, δε σμόλ ουάν, γιές. Σιη λάααααβς δε μπλάκ μεν!"

.
.
.
.

Να αφήκω την ατάκαν λλίον δαμέ έτσι να την εμπεδώσεις ανάγνωστερ.

Κλέις’ το στόμαν σου.

.
.
.
.

 Μέν γελάς!

Αντιλαμβάννεσαι ανάνγωστερ ότι εγω, που ήδη αντρέπουμουν που υπήρχα, έθελα να αννοίξει η γή να με καταπκιεί, ή έστω να εξατμιστώ.

Αρκέστηκα στο νάις το μήτ γιου τζιαι για ούλλην την διάρκειαν του «χάβ σαμ μόρ βάιν λίφς, γιέεεες, κουπέπκια γουι κόλ δεμ» «ττέηκ σαμ μόρ σούβλα, νόου πλής, ττέικ σαμμόρ, χού ις γκόιν ττου ήτ;» «Αη γκίβ γιου σαμμόρ πποττέιτος» ήμουν σιυφτή μες το πκιάτον μου.

Μετά το φαίν λαλώ της μεγαλομήτωρ «Αμμα, μα έχασες τον τέλεια, ίντα τους λαλείς ότι μου αρέσκουν οι μαύροι;;;; έκαμες με ρεζίλι!!!!!» «Αγάπη μου» λαλέι η Μεγαλομήτωρ, «να πουν τα πλάσματα ότι είμαστιν ρατσιστές; Τζιαι εξάλλου αφουσον έσιεις ούλοον μαύρους μες την κάμαρην σου, είπα ψέμαν;»

Τελοσπάντων εκατάπκια τζιαι τούτον το φραμάτζιν, έγινεν ο γιουνάιτετ κκάλαρς γάμος τζιαι η γεναίκα του μαύρου εγέννησεν μιαν κορούν.

 Ήταν μες το πάσχα τζιαι επήαμεν εκκλησίαν, επιτάφιος αν δεν κάμνω λάθος. Η πεθθερά του μαύρου είσιεν φέρει το αγγονίν της να το εκκλησιάσει τζιαι εβάσταν το τυλιμένον μες τες πατανίες. 
Εγω έπαιζα του, όπως αποδείχτηκεν αη όλσου λάααααααβ δε μπλάκ μπεήμπις, όταν ήρτεν μια γεναίκα, η κλασσική θεούσα του χωρκού, περίπου 60 χρονών:

«Γεια σου κυρία Αντρούλλα μου!» λαλεί της γιαγιάς. «Μαααν το αγγονούιιιιιιν σσσου;;;;; να σου ζήσει, έλα το δώ!» τζιαι σιύφκει που πας τες πατανίες του μωρού, το μωρόν είσιεν ποτζοιμηθέι.

Βάλλει μιαν τσιριλλιάν:

«ΟΥ ΠΑΝΑΙΑ ΜΟΥ!!!!!! ΕΝ ΜΑΥΡΟΝ!!!!!!!»

ακολούθησαν 30 δευτερολέπτα στα οποιά ούλλη εκκλησια εδίκλισεν πάνω μας, εγώ έθελα να της μπήξω εναν χερουβίμ τζιαμέ που ξέρεις, όταν επήεν να επανορθώσει χαμηλοφώνως:

«ε, εμπειράζει κυρία Αντρούλλα μου, νάμπον να κάμουμεν; τουλάχιστον εν φρόνιμον»

ΝΤΟΙΝΓΚ!

Η μεγαλομήτωρ τζείντην ώραν επιδείχτικα εμπήκεν μπροστα που την Θεούσαν, εκούντησεν την πάρατζει τζιαι άρκσεψεν να φτήννει του μωρού "πτού σου αγάααααπη μου να μεν σε αμμαθκιάσουν, εν που σου αζουλευκουν που είσιαι σιοκολατούααααα" τζιαι "μάνες του ρε!" τζιαι "παναϊες του ρε" τζιαι "άλλαϊλι" τζιαι "τάχτιριτι". 

Ο γαμπρός, ο οποίος πλέον είναι φίλος κολλητός της Μεγαλομήτωρ έτραβησεν πολλά στην νήσον. Ήρτεν σπουδασμένος με 10 πτυχία τζιαι εδυσκολεύτηκεν να έβρει δουλειά, στες δουλειές που έβρισκεν επληρώννετουν τα μίσα απ’ότι οι Κυπραίοι τζιαι το τι άκουσαν τα φκια του είναι άστα να πάνε.

Μιαν ημέραν μάλιστα επήαν στο νοσοκομείο (το παλιό Γεννικό) να δούν μια θκειά της γενάικας του που ήταν άρρωστη μόλις εμπήκαν μες τον θάλαμον εξεκινήσαν οι κοτζιάκαρες να κλαίουν τζιαι να φωνάζουν:

« ΠΑΝΑΙΑΑΑ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ!!!!!!!!!!! ΉΡΤΕΝ Ο ΧΑΡΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!»

Chrismas Cake - a true story

Ξέρω 2 αρφούες δύδιμους, τον Κρίς τζιαι τον Γιώργο.

Μόλις εφτάσαν σε ηλικία που καταλάβουν, ήταν Χριστούγεννα, έτσι μέρες καλιώρα όταν τον Γιώργον τον έπιαεν το παράπονο τζιαι έκλαιεν.

Γιατί κάθε χρόνον η μάμμα του να κάμνει Chrismas Cake;

Εφάνηκεν του άδικον γιατί η μάμμα ποττέ εν έκαμεν Γιώργοςμας κκέηκ.

Που τότε η μάμμα τους ονόμασεν το κκέηκ γεωγραφίας Γιώργοςμας κκέηκ.

close encounters with the syntopites

Έσιει που τον τζιαιρόν που έφυεν ο αγαπημένος μου παρέας ο Πολίτης που την Κρυοχώρα ελείφτικα τους συντοπίτες. Ενι ξέρω ούτε έναν στην πόλην μου, τζιαι σε ούλλην την χώραν αλώπως μόνον την αρφήν μου ξέρω.

Αμμεν εμίλουν μόνη μου είσιεν να ξιαάσω τζιαι τα Κυπριάκα μου ανάγνωστερ. Φροντίζω βέβαια να κάμνω 3 φορές την ευτομάν γαργάρες με φασόλες τζιαι κουτσία, εντριβές με λουκάνικο Πιτσιλλιάς τζιαι εμπλαστρα με χαλλούμιν για να μεν την πάθω.

Πρίν καναθκυο χρόνια που λαλείς, επέτυχα Κυπράιους σε έναν μαχαζίν με ρούχα. Εχάρηκα τζιαι ήμουν έτοιμη να τους πκιάω κουβέντα, ωσπου τζιαι εκτάλαβα οτι εσχολιάζαν γενάιτζιες. Εστέκουνταν στην πόρταν του μαχαζιού, ενώ οι κοπέλλες που ήταν μαζίν τους εψουμνίζαν.

«Άε την τούντην ξανθούαν ίντα κωλούθκια!» Ελάλεν ο ένας, «θα της δώκω έναν 8, εν τζιαι πολλύν της» τζιαι πάει λέγοντας. Έκρυψα να δώ αν θα με σχολιάσουν. Ο ένας έδωκεν της γιουρζ τρούλι «εναν 7ρούιν» τζιαι αλλός επολόηθειν του «μα τούντης αχτένιστης ρε;». Τζιάμε επέρασα που μπρόστα τους για να φκώ τζιαι είδα το έναν μες τα μμάθκια τζιαι είπα του «μα, σαννα είπες μου χτενίστου λλίον;». Καταλάββαίνεις ανάγνωστερ ότι εκόπειν η μουτσούνα του, εμάσαν τα, τζιαι στο τέλος είπεν μου τζιαι «γειά σας κυρία».

Που τότε οι συντοπίτες άφαντοι. Εν μετρά ότι ανακαλύψαμεν με την θάλασσα μωβ ότι είμασταν στην ίδιαν πόλη, επειδή είσιεν προλάβει να πάει Λουκανικούπολη, οπότε εμείναμεν διαδυκτιακές. Την περασμένην εφτομάν σαν εστρέφουμουν που την βιβλιοθήκη άκουσα την αγαπημένη μου γλώσσα! Αμέσως εγύρισα τζιαι πολλά αυθόρμητα είπα «πέρκει να είσαστεν Κυπράιοι!!;;;». Ήταν 3 φοιτητούθκια, σαπακόνεοι, φρέσκα της Κρυοχώρας. Μάνα μου τα. Έθελα να τα πκιάω που κοντά, να τα συμβουλέψω. Δυστυχώς εκατέβηκαν στην επόμενη στασή οπότε εν εμιλήσαμεν πολλά. Ο ένας ήταν τζιαι ομορφούης, μακάρι να ήταν 22 χρονών. Τζιαι η μια η κορού ήταν πολλά συμπαθητικούα. Κρίμας.

Την περασμένην ευτομάν επήα σε μια σχολή που εννα με φιλοξενήσει για μια πραχτικήν σαν δασκαλούα της ιεράς ημών κρυοχωρίτικης γλωσσος. Τσάκ, μια δασκαλούα Κυπραία!

Πάω σήμερα να ξεκινήσω την πρακτικήν, τσάκ αλλο μια!

Τζιαι έτσι άξιππα, ένιωσα πκιό λλίον φρούτον εξοτικόν! Ανυπομωνώ να κόψουμεν καμιάν κουβένταν να γεμώσει το στόμαν μου Κυπριακά!

Ζάβαλλι μου, καρτάνα ξενιθκιά!

έξερες οτι...

 ούλλοι λέσειν τζιαι πολέσειν ντηαρ ανάγνωστερ...

The Syrian Social Nationalist Party (SSNP) (Arabic: الحزب السوري القومي الاجتماعي‎, transliterated: al-Ḥizb as-Sūrī al-Qawmī al-'Ijtimāʕī, often referred to in French as Parti Populaire Syrien or Parti Social Nationaliste Syrien), is a secular nationalist political party in Lebanon and Syria. It advocates the establishment of a Syrian nation state spanning the Fertile Crescent, including present day Syria, Lebanon, Iraq, Jordan, the Palestinian Territories, Israel, Cyprus, Kuwait, Sinai, southeastern Turkey and southwestern Iran.  It is the largest political group in Syria after the Ba'ath, with over 100,000 members. Founded in Beirut in 1932, the party has played a significant role in Lebanese politics since its founding, notably being involved in attempted coups in 1949 and 1961. It was active in resistance against the Israeli occupation of Lebanon from 1982 on. It is now part of the March 8 Alliance. In Syria, the SSNP became a major political force in the early 1950s, but was thoroughly repressed in 1955. It remained organised, and in 2005 was legalised and joined the Ba'ath Party-led National Progressive Front.

που δαμέ

τα παίρνω στο κε-phallic

«Σήμερα η ώρα 11:23 εγέννηθηκεν ο γυιος μου. 2307γρ. Τζιαι μιαν πουλλούν 16 εκατοστά»

ελάλεν το έσεμες που επαράλαβα.

Η μεγάλη έννοια των πατεράδων είναι ο φαλλός του γυιού τους. Αν σκέφτουμεν το κλασσικόν «έθελα πάντα να γίνω γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέχτονας αλλά εν είχα λεφτά για σπουδές, γιαυτόν θα γίνει ο γυιος μου» μάλλον οι συγκεκριμένοι πατεράδες έχουν έλλειψην στα σώβρακα.

«Γιέ μου τέντωστους την να την δούν» είπεν ένας γνωστός μου του 10μηνου γυιού του, την ώραν που ο ίδιος εφούσκωννε που περηφάνεια.

«πούντην πουλλούν σου;»

«δείξε μας την πουλλούν σου!!»

«πόσον μεγάλη εν η πουλλού σου;»

Σε μιαν βάφτιση το καλοκάιριν ο πάτερ, την ώραν που εβάσταν το μωρόν που το κωλούιν έχωντας έτσι το μεγαλλυτερον του προσόν μες το σιέριν του, εγύρισεν τζιαι εμιτσοκάμμισεν του πατέρα του μωρού με νόημα «εν μιάλλη η πουλλού του α!».

Στο άλλαμαν του μωρού θείοι τζιαι κουμπάροι εφκάλλαν το γυμνό βρέφος φωτογραφίες, τζιαι εκάμναν ζουμ στην πουλλούν του.

«εν μιάλη α!»

«επήρεν που τον παπάν του!»

«εφυσησεν του ο τατάς του»

Που να έξερεν το βρέφος ότι στη ζωήν του πρέπει να φτάσει ενα αριθμόν εκατοστομέτρων για να φκάλει ασπροπρόσωπον τον τζιύρην του. Ενίοτε τζιαι την μάναν του.

Ο φάλλος, ως το ανώτερο γεννητικό όργανο.

Η κόρη πρέπει να εν έξυπνη, φρόνιμη, όμορφη και τα λοιπά. Ο γυιός φτάννει να έσιει πουλλούν. Θα την εξυμνούμεν στον αιώναν τον άπαντα. Θα είναι το καμάριν μας.

Άμαν προσπαθήσει κάποιος πολλά, τζιαι ξεκινήσει νωρίς, μπορεί να τα καταφέρει τζιαι να μειώσει το κοπελλούιν του στα γεννητικά του όργανα ωσπου να γίνει ούλλος μια πουλλού. Ή βιλλάς. ή τζιαι τα θκυό.

Simmer down now. Τζιαι εμείς έχουμεν πουττίν αλλά εν κάμνουμεν έτσι.

φέρτε τα φυσικά αέρια 2 λεπτά να σας τα κανονίσω

αφου εθκιάλεξαν με, φταίω; εγω θέλω μόνον να κάμω την Κύπρον μας ζάμπλουτην!
 Ωζ τζιαι ο κος Πάτερσον εκατάλαβεν οτι μόνον εμέναν μου περνουν έτσι δουλειες τζιαι έστειλεν μου τζιαι ήμειλ! Εν πιστευκεις; ετο δαμέ!

Von: JAMES PARTERSON <jparterson@oilandgas.com>
An: post.babylon@yahoo.com
Gesendet: 0:14 Donnerstag, 6.Oktober 2011
Betreff: FROM J.PARTERSON

Excuse my intruding,(για όνομαν του θεού, κοπιάστε!) Please note that i am making this contact based on my regards for your credibility and company profile i saw on-line. (ζαττίν το μπλόγκ μου εν σοβαρότατον!)I work with the National Petroleum Agency of Sao Tome & Principe (ευκαιρία, πάντα έθελα να πάω στο... που;) in the capacity of the Dep.Director, Projects Supervisory department. My intent of contacting you is based on an offer on ground which involves the re-assignment of a 5year Product Marketing License.(γιες, γιες....) I facilitated the issuance of this license to a company that is no longer operational because of the unavailability of the owner (ζαττιν εν ένας τζιαι θκυο που επήαν να φέρουν τσιάρα τζιαι εχαθήκαν). The license is therefore dormant and inactive. I am hoping that you (your company) (γιες γιες αή αμ ε ταικούν δερφορ αη όουν ε κάμπανι) and I could get into a mutual business relationship (γιες γιες, χαβ γιορ πήπολ κόλ μαη πήπολ)of which we shall get this license re-assigned to your company and run the license through its duration. (χατε καλό, φέρτε τα κοτσιάνια) This license has a sales capacity of 2 Million barrels of crude oil/month. (γουέαρ ντου αη σάιν;)The NPA shall pay us commission on every barrel of crude oil sold by our license depending on the negotiations we are able to secure with end buyers (μεν φοάσαι τίποτε, έκαμα κάτι φεγκάρκα  στο παζάριν τζιαι είμαι τζιαι Πιτσίλλα, περνουν μου οι μπίζινες). This license will give us a sales mandate status to the National Petroleum Agency. Let me put it plainly, (γιες, γιες πε μου τζι'άλλα)we shall be playing the role of sales representative to the National Petroleum Agency. If we are to work together on this venture, i will ensure that your company gets the license. (ιφ γιου γκίβ ιτ του μι αη γουιλ μέηκ γιου ττέιμπολ!!!)We shall enter into a written agreement which shall bind our partnership.(φέρτα κοτσιάνια λαλούμεν να τα τελειώσουμεν!) We shall be working on a 50:50 sharing basis. (ε όι! λαστ τάιμ μιστερ κανταφι γκέιβ με 70 περσέντ!) That's the fairest I can do. (65 περσέντ μαη λαστ όφερ, αη μέικ γιου ντισκάουντ) Do reply via this Email:jamesparterson@hotmail.com Remain blessed as i expect your quick response. (θέκκιου, αη λάικ του θίνκ οβ μάη σέλφ εσ ιττέρναλι μπλέστ)James Parterson. 

Απάντηση

Ντήαρ μίστερ Πάτερσον. 

οκκέι. Ι αμ γιορ γούμαν. Ες σουν εζ γουι αγκρί ον δε 65 ππερσέντ αη γουιλ σάιν ενιθιν γιου γκίβ μη.

Αη ολσοου χάππεν το χάβ ε λότ οφ γκάς. (νόου, νοτ δε κκάιντ γιου χάβ φρομ όνιονς, δε ρήαλ γκας αη μίν! νατσιουραλ γκάς!) Ιτς μάιν, δεη σέντ ιτ ον δε νιουζ. Δεη σέντ γουεν γουι σελ δε γκας, ποστμπαμπυλον εντ οοοοολ χερ φέλλου σιπριοτ συπάτριωτς γουιλ μπι φιλθι. Εντ ριτς. Αρ γιου ιντρεστεντ; Αη σατζέστ γουι τέικ κέαρ οφ δε γκάς τουγκέδερ, μπικόζ ιφ γουι γουέιτ, λιβ Μέι ττου ητ σιαμροκ εντ όλσοου μπόιλ ράις. 

γιορς φορέβερ εντέβερ

Ποστμπάμπυλον

Reconstructing Puberty

Έσιει θκυόμιση εφτομάες που τζοιμούμαι στο εφηβικόν μου δωμάτιον. Εφυα 17 χρονών τζιαι το δωμάτιον μου εν όπως ήταν. Στη βιβλιοθήκη έχω πολλά που τα βιβλία του σχολείου, κατακρεουργημένα με καλακατσουννιές του στύλ Π+(X)=LFE τζιαι συζητήσεις με την διπλάνην μου του στύλ «τι έσιεις;» «τίποτε, βαρκούμαι» το βαρκουμαι κοσμεί πολλές σελίδες πάντως. Νομίζω η βαριεστημάρα εν το σήμαν κατατεθέν της εφηβείας. Μια περίοδος των 45 λεπτών ήταν αιωνιότητα. Στο βιβλιο της κοινωνιολογίας έβαλα λεζάνταν πουπάνω που την εικόνα του Μάρξ να λαλει (προς τον Ενγκέλς) «χώρεις με ίνταλοις σε αμπλέπω;» ο Ενγκελς απαντά «έχω σε στο δείν μου α!». Εχτός που τα σχολικά, έσιει τζιαι κασέττες national geographic, σε βίτεο φυσικά τζιαι βιβλία που παιδικά όπως τους 5 φίλους ως κλασικά εφηβικά έργα, λέγε με Κουέλλον τζιαι τα κλάσικά αναγνώσματα του σχολείου όπως την Παναγιά την γοργόνα (ξυπνάτε με ποννα τελιώσουν η περιγραφές της ρότσας) τζιαι την Φόνισσα (άππαναϊα μου την καρτάναν!). Επροστεθήκαν μερικά παιδικά βιβλία των αρφότεχνων μου τζιαι μερικοί τόνοι είδων προικώς στο αρμάριν (λέγε με τραπεζομαντηλλιά με θήμ πασχαλινό, χριστουγεννιάτικο τζιαι μπαρμίτσβας) που η Μεγαλομήτωρ συνάει στα πλαίσια του φεστιβάλ «έχω 3 κόρες να παντρέψω», αλλά κατα τα άλλα τίποτε εν άλλαξεν.

Έτσι φαντάζεσαι ντήαρ ανάγνωστερ ότι ζω στην εφηβείαν μου. Τζιαι καθε θκυοτρείς μέρες σκαλίζω τα τζιαι αναπολώ τα χρόνια τα μαθητικά, τους (ανεκπλήρωτους πάντοτε) έρωτες με τον Χ τζιαι τον Ψ τζιαι Υ τζιαι πάω πίσω in retrospective να ψυχαναλύσω την ψηλή πιθκιαβλοζάμπισσαν με το πρόβλημα συντονισμού που έμελλεν να γίνει το πιο φωτείνο κεράκι στην τούρτα του γραφείου ανέργιας της Κρυοχώρας. Φυσικά τζιαι βοηθά με η Μεγαλομήτωρ να ξαναβίωσω την εφηβείαν μου τζιεκκάρωντας ανελλιπως την ποσότηταν του φαγιού που έφαα (πεινάς!) τζιαι το πάχος την ζακέτας που εφόρησα (κρυώννεις!).

Το περασμένο Σαββατοκυριάκο επήα στην κουρασμένη τραβέστα της πολεοδομίας που έθελεν να γίνει η πρώτη χορεύτρια στο Μουλάν Ρουζ αλλά έχασεν την μάππαν, με τες πολλές πλαστικές, επαραμορφώθηκεν τζιαι εκατάντισεν μια απλή αρτίστα στον Καμμούγιερον. 

 Επήα που λαλείς Πρωτάραν τζιαι Αγιάνναπαν μετά που τουλάχιστον 10 χρόνια τζιαι έφριξα με την παρακμή. (Κρίμας τα κάλλη της, στα νιάτα της ήταν κούκλα, ζάβαλλι μου, εφάν την οι πλαστικές τζιαι τα ναρκωτικά).

Έπιαν με που λαλείς μια διάρρεια με συγχωρεις, (ευκοιλιότη που ελάλεν ο μακαρίτης που παππούς μου) τζιαι έγιναν έναν με την τουάλετταν. Όταν το είπα της Μεγαλομήτωρ στο τηλέφωνον, έγινεν έξαλλη! Η αντίδραση της ήταν «ΑΠΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ! ΤΖΙΑΙ ΈΓΩ ΈΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΜΠΑΑΑΜΙΕΣ!! ΤΏΡΑ ΠΟΤΕ ΕΝΝΑ ΣΟΥ ΤΕΣ ΚΑΜΩ;;;;;». 

Την επόμενην μέραν έπιασεν με η νούννα μου πανικόβλητη «ΕΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΜΑ ΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΕΙΣ;».

Μάνα μου ρε εσκέφτηκα, η προτεραίοτητα τους εν η υγεία μου.

Επίσης έφτασα σε εναν πολλά σοφό συμπέρασμαν που αξίζει νόμπελ ψυχολογίας, κοικωνιολογίας τζιαι γενετικής! Είσαι έτοιμη ντήαρεστ αναγνώστρια (ναι απευθύνουμαι παραπάνω στες κοπέλλες) να ακούσεις το σόφοττερόττερον πράμαν του κόσμου;

Δέαρ γιου γκό:

Αχέμ αχέμ κκούχχου κκούχχου...

.

.

.

.

.

Η κλιμακτήριος, εν η εκδίκηση της μάνας σου για την εφηβείαν.

Δέαρ γιου χάβιτ.

Έφυεν η κκελλέ σου εννε; 
Η τασιηνόπιττα εν μια απλούστατη, να μεν σου πω τζιαι σχεδόν ανυπόθετη ανακάλυψη μπροστα σε τούντην καινοτομίαν του γνώθεις μήτωρ. Φυσικά, η δική μου η Μεγαλομήτωρ έσιει τζιαι 10 χρόνια που επέρασεν την κλιμακτήριο άλλα με τουτην ούλλην την ψυχανάλυση in retrospective τώρα το εσκέφτηκα.

Το άλλον που εκατάλαβα εν ότι είμαι ο καθρέφτης μερικών ατόμων. Ίνταλοις γίνεται; Να σου πω την άλλην φοράν γιατί τωρά ενυσταξα.

P.S: ΄το παρατονίζειν δεν είναι αμάρτημα!

κλεψιμιόν

Ανάγνωστερ, κλέφκω ές γουι σπίκ! Μόλις τωρά ανακάλυψα οτι άμαν κάθουμαι στην κουζίναν πιάνω σήμα που κάποιον γείτονα τζιαι μπορώ να του κλέφκω ίττερνετ!!! Τζιαι έσιει μιαν εφτομάν που ήρτα τζιαι τωρά το ήβρα!!!

Που λαλέις σου γράφω απο την πυροχώρα δις τάιμ, απο τα πάτρια εδάφη όπου συνδιάζω διακοπές με έρευνα βλ. άσκοπους γυρούς σε βιβλιοθήκες της πρωτευουσας.

Ως τωρά έχω να πώ ότι

1. εν πυράάάάά *αλλά αναμένεται να αλλάξει
2. οι φοιτητές στα πανεπiστήμια μιλούν μου στον πλυθηντικό, κάτι που με ανησυχεί βαθειά (προσπαθω να ντύννουμαι νεανικά αλλά εν βοηθα)
3. γνωρίζω συνέχεια ξένους, κυρίως στες πεζίνες τζιαι στα καφέ τζιαι έχω να πω με εκπλήσσει αφάνταστα οτι έσιει τόσους που μιλούν κυπριακά! Γιου γκο αλλοδαψ!
4. Λυω μες την κίνηση. Θέλω να εκφράσω την κατανόησην μου σε όλους τους μόνιμους κάτοικους της Χώρας. Αή φιλ γιου πήπολ!
5. Το Σάββατο θα πλατσιουρίσω στα νερά μας-γιούπι!
6. Επήα τζιαι στον Μάλκοβιτς, άρεσεν μου πολλά αλλά ήβρα αϋπια Η μετάφρα των ασμάτων ήταν άθλια (εννεν σαν τζείνες που σου κάμνω εγώ ανάγνωστερ που εν κεντήματα) τζιαι η προφορά του Τζώνυ θα εμπόρεν να ήταν καλλίττερη, δηλάδη έξιαννεν ώρες ώρες οτι έθελεν να έσιει Αυστριακήν προφοράν τζιαι έβαλλεν την σε λάθος συνδιασμούς γραμμάτων. Το ότι η σκηνή ήταν ασφογκάριστη τζιαι έπεσεν χαμέ η τραγουδίστρια εν θα το βάλω στα αϋπια, επείδη μιλώ για τέΓνην τωρά.

Χάτες τζιαι ως πάρατζει!

είπουν σου μούβιτ όλαν!

το λοιπόν κοπέλια, θα γίνει μιάλον καρκασιαλλίκιν στην Χώραν το Σάββατον η ώρα 12. Επείδη 1. θα είμαι στη νήσο και 2. που κάτι τέθκιες πελλλάρες ενι μπορώ να λείψω. θα έιμαι τζιαμέ γιατι είμαι μιάλη αρτίστα.

 Τσιεκκάρετε το δαμέ για τες πληροφορίες τζιαι πηέννετε να κάμετε τζιαι καμιάν πρόβαν για να μπορώ να χώστω μες τους έξπερτς όπως κάμνω στο γυμναστήριον. Θα είναι όπως την χορωδίαν που έκαμα εναν φεγγάριν στο δημότικο:

Δασκάλα: Πόστμπάμπυλον!! εσυ σούζε μόνον τα σιείλη σου!!

Ν'εβερδελές: Μούβιτ!

Μιξ

Τάχα εννα φκούμεν έξω πόψε. Ο Σιαολίν εδήλωσεν οτι εννα πάει να κάμει ενα μικρό ππάουερ νάππινγκ τζιαι να τον ξυπνήσω ποννα φκώ που τα μπάνια. Πάλε εγέλασεν μου τζιαι επίστεψα, οτι τάχα ενναν μόνον ππάουερ νάππινγκ τζιαι όι μαραθώνιος του σέντονους.

Όι πως με χαλά... βαρκούμαι τζιαι λλίον να σου πώ ντηαρ ανάγνωστερ.
Εμίλουσα πριν με μιαν φίλη, επίσης μπλόγκισσα, τζιαι είπα της ότι όσον παράδοξον τζ' αννένει, με μερικούς μπλόγκερ έχω παραπάνω επαφή παρά με φίλους που την Νήσο. Με τους παραπάνω φίλους, μιλούμεν καμιάν φοράν τον μήνα, τζιαι τζείνο για κανέναν τέταρτον. Οι παραπάνω εν χρησιμοποιούν το σκάιπ, η γενικά το ίντερνετ για επικοινωνία, η κοινωνική τους ζωή εν πολλά πολλά γεμάτη, τζιαι αμμεν τους κόψεις πας τον καναπέν του σπιθκιού τους εν έχουν χρόνον για τηλεφώνημαν. Να σου πω τζια την αλήθκεια, σαννα τζιαι εν ασχολούνται τζιαι πολλά... δηλαδή αν είμαι Κύπρο απαιτούν να μπώ στο πρόγραμμαν τους αλλά κατα τα άλλα εν πολλοζορίζουνται για να διατηρηθέι η επαφή.
Στην αρχήν εβούρουν τους, αλλά τα τελευταία χρόνια σκέφτουμαι ότι οι φιλίες εν τζιαι τζείνες σχέσεις τα γέριμα.... ιτ τέηξ τού τού μάμπο. Τζιαι επίσης κάλλιστα μπορεί να λήξουν, όπως μιαν σχέσην ερωτική.
Πολλές φορές νιώθω ότι προσπαθούμεν να κρατήσουμεν μιαν σχέσην με την ταπέλλαν της φιλίας, επείδη έτσι ήταν μιαν φορά, τζιαι τάχα φρέντζ φορέβερ. Αλλά η αλήθκεια εν άλλη, τζιαι εν πικρή. Οι φιλίες λήγουν τζιαι καλολήγουν τζιαι έρκεται μια φάση που βρέθεσαι που υποχρέωσην, μιλάς που υποχρέωσην γενικά, γίνεται μια υποχρέωση. Εν βρίσκεις κοινόν παρονομαστην να κόψεις 2 κουβέντες καλές, γιατί απλά εσυ λείπεις 13 χρόνια, ζείς αλλού τζιαι άλλα, οι αλλοι καρτερούν οτι εννα πάεις πίσω τζιαι εννα είσαι το ίδιον πλάσμαν που ήσουν στην τρίτην λυκείου, αλλά εν είσαι εσυ. Καταλάβεις οτι τα πράματα αλλάξαν, αλλά μπαίνεις στο κόλπον της υποχρέωσης τζιαι σαλαβάτας άσκοπα. Δέχεσαι να σε συστήννουν σαν η κολλήτη μου που την Κρυοχώρα, αλλά κατα βάθος νιώθεις μαλάκας, επείδη εν είσαι ΠΚΙΟΝ η κολλητή. Αλλά χαμογελας τζιαι σούζεις την κκελλέν σου.

Τέλοσπάντων εμπήκα να πώ μιαν κουβένταν τζιαι επολληλόισα. Τούτον που έθελα να πω, εν ότι με πολλούς που σας, ντήαρ συμπλόγκερς, έχω παραπάνω επαφήν, ασσεν τζιαι με ένα σχόλιον, ατε θκυο, ατε τζιαι 3 την εφτομάν, τζιαι εν έσιετε καν την ταπέλλαν φίλοι με την κλασσικήν εννοιαν.
Γλυκανίσκετε μου την ξενιθκιαν μου, τζιαι είσαστεν πολλά κοπέλια, νάυλον ίβεν!Θένξ γκάιζ!

Αυτα, πάω να ξυπνήσω τον Σιαολίν για να μεν παρεκτραπώ αισθηματικά τζιαι αρκέψω να σας κάμνω ερωτικές εξομολογήσεις τζιαι άλλα τσιαλιμούθκια.

ππι.ές: τζιαι εν σας κρατώ κατζίαν ποννά πάτε θάλασσαν αυριον λέσια. Χαλάλιν σας.

ξαναβρασμένο άσμα

ενεκάτωννα μες τα ποστ, τζιαι ήβρα τούντο τσιαττιστούιν, γραμμενον με λατινικούς χαρακτήρες, αλλιώς εσεμεσ-λίνγκοου, τζιαι είπα να το γράψω τζιαι με ελληνικούς, τζιαι άτε αφου το έγραψα να το αφιερωσω σ'εμας τες 30άρες της μπλογκοσφαίρας τζι'εν πειράζει αμμένεν της ώρας, τζιαι ο Ινβίκτους βάλλει ττάπερ στην καταψυξην εξάλλου!

κκουχχου κκουχχου αχέμ κκούχχου... πάμε!


Το μοιρολόιν των τριάκοντα


Ήρτεν η ώρα μου τζι’εμέν’, πο πκιαα τους τριάντα…
ήρτεν ωσάν κατραπατσιά, τζι’εδωκα μες την λάνταν

Παντες τζι’ εμπηξαν μου πατσιάν, μιάλην μες τους ύπνους
τζ’εζάλισα τζι’εθωρουν με κουέλλαν μες τους λύκους

Τζιαι, θώρε που ήμουν σίουρη, είσιεν να μείνω νέα
μα σαν ήμουν τταζέτικη εγίνηκα αρχαία

Της μάνας μου η έννοια της, πον είμαι αρμασμένη,
με κοπελλούθκια με σιυλλίν, με πάτερ με το γένιν

«εν γίνεται την κόρην μου, να ζιεις εν αμαρτίαν!
παντρευτου τον τον Σιάολον τζ’αγγόνια θέλω τρία»

Ζάβαλλι μου μανούλλα μου, θέλεις το για χαττίριν
τζιαι για να δείς τα στέφανα διας με του κάθε φτύρη

Ξέρω το θέλεις καζαντίν, καρτζιλαμάν τζιαι ρέσιν,
τζιαι να μου δήσεις κουρτελλούν κότσιηνην που την μέσην

για να’ ρτουν ούλλοι να σου πούν «μάσιαλλα την κοράσαν»
να παίζουν λαούτα τζιαι φκιολιά, να ξεκινήσει μάσα

να βάλεις πάνω γουρουνιές, φουρνίν με οφτόν του κλέφτη,
τζιαι μες τα πλάνα πο’καμες, ο λόος εν μου ππέφτει

Εμέναν πάλε άμανα, η έννοια μου εν άλλη,
πόν είμαι αλλό η μιτισά., πο’γινα η μιαλή!

Σκεφτουμαι τζιαι παραμιλώ, τον πόνον μου ποιος ξέρει
που αντάκωσεν την κάθοδον, βυζίν τζιαι κωλομέριν

που το πορνόν που νίφκουμαι, θωρέι με ρυτίδα
θωρεί με η αλούπα τζιαι γελά, κάμνω πως εν την είδα

αμμάμαναμου κατύσιη μου θα γίνω πατσιαούριν!
τζιαι για να μεν το σκεφτουμαι γυρευκω κανναούριν

Η γριά η κότα έχει το ζουμί, λαλούν εις τες Αθήνες,
ατζιαπης σου εν αλήθκεια τους, να μεν μετρώ τους μήνες;;

Πα' στην φουκούν

Ένας Τούρκος, ένας Εγγλέζος τζιαι ένας Κυπραίος χάνουνται στη ζούγκλα όπου τους πιάννουν, φυσικά, όπως το θέλουν τα ανέκδοτα, οι ζουλού.

Πέρνουν τους στον αρχηγό, ο αρχηγός λαλέι τους « το λοιπόν κοπέλια, ότι εξέρετε που άλλα ανέκδοτα ξιάστε τα!Δαμέ εν έσιει μασκαραλλίκκια! Με έρωτησην εννα σας βάλω με τίποτε!. Θα σας φάμεν ολόισια χωρίς μουσκουρούθκια».

Διατάσσει που λαλέις ο αρχηγόν να άψουν κάρβουνα τζιαι να ετοιμάσουν τες σούβλες, για να τους σουβλίσουν ολόκληρους.

3 μαέιροι των ζουλού ήταν επι του έργου, εσουβλίσαν τους τζιαι εβάλαν τους πουπάς τα κάρβουνα, τον έναν δίπλα που τον άλλον: Τον Τούρκον, τον Εγγλέζον τζιαι διπλά του τον Κυπράιο.

Ο άρχηγος έκοψεν διαταγή του αρχιμάειρα:

«το λοιπόν, να μου τους γυρίζεις αργά αργά, για να ψηθούν να γίνουν λοκκούμιν τζιαι θα μου τους γυρίζετε ώσπου να αφρίσουν α!»

«Μάλιστα μάστρε!» πολοάτε ο αρχιμάειρας.

Μετα που κανέναν μισάωρον πάει ο αρχηγός να επιβλεψει:

Ρέσσει μπροστα που τον Τούρκον, μια χαρά, 2 ζουλού να τον γυρίζουν σιγά σιγά. Περνα μπροστά που τον εγγλέζον, τζιαι τζέινον το ίδιο, να τον γυριζει α ρ γ ά    π ο λ λ α   α ρ γ α.

Φτάνει στον Κυπράιο τζιαι τι να δει; 2 ζουλου να τον γυρίζουν γλήορα γλήορα, με απίστευτην ταχύτητα!

Βάλλει μιαν φωνη ον αρχηγός!

«ΑΡΧΙΜΑΕΙΡΑΑΑΑΑ! ΕΛΑ ‘ΔΑ ΑΜΕΣΩΣ! ΕΝ ΣΑΣ ΡΕ ΕΙΠΑ ΑΧΡΗΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΊΖΕΤΕ ΑΡΓΑ ΑΡΓΑ ΩΣΤΙ ΝΑ ΑΦΡΙΣΟΥΝ;;;;;»

τζιαι πολοάται ο αρχιμαείρας:

«Μάλιστα κύριε»

«Ε ΙΝΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΥΡΙΖΕΤΕ ΕΤΣΙ ΑΖΙΝΑΝ ΤΟΝ ΚΥΠΡΑΙΟΝ Α;»

«Συγνωμην κύριε αρχηγε, αλλά εν εγίνετουν διαφορετικά... Αμμαν τον γυρίζουμεν αργά ποταβρίζεται τζιαι τσιμπά μιλλούες που τον Εγγλέζον...»

Η νήσος τζι' εγώ - πολιτισμικό χάσκιασμαν

Ακολουθεί γλυκόπικρη –η γλίκοξινη αν θέλεις- απογραφή της ματαβαβυλώνιας καθόδου είς γήν εναλίαν Σάιπρους, έταξα σου την ντήαρ ανάγνωστερ.

Γλυτζιά μέλιν

Γλυτζίν μέλιν ήταν το ταξίδιν στο χωρκόν, κοντά στα βουνά της Παπούτσας στην Πιτσιλλιάν. Πέρσι έτσι τζιαιρόν έκοφκα κκεράζια, φέτη τα κκεράζια ήταν όψιμα, αλλά η αρκοτριανταφυλλιές ήταν ολόαθθες.

Επίσης μέλιν ήταν τζιαι η σουβλούα του θκειού μου.

Ο homo pitsillus γνωστός για την ευρηματικότηταν του σας παρουσιάζει τον Chucky τον προστάτην της ελιάς τζιαι τον φόν του στρούθου.

Συνθέση με αρκοτριανταφυλλιάν τζιαι μαυράσιερον. Το μαυράσιερον εν το λιλά... επήεννεν του πιο ωράιον όνομαν. Οι πέτε μου, εννεν τέλεια η φύση;

Το λεγόμενον πιφανοκούτσιην. Το πιφανοκούτσιην εν τζιαι ναρκωτικόν, άμμαν το φάν οι αίγιες ζαλίζουνται τζιαι πρέπει, ακούεις τζιαι σύ, να τους κόψεις με μασιέριν το φτίν τους να τρέξει γιαίμαν για να φέρουν τα μίλια τους.

Η μεγαλομήτωρ πουκάς την δόμην στο αμπέλιν, κόφκει κληματόφυλλα για το food trafficking. Τα ίδια κληματόφυλλα εμεταναστευσαν επιτυχώς στην κατάψυξην μου τζιαι περιμένουν να γίνει παιχνίδιν με ρύζιν τζιαι κέιμαν.

Μέλιν ήταν επίσης μερικά εκλεκτά αγαπημένα προσωπα της κατηγορίας chosen family.

Το πιό μέλιν ήταν βέβαια τα φιλούθκια που αντάλλαξα με τα ανίψια μου, που εγίναν κοπέλλες τζιαι λεβέντες ρεσπέκτιβλι, οι πατσαρκές αγάπης τζιαι οικειότητας πας τα κωλομέρκα που αντάλλαξα με ούλλον το σόιν τζιαι παραπάνω που ούλλα, τα φιλουθκια τα σαλιωμένα που τα νέα μωρούθκια των φίλων μου.

Πικρή δάφνην

Πικρή δάφνην ήταν η συνειδητοποιήση οτι μου συμβάιννει τζείνον που οι κοινωνιολόγοι περιγάφουν ως loss of identity αλλά που εγώ προτιμώ να αποκαλώ πολιτισμικό χάσκιασμαν.

Η Κύπρος που άφηκα, εννεν η Κύπρος που βρίσκω. Δαμέσα είμαι ξένη, τζείμεσα επίσης. Μεγάλον παλλούτζιν.

Ήβρα κόσμον που ενδιαφέρεται μόνον για τα καταναλωτικά του. Ήβρα χτιτζοροδάτζινα που την Ισπανίαν. Ήβρα κόσμον αγέλαστον, μούτρον τζιαι αγενέστατον.

Ούλλοι ερώτουσαν με αν είμαι ξένη. Τάχατες επειδή λαλώ ευχαριστω τζιαι παρακαλώ.

Εκατάλαβα οτι αν μπείς μες το περίπτερον χαμογελαστός, ο περιπτεράς εννα σου κολλήσει επείδη παίρνει το για κόλλημαν. Πήπολ! Φέρτε τα μίλια σας!

Έιπα περίπου 18 φορές την ατάκαν, «εν χρειάζουμαι τσένταν, ευχάριστω, τζιαι τες 15 φορές οι περιπτεράδες επιμέναν να την πιάσω για να μεν «κουβαλώ εναν νερόν τζιαι έναν πακκέττον τσιγάρα έτσι». Κόψετε λλίον τες πλαστικούρες σιόρ!

Κόσμος να κλαίεται για την κρίσην, αλλά να γοράζει αυτοκίνητα τανκς, δίχως να ζίει στην Λιβυη. Το σέξενδεσέρε που λαλέι τζιαι ο πρόβρατος έκαμεν μεγάλη ζημιά στην Κύπρο. Εχώ την εντύπωση οτι οι παραπάνω θέλουν να ζιούν το δίκον τους επεισόδιο του σέξενδερέρε. Πολλή χλίδα ρε παιδί μου! Ιντα κουβέντα εν τούτη; Ούλλοι, μα ούλλοι γιούες του Τσιτσίνια τζιαι του Κακαθθίμη;

Εβρέθηκα τζιαι σε συζήτηση «πόσα να του βάλω στον γάμον του;». Συζήτηση τταρίφας κανονικά. Ατοκο δάνειο, επενδύεις για να έρτει τζιαι σειρά σου. Αμμέν θέλεις να παντρευτείς παει η επένδυση σου του κώλου. Στον γάμον που επήα τζιαι έβαλα την ταπεινή μου δωρεά επέριπαίζαν με που έγραψα κάρταν με ολόκληρον κείμενον «πέρκει να νομίζεις οτι εννα την θκιεβάσουν!».

Ειδα τζιαι τες καινούργιες περιπέτειες του Ττόμη του Ββου, του CEO της εκκλησίας που λαλέι τζιαι η Εολικα. Να μαν αννοίξω το χρυσόστομον μου τζιαι να τον πάρει τζιαι να τον σηκώσει.

Τζιαι το πιο ωραίον: κάθουνται τζιαι ανέχουνται τον, τον μακαριότατον. Πήπολ! Λούζ δε χάι πρίστ!

Είδα τζιαι την απεργίαν της ΚΕΟ, τζιαι την «διαδήλωσην» για την κρίση στην πλατείαν ελευθερίας: 15 νοματέοι ούλλοι τζ’ούλλοι.

Άκουσα πολλές πολλές φορές «μεν έρτεις πίσω»  τζιαι ακόμα παραπάνω φορές «ιντα έμεινες τζεικάτω, έλα πίσω τζιαι κανέι, σαν την Κύπρον εν έσιει».

Επήα για βουττιν στον Πρωτάρα, είχα να πάω αλόπως 8 χρόνια. Είχα ξιάσει πόσον όμορφες εν οι παράλιες του, τζιαι πόσον έκτρωμαν εν ο ίδιος ο Πρωταράς.  Έπια κουβένταν με τον Τάκην τον ομπρέλλαν, Παραλιμνίτη βέρον, τζιαι είπεν μου μια πολλά σοφήν κουβένταν: «κόρη, οι Σκαλιώτες οι Λεμεσιανοί, οι Παφίτες τζι’ εμείς πρέπει να του αφτέννουμεν καντίλιν του Ετζεβίτ τζιαι να τον μακάριζουμεν. Αμμέν εγίνετουν οι εισβόλη είσιεν να πεινούσιν τωρά».

Εσυστήσαν μας τζιαι τον Καρρά για να φάμεν ψάριν. Έφερεν μας χταπόδι ξαναβρασμένον τζιαι επροσπάθαν να μας πείσει οτι «έτσι ενει, πάντα πρέπει να το ψήνεις 2 φορές, τζιαι οτι για να γίνει το χταπόδιν έσει διαδικασίαν μεγάααααλην πολλά, ούυυυυ, εναν μήναν διαδικασίαν!». Είπα του οτι εν εκαρτέρουν να μου φέρει φρέσκον, Ιούνην μήναν, αφου τα χταπόθκια φκάινουν Οχτώβρην, αλλά οι τζιαι ξαναβρασμένον. Θα εμπορούσεν να πεί, ντάξει κορούες, οι μπύρες που λλόου μου, αλλά επέμενεν να μου πουλά παραμύθκια ώσπου τζιαι είπα του οτι ο άντρας μου (μεν φαράσεις ντήαρ ανάγνωστερ, εν επαντρέφτηκα, απλώς εσκέφτηκα οτι αν πώ ο φίλος μου εν θα έσιει τόσον κύρος) εν ψαροτουφεκκάς τζιαι ξέρω καλά τη διαδικασίαν του χταποθκιου.

Τελοσπάντων. Ήταν αφέλεια μου να περιμένω οτι ψαροταβέρνα δίπλα που την θάλασσα εννα μεν σου γελάσει...

Τζιαι αίσιως εφτάσαμεν στο τέλος της γλυκόπικρης απογραφής... σαννα εν παραπανω πικρή ‘ξα φένεσται μού;

οτι αθθυμούμαι σιαρουμαι

μα δέ ιντα τραγούδι μου εθθύμισεν το πρώτον πρόγραμμαν του ρίκ.



Ήρτα πίσω τζιαι ακόμα να μου ξικολλήσει.