Η νήσος τζι' εγώ - πολιτισμικό χάσκιασμαν

Ακολουθεί γλυκόπικρη –η γλίκοξινη αν θέλεις- απογραφή της ματαβαβυλώνιας καθόδου είς γήν εναλίαν Σάιπρους, έταξα σου την ντήαρ ανάγνωστερ.

Γλυτζιά μέλιν

Γλυτζίν μέλιν ήταν το ταξίδιν στο χωρκόν, κοντά στα βουνά της Παπούτσας στην Πιτσιλλιάν. Πέρσι έτσι τζιαιρόν έκοφκα κκεράζια, φέτη τα κκεράζια ήταν όψιμα, αλλά η αρκοτριανταφυλλιές ήταν ολόαθθες.

Επίσης μέλιν ήταν τζιαι η σουβλούα του θκειού μου.

Ο homo pitsillus γνωστός για την ευρηματικότηταν του σας παρουσιάζει τον Chucky τον προστάτην της ελιάς τζιαι τον φόν του στρούθου.

Συνθέση με αρκοτριανταφυλλιάν τζιαι μαυράσιερον. Το μαυράσιερον εν το λιλά... επήεννεν του πιο ωράιον όνομαν. Οι πέτε μου, εννεν τέλεια η φύση;

Το λεγόμενον πιφανοκούτσιην. Το πιφανοκούτσιην εν τζιαι ναρκωτικόν, άμμαν το φάν οι αίγιες ζαλίζουνται τζιαι πρέπει, ακούεις τζιαι σύ, να τους κόψεις με μασιέριν το φτίν τους να τρέξει γιαίμαν για να φέρουν τα μίλια τους.

Η μεγαλομήτωρ πουκάς την δόμην στο αμπέλιν, κόφκει κληματόφυλλα για το food trafficking. Τα ίδια κληματόφυλλα εμεταναστευσαν επιτυχώς στην κατάψυξην μου τζιαι περιμένουν να γίνει παιχνίδιν με ρύζιν τζιαι κέιμαν.

Μέλιν ήταν επίσης μερικά εκλεκτά αγαπημένα προσωπα της κατηγορίας chosen family.

Το πιό μέλιν ήταν βέβαια τα φιλούθκια που αντάλλαξα με τα ανίψια μου, που εγίναν κοπέλλες τζιαι λεβέντες ρεσπέκτιβλι, οι πατσαρκές αγάπης τζιαι οικειότητας πας τα κωλομέρκα που αντάλλαξα με ούλλον το σόιν τζιαι παραπάνω που ούλλα, τα φιλουθκια τα σαλιωμένα που τα νέα μωρούθκια των φίλων μου.

Πικρή δάφνην

Πικρή δάφνην ήταν η συνειδητοποιήση οτι μου συμβάιννει τζείνον που οι κοινωνιολόγοι περιγάφουν ως loss of identity αλλά που εγώ προτιμώ να αποκαλώ πολιτισμικό χάσκιασμαν.

Η Κύπρος που άφηκα, εννεν η Κύπρος που βρίσκω. Δαμέσα είμαι ξένη, τζείμεσα επίσης. Μεγάλον παλλούτζιν.

Ήβρα κόσμον που ενδιαφέρεται μόνον για τα καταναλωτικά του. Ήβρα χτιτζοροδάτζινα που την Ισπανίαν. Ήβρα κόσμον αγέλαστον, μούτρον τζιαι αγενέστατον.

Ούλλοι ερώτουσαν με αν είμαι ξένη. Τάχατες επειδή λαλώ ευχαριστω τζιαι παρακαλώ.

Εκατάλαβα οτι αν μπείς μες το περίπτερον χαμογελαστός, ο περιπτεράς εννα σου κολλήσει επείδη παίρνει το για κόλλημαν. Πήπολ! Φέρτε τα μίλια σας!

Έιπα περίπου 18 φορές την ατάκαν, «εν χρειάζουμαι τσένταν, ευχάριστω, τζιαι τες 15 φορές οι περιπτεράδες επιμέναν να την πιάσω για να μεν «κουβαλώ εναν νερόν τζιαι έναν πακκέττον τσιγάρα έτσι». Κόψετε λλίον τες πλαστικούρες σιόρ!

Κόσμος να κλαίεται για την κρίσην, αλλά να γοράζει αυτοκίνητα τανκς, δίχως να ζίει στην Λιβυη. Το σέξενδεσέρε που λαλέι τζιαι ο πρόβρατος έκαμεν μεγάλη ζημιά στην Κύπρο. Εχώ την εντύπωση οτι οι παραπάνω θέλουν να ζιούν το δίκον τους επεισόδιο του σέξενδερέρε. Πολλή χλίδα ρε παιδί μου! Ιντα κουβέντα εν τούτη; Ούλλοι, μα ούλλοι γιούες του Τσιτσίνια τζιαι του Κακαθθίμη;

Εβρέθηκα τζιαι σε συζήτηση «πόσα να του βάλω στον γάμον του;». Συζήτηση τταρίφας κανονικά. Ατοκο δάνειο, επενδύεις για να έρτει τζιαι σειρά σου. Αμμέν θέλεις να παντρευτείς παει η επένδυση σου του κώλου. Στον γάμον που επήα τζιαι έβαλα την ταπεινή μου δωρεά επέριπαίζαν με που έγραψα κάρταν με ολόκληρον κείμενον «πέρκει να νομίζεις οτι εννα την θκιεβάσουν!».

Ειδα τζιαι τες καινούργιες περιπέτειες του Ττόμη του Ββου, του CEO της εκκλησίας που λαλέι τζιαι η Εολικα. Να μαν αννοίξω το χρυσόστομον μου τζιαι να τον πάρει τζιαι να τον σηκώσει.

Τζιαι το πιο ωραίον: κάθουνται τζιαι ανέχουνται τον, τον μακαριότατον. Πήπολ! Λούζ δε χάι πρίστ!

Είδα τζιαι την απεργίαν της ΚΕΟ, τζιαι την «διαδήλωσην» για την κρίση στην πλατείαν ελευθερίας: 15 νοματέοι ούλλοι τζ’ούλλοι.

Άκουσα πολλές πολλές φορές «μεν έρτεις πίσω»  τζιαι ακόμα παραπάνω φορές «ιντα έμεινες τζεικάτω, έλα πίσω τζιαι κανέι, σαν την Κύπρον εν έσιει».

Επήα για βουττιν στον Πρωτάρα, είχα να πάω αλόπως 8 χρόνια. Είχα ξιάσει πόσον όμορφες εν οι παράλιες του, τζιαι πόσον έκτρωμαν εν ο ίδιος ο Πρωταράς.  Έπια κουβένταν με τον Τάκην τον ομπρέλλαν, Παραλιμνίτη βέρον, τζιαι είπεν μου μια πολλά σοφήν κουβένταν: «κόρη, οι Σκαλιώτες οι Λεμεσιανοί, οι Παφίτες τζι’ εμείς πρέπει να του αφτέννουμεν καντίλιν του Ετζεβίτ τζιαι να τον μακάριζουμεν. Αμμέν εγίνετουν οι εισβόλη είσιεν να πεινούσιν τωρά».

Εσυστήσαν μας τζιαι τον Καρρά για να φάμεν ψάριν. Έφερεν μας χταπόδι ξαναβρασμένον τζιαι επροσπάθαν να μας πείσει οτι «έτσι ενει, πάντα πρέπει να το ψήνεις 2 φορές, τζιαι οτι για να γίνει το χταπόδιν έσει διαδικασίαν μεγάααααλην πολλά, ούυυυυ, εναν μήναν διαδικασίαν!». Είπα του οτι εν εκαρτέρουν να μου φέρει φρέσκον, Ιούνην μήναν, αφου τα χταπόθκια φκάινουν Οχτώβρην, αλλά οι τζιαι ξαναβρασμένον. Θα εμπορούσεν να πεί, ντάξει κορούες, οι μπύρες που λλόου μου, αλλά επέμενεν να μου πουλά παραμύθκια ώσπου τζιαι είπα του οτι ο άντρας μου (μεν φαράσεις ντήαρ ανάγνωστερ, εν επαντρέφτηκα, απλώς εσκέφτηκα οτι αν πώ ο φίλος μου εν θα έσιει τόσον κύρος) εν ψαροτουφεκκάς τζιαι ξέρω καλά τη διαδικασίαν του χταποθκιου.

Τελοσπάντων. Ήταν αφέλεια μου να περιμένω οτι ψαροταβέρνα δίπλα που την θάλασσα εννα μεν σου γελάσει...

Τζιαι αίσιως εφτάσαμεν στο τέλος της γλυκόπικρης απογραφής... σαννα εν παραπανω πικρή ‘ξα φένεσται μού;

Οι φιλίες του παζαρκού

Απρίλης του 2003

O θκειός μου Ν.. εστέκετουν πίσω που τον πάγκον του μαχαζιού του, το μέτρον πας τον λαιμόν του τζιαι εμετροφύλλαν καταλόγους για την επομένη παραγγελίαν. Ηταν πρώιν τζιαι ο κόσμος εν είσιεν κατεβέι ακομα στη Λήδρας. Όπως ήταν συγκεντρωμένος στους καταλόγους του ακούει μιαν γνώριμην φώνη, την φωνήν του φίλου του του Α., με την χαραχτηριστική προφορά.


«Ππεεεε είσαι ένας άχρηστος, ακόμα εν μου επαραγγειλες τον καφέν μου!;»

Δίχα να δεικλίσει πάνω απάντησεν όπως πάντα:

«είσαι ενας μούχτιτζης ρε, τέλειωννε κάτσε να σε τζιεράσω, τζιαι στο μάχαζίν σου αλώπως εν έσιει καφέν».

Η ίδια κουβέντα κάθε δεύτερην ημέραν, … μόνον που τούντην στράταν είσιεν 30 χρόνια να ακούσει την ατάκαν του φίλου του.

Εκατέβασεν τους καταλογους σίγα, έφκαλεν σιγά σιγα τα γυαλλια της πρεσβυωπίας έμεινεν να θωρέι χαμέ λλίην ώραν τζιαι μετα τζιαι εδείκλισεν πάνω.

Τζιαι πκιόν, γκριζομάλληες τζιαι οι θκυο με τες τζοιλιούες τους,  αγκαλιαστήκαν, τα δάκρυα τους να τρέχουν. Τζιαι δίχως εξηγήσεις ούτε για οδοφράγματα που αννοίξαν ούτε για κοπελλούθκια που εμεγαλώσαν, σχέδον λουμένος του κλαμάτου ο Ν. λαλέι του «ξικόλλα σίορ, ζαττίν έτσι ππουστης είσαι» Ο Α. εσκούπησεν τα μμάθκια του «τέλλειωνε ρε ππεζεβένγκη ποννα με πείς ππούστην».

Που τότε ο Α. εν λειπει άμμαν κάμνει τραπέζια ο Ν. Επετυχα τον τζιαι γω θκυοτρείς φορές. Μετά που το φαϊν κάθούνται πάντα στο ττάβλιν τζιαι ξιτιμάζουνται όπως πρίν 30 χρόνια.

Oh when the teens go marchin' in

Το σωτήριον έτος του 1994 ήμουν 14-15 χρονών τζιαι είχα το ίδιον ύψος που έχω σήμερα, παρα κανάθκυο πόντους. Δηλαδή περίπου 180 εκατόστόμετρα. Το ύψος τούτον ήταν ο λόγος που το Κοκούιν που πουλά λαχεία στη Λήδρας είπεν μου το θρυλικό «πθηλήηηηηηη εγάμηθα τζιαι πκιο πθηλήν θου» τζιαι ήταν τζιαι ο λόγος που έτρωα το σάντουιτς μου σιυφτή το διάλειμμα, να μεν φένεται το καγκάρειον χάσμαν που με εχώριζεν που τους υπόλοιπους μαθητές. Το ύψος μόλις το είχα αποχτήσει με πόνους κοκκάλων τζιαι στραμπουλήματα αστραγάλων.


"Μάνα μου μα τραβούν σε;"
Μέσα σε μερικούς μήνες είχα ψηλώσει 15 εκατοστόμετρα τζιαι εν ήξερα τι να κάμω με τα άκρα μου. Ήμουν η προσωποποίηση της ατσάλειας. Ο πασιής πρόεδρος του σχολιόυ, ένας αλητήριος που ήταν ο σιειρόττερος μαθήτης, αλλά τάχα ήταν μάγκας ,εκόλλησεν μου το παρατσούκλιν «αγρέλλιν» τχιαι επέρασεν τζαιρός ωστη να μου ξικολλήσει. Μιαν φόραν, σαν με έπερνεν σχολείο ο φάδερ, στα φώτα δίπλα μας ήταν ο πασιής πρόεδρος πας την τσιάλι του. «παπά εν τούτος ο πασιής που με περιπαίζει αγρέλλιν!». Ο φάδερ ολόισια αννοίει το παράθυρον τζιαι βάλλει του μιαν αρκοφωνάραν:

«άμπα τζιαι ξαναπέις την κόρην μου αγρέλλιν α! Περίπτερον, έ περίπτερον!»


Εδικαίωσεν με ο πάτερ αλλά η ρέτσινια έισιεν μου μείνει.

Παρόλα αυτά εκίνησα το ενδιαφέρον της γυμνάστριας, η οποιά είσιεν έλλειψην «ψηλά παιδιά» για την παρέλασην.

Γιατι πρέπει να παρελαύνουν μόνον οι ψήλοι εν εκατάλαβα ακόμα. Για τους αεροσυνοδους καταλάβω το, για να φτάνουν τες θήκες των αποσκευών αλλά για τους μαθητές; Τάχα μου εν οι ALPHA;

Εχάρηκα που μου εζήτησεν να μπώ στην παρέλασην, αφου ήταν προνόμιο των πιο μεγάλων.

Ντήαρ ανάγνωστερ ότι τζιαι να σου πώ εν λλίον. 3 διαλείμματα έκαμα πρόβαν για την παρέλασην τζιαι τα 3 ήταν μια προσβολή. Με καμίαν δύναμην δεν εμπόρουν να συγχρονιστώ. Τα ακρά μου εκάμναν ότι εθέλαν. Να συντονίσω αριστέρο σιέριν με δεξίν πόιν ήταν ήδη άθλος, τζιαι ταυτόχρονα να συγχρονίστω τζιαι με τους άλλους;;; Αδύνατον!

Οι άλλοι μαθητές επεριπαίζαν με, η γυμνάστρια ετσιρίλλαν μου αν είμαι μαννή τζιαι «τόσον πράμαν» εν το μπορώ τζιαι εγώ η καήμενη εν έξερα τι να κάμω! Επροσπάθουν τα γέριμα αλλά τίποτε εν εγίνετουν. Στο τελος εθκιωξαν με που την παρέλασην τζιαι έμεινα με το παράπονον.

Εν των υστέρων έμαθα οτι τούτη ούλλη η ατσάλεια οφέιλεται στο απότομον ύψος τζιαι την εφηβεία. Οταν το έμαθα ήταν φαντάζεσαι αργά.

Αλλά τα γέριμα, να μέν βρεθεί ΕΝΑ πλάσμαν, με γονιός, με δάσκαλος να μου πεί «ποστμπάμπυλον παιδιν μου, είσαι φυσιολογική. Τούτον που σου συμβαίνει λέγεται εφηβέια, τζιαι εννα περάσει, εν θα είσαι πάντα άτσαλη» .

Στα 16 έλαβα μέρος στην παρέλασην με επιτυχία τζιαι στα 17 ήμουν τζιαι διμοιρήτης.

Στα 19 μου εχόρευκα τζιαι σάλσα.

Βέβαια τα «αππάρα μάνα μου», «ναμπου σε ταίζουν» τζιαι «ίντα τζιαιρόν έσιει τζείπάνω» άκουα τα για πολλά χρόνια πιστεύκω τωρά που ετριάνταρίσα τζιαι η νέα γεννιά εν ούλλοι ψηλοί να χαθουν οι προσφωνησεις.


Χάπι τουέντιφίφθ οβ Μάρτς έβρυουαν!

H σκούπα, που τα σαρίζει ούλλα

Είμαι μετανάστης. Ζιώ σε μιαν χώραν που έννεν η πατρίδα μου. Επέλεξα να μείνω δαμέ, γιατι εθεώρησα οτι εν καλλίτερη για μένα. Στο κάτω κάτω μπορώ! Πλήρωνω παχουλούς φόρους, ξεχωρίζω τα σκουπίθκια μου, τειρώ τους νόμους.

 Κάθε φοράν που ακούω κάποιον να λαλέι «βρωμόξενοι» νιώθω οτι με εννοεί τζιαι μένα μέσα. Το ότι είμαι ξένη, τζιαι φένεται μου οδήγησεν στο να με πούν «Βραζιλιάνα πουτάνα» στο να μεν μου δώκουν το διαμερίσμαν που έθελα, να μου μιλούν σπαστά την γλώσσαν που μιλώ πλέον άπταιστα, να μου συμπεριφέρτουν λλίον πκιο άσσιημα που ντόπιον σε ορισμένες περιπτώσεις. Εν μπορώ να πώ οτι υπέφερα ή ότι υποφέρω. Αλλά εχω μονίμως την γνωσην του ότι είμαι «ξένη». Εβρέθηκα περιτρυγιρισμένη που σκίνς, τζιαι έξερα οτι ο μόνος λόγον που θα με επειράζαν θα ήταν μόνον η φάτσα μου που προδίδει διαφορετικότηταν.

Ξέρω οτι εν θα κλέψω δουλειαν που ντόπιον, αφου έχω ορισμένες ικανοτητες που λλίοι ντόπιοι τες έχουν. Π.χ. τες ξένες γλώσσες που μιλώ. Οπότε η χώρα που με φιλοξενεί κερδίζει που μέναν. Ομώς η σκούπα που σαρίζει ούλλους τους ξένους «εκμεταλλευτές, χαραμοφάηδες, ψευτες» παίρνει με τζιαι μέναν μαζίν της. Παρόλο που εν είμαι τίποτε που τούτα.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τουτες εν ορισμένες ταπέλλες της προεκλογικής εκστρατίας του ακροδεξιού κόμματος.

Θώρω τες κάθε μέρα, τζιαι κάθε μέρα νιώθω οτι εν σε μενα που απευθυνουνται:

 Eπαναπαρτισμός, οχι είσοδος!*

Πρόσεξε την εικόνα, εννα μου πείς εν Τουρκάλλες που δείχνει. Εννα σου πώ οτι δείχνει την στετεν μου την γιαλλούραν σαν έρκεται που το χωρκόν φορτομένη πράματα.
*Σπασιαλ θένξ στην Κα.Ολσεν που εβοήθησεν με την μετάφρα.

Δουλειά για Γερμανούς

Εμέναν; δουλεια για μένα γιοκ; 

 Kαλό ταξίδι πίσω στην πατρίδα σας.
Μάλιστα. Να σας στείλω τζιαι χαλλούμια.

Εμείς θα καθαρίσουμεν!

Το μαυρον πρόβατον είμαι εγω; Μάλλον, αφού είμαι εγώ η μουζουρού.

 Μέσα η ξένοι; Εμείς λαλούμεν ΟΧΙ.
Τζιαι εγώ μέσα κύριε; άτε κύριε ακροδεξιε, αφού είμαι φρόνιμη! 

 Μινι φούστα αντί μιναρέ.. 

Αν εγιεννιούμουν 50 χιλιόμετρα θαλάσσης πκιο κάτω, ήταν να μιλα τζιαι για μέναν τούτη η ταπέλλα. 
Για τον μιναρέ βεβαίως βεβαίως, φούστα μίνι φορώ, αλλα ξανθούα εν έιμαι...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τούτες τες ταπέλλες θώρω τζιαι νιώθω σκατά. Ξέρω όμως τζιαι οτι εννεν ούλλοι που συμμερίζουνται τα γραφόμενα τους. Ξέρω τζιαι οτι το κράτος εννα με προστατευσει αν το χρειαστώ τζιαι οτι εννα υπερασπιστει το δικαίωμαν που έχω να είμαι δαμέ.

Θώρω ναμπου γίνεται με τους ξένους στην Κύπρον τζιαι πιάννουν με τα ίχλιχλι μου, γιατι έξησα τζιαι την άλλην πλευράν. Είπα οτι έχω ικανότητες, που μπορέι να μεςν τες έσιει ντόπιος. Άρα η Κρυοχώρα χρειάζεται με.

Ποιός που μας θα επήεννεν να δουλεψει στα χτίσματα; Να καθαρίζει σπίθκια; Να ξισκατίζει γέρους; Να στέκεται πουπάνω που φριτέζες; Να τρίφει απόπατους για 400 ευρώ τον μήνα;

Άρα τούτα τα πλάσματα έχουν άλλες ικανότητες, η μάλλον εν προθυμοι να κάμουν άλλες δουλειές, τες πατταλοδουλειες. Κάποιος πρέπει να τες κάμει αφού εν τες κάμνουμεν μόνοι μας. Τζιαι έτσι όπως ανεβαίνει το ποσοστόν των Κυπράιων με διπλώματα πανεπιστήμιου, τούτες οι δουλειές εννα πρέπει να γίνουνται που άλλους. 
Τζιαι όσον η κυβέρνηση εν ταράσσει να οργανώσει την μεταναστευσην η κατασταση θα είναι εκτός ελέγχου, ο Κύπράιος εννα μισά τους ξένους τζιαι η σκούπα θα τους παίρνει ούλλους μαζίν της.

To have tied one's donkey

H απάντηση στο πόστ της δρακούνας μάλλον εν τούτη. Εστείλαν μου το με μέιλ. Το κλίκ στην οθόνη έφκαλλεν με δαμέ. Σίουρα προκειται για πολλά κοπέλια. Το κείμενον έπρεπε να ήταν τσιαττιστόν...  Τζιαι ξέρω τζιαι ποιά θα εμπόρεν να το γράψει. Κατόπιν αμοιβής βεβαίως βεβαίως.

κλίκ του ρίντ

Ο μάγος του Στροβόλου - UPDATE

Όταν ήμουν φοιτήτρια ήβρα μιαν δουλειά, να κάμνω τον διερμηνέα ενός Ινδού reincarnation therapist. Τουτος ο παρέας, ήταν γιατρός τζιαι στην διατριβήν του επροσπάθησεν να αποδείξει ότι οι θεράπιες ασθένειων, παθολόγικων και μη μέσω past life regression εν πελλάρες. Που την πολλήν την έρευνα, επειστηκεν ότι εννεν πελλάρες τζιαι εξεκίνησεν τζιαι ο ίδιος να κάμνεί έτσι θεραπείες. Μεσω guided meditation, χωρίς να υπνωτίζει, έπερνεν τον κόσμον πισω σε προηγούμενες ζωές για να λύσουν προβλήματα που τους βασανίζουν σήμερα, τζιαι να σάσουν το κάρμα τους. Το τι είδαν τα μάθκια μου τζιαμαί εν περιγράφεται. Καποια στιγμή ενναν σας τα πω. Πάντως η μέθοδος έπειθεν. Άλλα σήμερα εν άλλον τον θέμαν μου.

Όταν επήα για δουλεια τζιαι εγνώρισα τον Ινδό, μόλις του είπα οτι είμαι που την Κύπρο ενθουσιάσυηκε τζιαι ερώτησεν με αν ήξερα τον Δάσκαλο, τον Μάγο του Στροβόλου. Είπεν οτι ηταν ενας παsh spiritual master Χριστιανός, που εταξίδευε εξω που το σώμαν του τζιαι που εθεράπευκε κόσμον αφιλοκερδώς. Εγω εν τον ήξερα τον Δάσκαλον. Έκαμεν μου εντυπωσην όμως που ένας Ινδος τον έξερεν τζιαι εγω όι. Εσπευσα να τον γυρέψω στο ίντερνετ. Τότε, το 2003 αν δεν κάμνω λάθος, εν ειχα εύρει τίποτε. Ερώτησα ποτζει ποδά τζιαι έμαθα διάφορα, οτι τον ελαλούσαν Στέλιο Αττεσλη, οτι ήταν μάγος, ότι ήταν σατανιστής, οτι ήταν άγιος αθρωπος οτι ήταν συμβουλάτορας του Μακάριου τζιαι ότι όταν επέθανεν ο Μακάριος η εκκλησία αφόρισεν τον. Βάσικα διάφορα έρμπαν λετζεντς. Ουλλα που κόσμον που εισιεν ακούσει που κάποιον. Μετά εξίασα το.

Πρόχτες που ήταν δαμέ η Μεγαλομήτωρ τζιαι ο Φάδερ για επίσκεψη, αθθυμήθηκα το τζιαι εγύρεψα τον στο ιντερνετ. Ήβρα διάφορα. Ερώτησα τον παπάν μου τζιαι ειπε μου οτι τον εισιεν γνωρίσει τζιαι μάλιστα προσωπικά. Πρέπει να ήταν την δεκαετία του 60, ο παπάς μου εδουλευκεν σε ενα εργοστάσιο. Μιάν ήμερα κάποιος έκλεψεν το ταμείο τζιαι η αστυνόμια εν εμπόρεσεν να έβρει τον κλεφτην. Ένας υπάλληλος του εργοστασίου, ειπεν τους να ρωτήσουν το θκειόν του, τον Αττεσλη. Ο παπάς μου τζιαι ο μάστρος του επήαν να τον ρωτήσουν. Αρχικά είπεν τους ότι εν κάμνει τέθκια, αλλα αφού τους στέλνει ο αρφότεχνος του εννα τους βοηθήσει. Έβαλεν τους να σκεφτουν το εργοστάσιον. Σαν το εσκεφτουνταν, αρκεψεν αν τους το περιγράφει τζιαι είπεν τους οτι ο κλέφτης εν γυναίκα, ξένη τζιαι οτι θωρεί μιαν συτζιαν. Οταν επήαν να τον πληρωσουν είπεν τους ότι εν πιάνει λεφτα.

Ο καφέτζίνα του εργοστασίου ήταν που την Σμύρνη. Αμέσως υποψιαστήκαν την, ειδοποιήσαν την αστυνομία τζιαι επήαν σπίτιν της στο Ταχτακαλά να την έβρουν. Μες την αυλήν της είσιεν μιαν συτζιάν. Πουκάτω που την συτζια ήβραν το ταμείο χωσμένο.

Ξέρετε τζιαι σεις τίποτε για τούτον τον Αττεσλη;

UPDATE!!!!

δέτε τι ήβρα!
http://www.researchersoftruth.org/Daskalos_Researchers_of_Truth_System.htm#Daskalos-%20Researchers

The City

Κάθουμαι σεναν παράθυρον τζιαι ακούω τα πλοία που περνούν. Μυρίζει θάλασσα τζιαι υγρασίαν. Μυρωθκιά που την αντιλαμβάνουμαι μόνον την ώραν ποννα φκώ που το αεροπλάνο στη Λάρνακα. Οι γλαροι εν διουν παμόν. Αρέσκει μου να τους ακουω τζιαι να τους θωρώ τζιας εν χτιτζιάρηες τζιαι λέσια.Τουτη ουλλη η θέα χαντακώννει με. Ποτιλισσεται η θάλασσα πουκάτω μου τζιαι στο βάθος μιλιουνια τα φωτούθκια της Πόλης. Τζιαι εναν τεράστιον φεγγάριν πουπανοθκιόν της.

Βαστά με μια ενέργεια τζιαι ένας ενθουσιασμός. Θέλω πολλά να γράψω τι σκέφτουμαι τζιαι τι νιώθω. Αλλά τουντο μπλόγκ εννεν πολιτικόν. Τζιαι αν τα γράψω εννα γίνει, με το ζόριν. Επειδή αν ιγράψω εννα γράψω για την Πόλη.

Να σας δανείσω τα μμάθκια μου για πόψε, τζιαι να κρύψω.

Αν τα θωρείτε ζοφφά εννεν η φωτογραφική που φταίει... Τζιαι γω έτσι τα θωρώ. Ακόμα να εστιάσω, να καταλάβω καλά καλά που είμαι. Ούλλον κάτι μου ζωφφώνει την θέαν.

Μιά μίξ

Ντίαρ ανάγνωστερ υποφέρω. Αμμεν κάμω φωτοσύνθεση τώρα (Photosynthesis NOW!! ακούεται μου σαν το Apocalypse NOW) μπορεί να φιρτω τζιαι να φκαλλω αφρούς που τον στόμαν μου.

Έχουμε Μαη τζιαι 12 βαθμούς. Μαη αςς δηλαδή. Τζιαι επειδή το ημερολόγιο γράφει Μάης ο κόσμος εν αφτενει τες θερμάνσεις του... με 12 βαθμούς το Φεβραρη έχουν τες ουλλοι στο διαπασόν μαιντ γιου.

Αλλά επιμένουν να κάμνουν πράματα μαγιάτικα.
Όπως εχτες που είμαστε καλεσμένοι σε ψήσιμο στη εξοχή.
Εν ένιωθα τα δαχτυλλια μου που την κρυάδαν.

Ντιαρ ανάγνωστερ, πρέπει ως τωρά να εκατάλαβες ότι γιουαρς τρουλι δεν είμαι καμια σουξουμουξου μημουάπτου τζιαι ότι μου αρέσκουν τα ψησίματα τζιαι τα κάμπινγκ τζιαι τούτα ουλλα τα κκιλιτζιρκά ωσ προς μεγάλην απογοήτευσην της Μεγαλομήτωρ, αλλά οι μες τον ψόφον!!
Επιαν μας τζιαι τα νέρα τζιαι ευτυχως εισειν μιαν ομπρελλα κηπου μεγάλην τζιαι εγλιτωσαμεν το μουσσιεμμαν.

Εν πολλά ψυχοφθόρος ο τζιαιρος. Θέλω να βράσει το κοκκαλουιν μου πκιον.

Εφανταστηκες ντιαρ ανάγνωστερ να αλλάξεν/χάλασεν ο θερμοστάτης του σώματος μου μετα που 12 χρόνια στην Κρυοχωραν τζιαι να μεν αντέχω την πυράν;; Να είμαι μόνιμα σε Κρυοωχρα-mode;

Πάντως εν εμείναν τίποτε ελλιάναν τέλλεια τζιαι σήμερα οχτω (αρέσκει μου πολλα τουτη η κουβεντα) ερκουμε στα πάτρια εδάφη μετα που ακρίβως έναν χρόνον απουσίας!

Επεθύμησα πολλά τους δικούς μου, τη σούβλα, τους φίλους μου, τη σούβλα, τη θάλασσα, την σούβλα…

Τζιαι πάλε λλιον αγχώνει με το ταξίδιν. Αγχώνει με γιατί ξέρω ότι πάλε κάποιοι εννα αγκριστουν γιατι εν με είδαν αρκετά.

Όπως πέρσι που ήρτα Κύπρο τζιαι εφυα που σπίτι 5-6 μέρες για να πάω θάλασσαν να βράσω λλίον, τζιαι μερικές φίλες μου εν μου μιλούσαν μετά, γιατί εφυα που την Λευκωσία τζιαι πότε εννα με δούσειν..*sigh

Γενικά δυστυχώς με τες παραπάνω φίλες μου που το σχολειό εν έχουμε πκιον πολλά κοινά. Ευτυχώς που έχω τζιαι τες φιλενάδες των σπουδών με τζεινες πραγματικά εμεγαλώσαμε μαζι τζιαι συννενοουμαστεν πολλά καλά.

Άσχετον:
Έχτες εσκέφτουμεν ότι οι παραπάνω αντρες της ηλικίας μου υποφέρουν που το συνδρομον του Πίτερ Παν.
Σαννα τζιαι εν εγκλωβισμένοι σε ένα μεταεφηβικό στάδιον. Ειδικά αμμαν τους θωρώ να παίζουν πλέιστεισιον ή μάππαν.

Τζιαι το ντύσιμον επίσης.
Γενικά διακρίνει τους μια ανωριμότητα.

Ο παπάς μου στα 30 του εισιεν τζιαι 2 κοπελλουθκια τζιαι εδουλευκεν σαν τον μαυρον.
Που τζιαιρον να παίξει. Ιντα τζιαι που ήταν μωρον εν είσιεν τζιαιρόν να παίξει...

Είμαστεν πολλά κακομαθημένη (ή καλομαθημένη;) γενιά.

Την περασμένη ευτομάδα  ο big boss έθελεν ipad. Τζιαι έβαλεν την καημενη την γραμματέα του να του έβρει τζιαι να του το φέρει εδώ και τωρα.
Εσιει την όπως την  Ann Hathaway στο "The devil uses ipads".

Εν εμπορεν να περιμένει ως την Δευτέρα που εννα κυκλοφορήσουν. Έκαμνεν σαν το μωρον. Ηβρεν του το, έφερεν του το τζιαι μετά που 1 ημέραν εβαρέθηκεν το.
Σαν το μωρόν.


Oh well, καλό Σαββατοκυριάκο να εσιετε. Πάτε καμιάν θάλασσα τζιαι για μένα.

Απππάρα, μάνα μου!

Που ήμουν 6 χρονών έγραψεν με η μεγαλομήτωρ μου σ’ένα γυμναστήριο, για να κάμνω ολυμπιακή γυμναστική. Άντεξα τζιαμαί 7 χρόνια, μετά εμπήκα στην εφηβεία, εψευτοέκαμα βυζούθκια τζιαι εν έθελα άλλον να φορώ κορμάκιν, γι’αυτόν εν έθελα να πηαίννω. Επήρεν μου κάτι μήνες να τα καταφέρω να σταματήσω αλλά μετά που μιαν περίοδον που επαιζα την αδιάθετην κάθε εφτομάν για να μεν παω, εκατάφερα να πείσω τη μεγαλομήτωρ να με αφήκει να τα παρετήσω.


«Νους υγιής εν σώματι υγειές αγάπη μου», Ή τζιαι: «Η γυμναστική εν υγεία, πόννα μεγαλώσεις έννα με ευχαριστάς πόννα ‘σαι παστούα με ωραίο σώμα! Ως τότε ήμουν ένα μωρόν κανονικό στο ύψος. Λλίον μίντζισσα, αλλά κατά τ’ άλλα κανονική. Μετά που επαρέτησα, έγινεν ο χαττάς... ήταν η τιμωρία μου, έτσι ενόμιζα, επειδή επαρέτησα τη γυμναστική. Μέσα σε ένα καλοτζιαίριν εψήλωσα 15 πόντους. Επία πίσω στο σχολείο, 3η γυμνασίου τότε τζιαι η καθηγητές εν το επίστευκαν. «Μάνα μου μα τραβούν σε;».

Τhat was the end of life as I knew it. Επήαιννα τζ’έν επήαιννα. Εν έλεγχα το κορμίν μου, εστραμπούλουν τους αστραγάλους μου συνέχειαν, τζιαι άρκεψα να είμαι που τα πιο ψηλά μωρά.

Τζιαι ήρτεν ο τζιαιρός της παρέλασης... Ώντας λοιπόν που τες πιο ψηλές, έθελεν η γυμνάστρια να με βάλει στη παρέλαση, τζιαι μάλιστα είσιεν τζιαι το όραμαν να με βάλει διμοιρίτην στες κορούες. Πιττίν ταμάμ. Η δική σου εν εμπορούσεν να συγχρονίσει με σιέρκα, με πόθκια. Ήταν φυσικά αδύνατον, no can do. Έγινα ρεζίλι, έθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, σε τζείνη την τρυφερήν ηλικία που αντρέπεσαι για ούλλα...

Αλλάν εν έμεινεν ως τζιαμαί... Εσυνέχισα να ψηλώνω παντές τζιαι εδιούσαν μου ορμόνες τζιαι ως τη 2α λυκείου ήμουν 1.78 τζιαι η ψηλή του σχολείου. HORROR!! Στο διάλειμμαν έτρωα το σάντουιτς μου σιυφτή για να μεν ιξεχωρίζω που τε φίλες μου... Στα γκομενικά επεριορίζουμου σε θκιο τρεις της ομάδας του μπασκετ τζιαι του βόλλεϋ τζιαι άρκεψα να μεν χάννω ματς του μπάσκετ του αποελ. Πκιον ήμουν η «ψηλή» τζιαι ήταν να μείνω τζείνη για πάντα. Ευτυχώς σιγά σιγά άρκεψα να συντονίζω νάκκον το σώμαν μου, εσφίξαν τζιαι οι αρθρώσεις τζιαι επαρέτησα να στραμπουλώ τους αστραγάλους μου κάθε τρεις τζιαι λλίον (μπερδεway εν πρησμένοι ακόμα). Εμπήκα τζιαι στη παρέλασην του λυκείου. Διμοιρίτης, εννοείται.

Ως το σωτήριον έτος του 1997 ήμουν 1.80. Όποιος έρκετουν να μου μιλήσει επεριορίζετουν στες εξής ατάκες

1. Μα πόσον ύψος είσαιαιαιαιαιαι;
2. Παίζεις μπάσκετ;
3. Παίζεις βόλλεϋ;
4. Ίντα τζιαιρόν έσιει τζειπάνω;
5. Ινναμπου σε ταΐζουν;
Νομίζω εγώ εξεκίνησα την μόδαν με τα παντελόνια 7\8 στην Κύπρο. Εκαρτέρουν την αρφήν μου να’ρτει που την Κρυοχώρα να μου φέρει κανένα παντελόνι μακρύ.

Το Κοκούιν, ο λαχειοπώλης της Λήδρας,που εν στημένος μπροστά που το μαχαζίν τους πούρους, ναι τζείνος ο μίντζης,1.45, ο ξιδόντης ο μασσός που ταττεύκει, γνωστή προσωπικότης της Λευκωσίας, μιαν ημέραν που επέρνουν που μπροστά του είπε μου την εξής ατάκα:
Ρα Πθηληηηηηηηηη!!!! Εγ***μιθα τζιαι πιο πθηλή θουουουουου!!!!!

Τζείνη η ατάκα εχαράκωσεν με. Εσταμάτησα να περνώ που το άγαλμαν γιατί εφωνάζαν μου οι ταξιτζίες «Απππάρα, μάνα μου», «Σσιο αππάρα μου», «Ρα καγκααρααααα!», «Μάσιαλλα σου!» «Εν ιζαλίζεσαι τζει πάνω», τζιαι εχλιμίντριζαν. Ο Πιριπίτσης μια φοράν είπεν μου: «Εν έσιεις ανάγκην σιόνα μου, έλα σου κάμω ένα σάντουιτς ούλο μαγιονέζαν». Μάλλον τούτον εν είσιεν να κάμει με το ύψος, αλλά τζιαι τούτον εχαράκωσεν με.

Ετέλιωσα το σχολείον τζιαι ήρτα στη Κρυοχώραν για σπουδές. Ώχχω μάνα μου! Παντελόνια μακριά, ατέλειωτα! Παπούτσια σάιζ 41 τζιαι ούλλοι κάγκαροι. Ήταν να μεν γυρίσει ο τροχός. Eυτυχώς εσταμάτησα τζιαι να ψηλώνω. Αλλά έμεινα στην Κρυοχώρα για να ‘μai πάντα μέσα!

H Kypros einai Eurwph! A?

Eimai kainourgia sto athlima tou blogging... Exw polla na pw gi auto eipa na to ksekinisw, gia na men prizw tous filous mou pou th glwssa, na ta fkallw online. Na systithw, eimai kypraia ths diasporas, sth Germania tziai en exw plhktrologion elliniko:-) Opote enna thn fkallw me latinikous. Mporei na tyxei na grapsw tziai se kamian allh glwssan, anagastika, gia na dikaiologisw to "post-babylon" san titlo. Pantws oti glwssa tziai na grapsw, eimai Kypraia, toson, pou thkievazw to thisavro ths kypriakhs dialektou opws alloi periodika.

Eni kserw an tha asxoloumoun toso polla me th Kypriakothta mou an den eimoun sth Kryoxwra 12 xronia.
Pantws apasxolei me polla to thema... To klassiko pou laloun oi koinwniologoi oti amman kopseis sti diafthora gyrefkeis to cultural identity sou, e kapws etsi.
Mporei na en tziai pou to pe pe "eimai Kypraia" "aaa, Ellinida" "oi, oi, Kypraia".
H Kypros empike stin Eurwph. Alhamdullilah, pou laloun tziai oi arapies giati en antexa allon th diadikasia tou " Ate Kyrie Müller mou, dwste mou 2 xronia vizan tziai spoudazwww... oi oi gia onoma tou theou en tha douleukw paranoma, oi! ate kyrie Müller mou na men vourw kathe 6 mines". Wspou tziai empikamen EU tziai eglitosa tzai o Kyrios Müller exase ton prwtagonistiko rolo sth metansteutikh mou katastash.

Pantws gyreukw ta koina mou, emena ths eurwpeas (peas peas) me tous allous eurwpeous (tous germanous p.x.) tziai en ta vriskw....

Tziai anakalipsa oti h filenada mou h livaneza en Kypraia under cover (apoklietai sior, tzeinoi ennen evrwph, en moullaes). Tzi'omws file mou...
En Kypraia tziai kryfkei to!
Kori lalw ths, h mana sou sth Birito, to ladi to kalo pou to filaei?
Lalei mou poukas th vourna.
Kori lalw ths, ta raftika ths h giagia sou pou ta eshei?
Lalei mou mes thn ampoustan tou piskottwn.
Pe mou lalw ths, to kalotziairi eshete tzellin mes to psygeio?
Nai kalw lalei mou, tziai krema karamelle.
Na men ta polylogw, amman tziai etzerasen mou triantafyllon (to legomeno rose cordial) sth Germania, lalw entaksei, en kypraioi under cover...

Genika, anakalifkw koina mas me tous geitones laous (tous geografikous, th mesin anatolh dhladh, tziai oi tzeinous pou tha ethelamen na eimasten dipla tous) tziai dierwtoumai telika pou anikoumen...