Τα προιτζιά μου

Ανάγνωστερ δις ις Τζιερμανι κκόλιν! Αλόπως πρώτην φόραν έκαμα τόσον τζιαιρόν να σου γράψω α; Συμπάθα με άλλα είχα μιαν μετακόμισην, έναν χωρίσμον, έναν ταξίδιν στην Νήσον τζιαι μιαν Μεγαλομήτορ να τζιεκκέρω.

Γράφω σου που το νέον μου και πανέμορφον διαμερισματούιν το οποίον εκπέμπει σε Λεύκαρα/Φικάρδου. Το χωρκάτικον κάντρι στάιλ πάντα άρεσκεν μου αλλά με την καρκόλαν που εγόρασα έκλεισεν το καρέ. Εν καρκόλα μαύρη σιερένη με ουράνον, η Μήτωρ, η οποία ήρτεν σαν τον σύφφουναν τζιαι έβαλεν τάξην σε χρόνο μηδέν έφτασεν αισίως πίσω στα μέρη της τζιαι ράφκει μου κουρτινούες για να του βάλω εζγουησπηκ.

Επίσης να σου πω ότι έπκιασα τα προιτζιά μου. Μάλιστα ανάγνωστερ, εκατάλαβες ότι η γράμμη λαλέι «παρακαλώ παραμείνατε στο ράφιν σας απο αορίστως μέχρι «ωσπού να κρεμμαστουν οι κώλοι σας και να αρχίσετε να μισάτε όσους είναι χαρούμενοι». Σήριουσλιν, η μήτωρ έδωκεν μου τα προιτζιά μου.»Εχω τρείς κόρες, ούλλα εγόραζα τα επι τρία τζιαι γιω να σας τα δώκω ποννα σας παντρέψω (enter θλιμμένον ύφος Κυπριακής σειράς εποχης, βλέμμαν στο άπειρο, μματουιν γιαλλιστερόν) έχω τα δαμέ τζιαι καθουνται, ίντα να πάεις να ξοδευτείς... τζιια να γοράζεις παλλιοπράματα πάλε».

Ττόρους, αντζιά, τραπεζομαντηΛΙΕΣ της μακαρίτισσας της στετές μου της Γιαλλούρας (που τα προιτζια της ίδιας της Μεγαλομήτωρ, δηλαδή 48 χρονών πράματα) γιατί εχώνεψεν το η δόλια ότιγια λλόου μου εν θα ακούσει «να μας ζήσουν συμπεθθερά».

Η αλήθκεια αρέσκει μου που έχω πράματα της στετες μου δακάτω στα ξένα.

Ναι α; Φένεσται σου συγκινητικόν τζιαι «μάναμουτηνμήτωρ»; Περίμενεν να δείς:

Τζείνον που εν σου είπα εν ότι η αθεοφοβη εξαναέλαμψεν στο τραφφικκιν. Τζιαι εν μιλώ για λούντζες τζιαι χαλλούμμια τζιαι ραφκιόλες, πφφφφ, σιγά το πράμαν, η Μεγαλομήτωρ οργάνωσεν σκευωρίαν (συγχώριννε μου το ορθογραφικόν εκ των πρωτέρων) τζιαι έχωσεν μες την βαλίτσαν της... γουέιτφοριτ.... πετσεττάκια! Μάλιστα! Σεπεσιούιν, με σμιλούιν, με κεντηματούιν, με αηλαβΛευκαρα με ότι θέλεις τζιαι επέριμενεν να φύω να πάω δουλειαν για να μου τα κουρτίσει όπου ήβρεν η αλούπα, ως τζιαι πας το γραφείον πουκάτω που το λαπτοπ έβαλεν μου! 
Ήρτα πίσω που την δουλειάν τζιαι έκαμνεν σανν τζιαι εν συμβαίννει τίποτες.

Αλλά σαν καλή κόρη, τζιαι αναγνώρίζοντας την θύσιαν που έκαμεν η γέριμη για να’ρτει να «συσταρίσει» το μώρον της το πληγωμένον του έρωτα που εν ευδοκίμησεν έκρυψα, εν είπα τίποτε, τζιαι έχωσα τα μες το άρμάριν μόλις έφυεν με τρόπον.

Αυτά που λαλείς με τα είδη προικός μου.

(Να σημειωθέι στα πραχτικά για τον σέξυ ανάγνωστερ που ενδιαφέρεται για σοβαρή γνωριμία και ότι προκύψει ότι η υπογραφούσα διαθέτει και περβόλιον μετα ροδακίνων και περίφραξην τριανταφύλλων ροδοστάγματος όπως επίσης και αμπέλιον με σταφύλια τύπου "ξυνιστέριν" και «αμπελίσιμον» εις βουνά Πιτσιλλίας. Μόνο σοβαρές προτάσεις.)

Ο φάδερ στα προιτζιά επρόσφερεν μια φουκούν με μοτοράκιν (πτυσσόμενην, 3 σμίλες σούβλας, 12 σουβλακίων και σχάραν ευρωπαϊκήν) δια καλλωπισμόν της ευρύχωρης βεράντας του ρετιρέ (μεν φύρτεις, έχω τζιαι γόκκινκλόζετ, άλλως την χώστραν του Οσάμα)

Με αυτά και με αυγά, εξέκίνησα χαρωπή χαρωπή (τς, φάινουμαι σου πλάσμαν που να τον μοιρολοά πολλύν τζιαιρόν;) για γοργήν επανακτησην του mojo τζιαι ανέμελην σίνγκολ ζωήν!

Ανυσηχεί με λλίον το γεγονός ότι την τελευταίαν φοράν που ήμουν σίνγκολ ενδιαφέρουμουν για 26χρονους, ενω τώρα το τταργκετ γκρούπ ξεκινά που 32 και βάλε.

Εκατάλαβες ανάγνωστερ, κανέναν ποφάιν να μας μείνεν, ξέρεις, κανένας χωρισμένος, κανένας σιοιράτος....

Χάτες τζιαι στα δικά μας!

Μεγαλομήτορ - the remains of the day

Aνάγνωστερς, συγχωράτε την πολυήμερην απουσίαν μου, η οποία οφείλεται σε πολλούς και διαφόρους λόγους ένας εκ των οποίον η άφιξης της αγαπημένης ημών, αστείρευτης πηγής εμπνεύσεως γραφής ποστακίων Μεγαλομήτορος εκ νήσου Κύπρου μετα την συνοδείαν τεσσαράκοντα κιλών αντικείμένων προσωπίκης χρήσεως και χαλλουμίων παρασκευασμένων μετά γνήσιου αιγοπρόβιου γάλακτος.

(πάει μου η εγκύκλιος α;)

Που λάλειτε ήρθεν είδεν και απήλθεν. 
Εγω εφρόντισα να αποφύγω καφκάες με εναν πολλά κοινωνικόν τρόπον: επρόσφερα εργασίαν σε νεαρήν Ρουμάνα καθαρίστρια η οποία έκαμεν ώς τες πόρτες (εν εξερα ότι τες καθαρίζουμεν-γουάου!). Μεν νομίζεις όμως ότι η μεγαλομήτωρ πτοείται αλα Μαρί Αντουανέτ (κράτα το τούτον ως το τέλος του πποστ) εδήλωσεν ότι "αν δεν έσιει ξημαρισιές το σπίτιν θα καθαρίσω την αποθήκη!"
 Έφερεν του κόσμου τα πράματα, όπως πάντα βέβαια, το χάιλαιτ ήταν οι ρέγγες, εζήτησα μιαν ήρταν 5, εψησεν μιαν ο σιάολος πάνω σε παμπάτζιν βρέμενον με ζιβάνα.

Εχτός που καθάρισμαν αποθήκης το προγραμμα επεριείχεν τζιαι ψουμνισμαν. Πολλύν ψουμνισμαν. Την μιαν ημέραν 7 ώρες, την δεύτερην 5. Εννοείται ότι εγω έκαμνα διαλείμματα της μιας τζιαι των 2 ωρών για να αντέξω. Εχοντας προνοήσει ότι εννα με έσιει να κουβάλω του κόσμου τα πράματα εγόρασα της το λεγόμενον καρότσιν της γιαγιάς που εν μια ειδική τσέντα με τροχούθκια για ψουμνισμαν που βαστά ο κόσμος που α) εν σωννει τζιαι β)εν ζεί στην Κύπρο (τζιαι πάει παντου με το αυτοκίνητο).

Πάντως ωστι να φύει έταξεν του Αη Φανούρη 10 πίττες: μιαν το κινητόν, μιαν τα εισητήρια, μιαν το πορτοφόλιν...
Την ώραν που εν εκαθάριζεν/εμαείρευκεν/εψουμνιζεν ελάλεν μου: "άννοιξε τζείντο ίττερνε τζιαι εννα χάσω τους χαιρετισμούς", οπότε το σάουνττρακ των ημερών ήταν χαιρετισμοί τζιαι κυρήγματα -εξου τζιαι το εγκυκλιακόν μου ύφος.

Το πρόβλημαν ήταν ομως ότι η Μήτωρ εκατάφτασεν σε καιρόν παγετώνων. Πεγετώνων μεταξύ εμού τζιαι του Σιάολου. Όσον τζιαι να επροσπάθησα να της το κρύψω της αλούπας εκατάλαβεν το τζιαι εν τέλει εφτυσα της τα ούλλα, παρόλον το κίνδυνον να το πεί σε ούλλες της τες αρφάες, στον πάτερ της ενορίας τζιαι την κυρία Νίτσα του μπακάλλη.

Ούλλα τζιαι ούλλα όμως, εναν πράμαν εχτιμώ στην μεγαλομήρωρ. Σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης βάλλει στην άκρην την ορθόδοξην τζιχάτ τζιαι τα ους ο θεός (καλάν εν εσυνεζευξεν αλλά «έδωκες του τα κορασάτα σου πκιόν!» -για τήν μήτωρ ήμουν παρθένα ως τα 27 μού αλώπως)  παραδοσιακά της, τζιαι επιβεβαίωσεν με ότι ότι νομίζεις να κάμεις, αν θέλεις να του δώκεις κλότσον εγω είμαι πίσω σου, η ευτυχία σου εν το πκιο σημαντικόν για μένα. Ναι ναι, τζιαι εγω εσυγκινήθηκα τζιαι προς στιγμήν εξίασα ότι μου νεκατώννει τα βρατζιά μου για να τα σισταρίσει.

Κατα την διάρκειαν που λαλείς των παγετώνων είχα νεύρα τζιαι ήμουν πίκρισσα. Μιαν ημέραν που έκαμα εναν μικρόν διάλειμμαν που τον θυμόν για πκιάσω τα μοιρολατρίκα έτυχεν να είμαι μες το τρένον. Επκιαεν με το κλάμαν που λαλείς τζιαι είπα να μεν επιβαρύνω τους ξικακκατίζοντες συνταξιδιώτες τζιαι να χώστω στα σκάλια της πόρτας του τρένου για να κλάψω με την ησυχίαν μου. Μετά που 1 κουτί κλίνεξ, νας ήμουν μόνη μου μες την αγαπημένην μου μιζεριά ήρτεν έναν μωρόν, μια κορούα αλόπως τεσσάρων χρόνων εμπήξεν την φάτσαν της μπροστά μου τζιαι λαλέι μου «γιατί κλαιείιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιις;». Επαλάβωσα τζείντην ώραν τζιαι είπα της το πρώτον που μου ήρτεν:
 «πονώ την κοιλιάν μου». 
Είδε με με κατανόηση τζιαι έφυεν. Τόσον πολλά έφυεν η κκελλέ μου με την ετοιμολογίαν μου τζιαι σούπερ ιντερκάλτσιαραλ κομπετεντ απάντησην μου που μου επέρασαν ούλλα, μεν σου πω εγέλουν τζιόλας!

Μετά που κάμποσα αρτσιαλλίκκια εκ μέρους μου επέρασεν η κρίση (σχεδόν τέλλεια), το αποτέλεσμαν Ποστμπάμπυλον-Σιάολος 1-0. Όπως το πάρει κανέις βέβαια, γιατί ενω επήεννα μανικωμένη να του σύρω ψυχολογικά μολότωφ τζιαι να τον σύρω πόξω που την πόρταν με τα ππουρτού του,o Σιαολίν σαν άλλος Ελλην πολιτικός εκάλαρεν με επανάληψην του θρυλικού ελληνικού, πολιτικού μονοσυλλάβου «θα,θα,θαθα, θαθαθα».

Εν πάση περιπτώση, παρόλον που προς το παρών συνάει πόντους έχω τον στο δείν μου, τζιαι αν η αγωγή ππέσει έστω τζιαι για μιαν ημέραν που το κοσμιοτάτη στο κοσμία θα στείλω επιστολή στον κηδεμόναν του τζιαι θα τον αποβάλω δια παντός.

Η Μήτωρ παρόλον που ορκίστηκεν στον Αην Φανούρην να μεν σπουρτολοήσει τα καθέκαστα σε κανέναν εχτός που τον φάδερ, έφυεν της εναν «πάντως αγάπη μου –εντερ συμβουλή- είπαν το ούλλοι!»|

roaaaaaaaarrrr

ΠΟΙΟΙ ΟΥΛΛΟΙ  ΑΜΜΑ; ΠΑΛΕ ΕΣΠΟΥΡΤΗΣΕΣ ΤΑ;;;;;

Για έναν λεπτόν έμεινεν άφωνη, την τελευταίαν φοράν που έμειναν άφωνη για έναν ολόκληρον λεπτόν ήταν μιαν φοράν που ήμουν 17 χρονών τζιαι έχασεν 100 λίρες τζιαι ήρτεν να με ρωτήσει με τρόπον αν τες έπκιασα τζιαι είπα της «ναι αμμα... έθελα να σου το πω έσιει τζιαιρόν... φύλάω για να κάμω αλλαγήν φύλου».

Τελοσπάντων μέτα που εσυνήλθεν επήεν να τα σάσει:

«Όι αγάπη μου εν είπα ΤΙΙΙΠΟΤΕΕΕ,  εγω είπα σου:  –εντερ συμβουλή- είπεν το τζιαι ο παπάς σου».

Τελοσπάντων να το καταπκιώ τζιαι τούτον.

Σε γεννικές γραμμες εν ετσακκωθήκαμεν, εχτός που μιαν φοράν που εστρολιάστηκεν να παέι στην πόλη τζιαι εφόρησεν μια ζακέττα άσπρην που είσιεν πάνω έναν βαλσαμωμένο τροκτικό, μπόρει να ήταν τζιαι αλουπος τωρά που το λαλείς.... Η ζιακεττούα είσιεν στον έναν ώμον την κκελλέν του χτηνού με θκυο πέρλες για μμάθκια, το κορμίν έπκιαννεν ούλλον το ζυνίσιην τζιαι στον άλλον ώμον ήταν ο νούρος (άτζαπής ήταν ρακούν; Σάννα ήταν ριγε ο νούρος). 
Μόλις την είδα εφάρασα! Εχτός του ότι εν κολλά με τες πεοιθήσεις μου εφάνταστηκα σκήνην με την μεγαλομήτωρ κορδωτή και λυγιστή στην πόλη να την μουνταρίσκουν θκύο αχτιβιστές της ΠΕΤΑ, ο ένας να της σιωννώνει που πάνω εναν ττενεκκεν κότσιηνην πογιά τζιαι ο άλλος να βάλλει φόκον τον νούρον του τροκτικού!

Έγινεν μεγάλος καφκας ώστι να την πείσω να μεν πάρει τζιαι το τροχτικόν περίπατον.

Τα επιχειρήματα της ήταν ανεξάντλητα:

«Ιντα μπου μου λαλείς;;; Τούτη η ζακέττα εν κλας!»

«βράζει πολλά»

«στο παρίσιν φορούν τες!»

«ας τολμήσουν να μου κοντέψουν!»

τζιαι άλλα μάγκικα αλλά ευτυχώς εκέρδισα την μάχην τζιαι το τρωκτικόν έμεινεν έσσω να κάμνει παρέαν του κουνελλιού που το άλλον τρικόν.

τζι'ως πάρατζει....

hughston....

we have a problem.

Hurricane Megalomitor is dangerously approaching.

Πάω να κάμω τόπο στο ψυγείο τζιαι να πκιω κανένα βάλιουμ.

Όταν ένας μαύρος ήρτεν στην Νήσον

Εγράφαμεν το σωτήριον έτος 1993. 14 χρονών τότε είχα φτάσει ήδη το τελικόν μου ύψος των 180 εκατοστομέτρων τζιαι μάζιν με το καρναβάλλιν των ορμονώνε της εφηβείας αντιλαμβάννεσαι ότι αντρέπουμουν ότι υπήρχα. Σε μιαν προσπάθειαν να έβγω τζιαι γω η γέρημη μιαν γωνιούαν να ανήκω ενεκατώννουμουν με το μπάσκετ, τον κόσμον των ψηλών. 

Το ειρωνικόν εν ότι ενω πρίν να πάρω τα υψη έπαιζα αρκετά καλά άμμαν εψήλωσα τζιαι μετα εν μου εγιούταν γιατι εν έλεγχα το χιλιομέτριο πιθκιαβλοζάμπικο, κρεμανταλέ μου σώμαν. Το δωμάτιον μου ήταν γεματον αφίσιες του Μάικκολ τζόρνταν, του Σκότι Ππίππεν τζιαι το Σιακκήλ Ονήλ. Δηλαδή το δωμάτιον μου ήταν γεμάτον μάυρους. Προφητικόν στοιχείον, γιατί ακριβώς τούντη εποχήν εναν σκάνδαλον εκέντριζεν την ενόρια στην οποίαν η Μεγαλομήτωρ έκμνεν την ορθόδοξην τζιχάτ της: Η κόρη σημαντικού στελέχους της ενορίας επέστρεψεν που τες σπουδές της με γαμπρόν. Και δή «μάυρον σαν την φούσταν σου κα. Μεγαλομήτωρ μου» όπως είσιεν πει η μέλλουσα πεθθερά του μαύρου. 

Η κορού που έφερεν τον μαύρον ήταν που οικογένειαν πολλά θρήσκαν, πολλά παραδοσιακή, που χωρκόν. Καταλαββαίννεις ότι ήταν το θέμαν του αίωνα. Μετα που κάμποσα κουτσομπολιά τζιαι μιαν βάφτισην άρων άρων του Μάυρου δια να τον μυήσομεν είς την ιεράν ημών ορθοδοξίαν, εκανονήστικεν ο γάμος. Για τον γάμον ήρτεν η οικογένεια του γαμπρού που μικρόν κράτος της Αφρικής, ο τζιύρης του τζιαι ο δίμετρος αρφός του.

Η μεγαλομήτωρ έχουσα φάει ψουμιά στες αραπκιές ήταν πκιο εξοικειωμένη με ξένους (πολλά ξένους) τζιαι εκάλεσεν την οικογένειαν του γαμπρού μιαν Κυριακή να τους ταϊσει «να δουν τα πλάσματα ότι εμέις είμαστιν φιλόξενοι, εν είμαστιν ρατσιστες!».

Τζείνην την Κυριακήν εγω ήμουν βαωμένη στο δωμάτιον μου τζιαι άκουα μουσικές, μάλλον νιρβάνα, εννα σε γελάσω, τζιαι επροσπάθουν με νοητικήν δύναμην να εξαφανιστώ που το σύμπαν, ή έστω να κοντίνω λλίον. Το φάιν με τους ξένους εν εμπορούσα να το αποφύγω «εν αντροπή που τα πλάσματα κατέβα αμέσως κάτω!». Εφόρησαν την καλή μου μαύρην φανέλλα, έβαλα λλίον μπρίλκρημ στο μαλλίν –ήταν βλέπεις της μόδας τότε- τζιαι επήαν να τους σιαιρετίσω.

Εκάθουνταν στο σαλόνι, το σαλόνιν το καλό, ξέρεις εσύ ντήαρ ανάγνωστερ, τζιαμέ που κάμνει παιχνίδιν το κινέζικο χαλί μαζί με το σκαλιστόν έπιπλον τζιαι το λευκαρίτικον πετσεττάκιν σαν εκατέβεννα τες σκάλες.

Η Μεγαλομήτωρ εθεώρησεν σωστόν να με αναγγείλει στους επίτιμους μελαμψούς καλεσμένους της:

"Όου, λούκ! Δις ις μαη τόττερ, δε σμόλ ουάν, γιές. Σιη λάααααβς δε μπλάκ μεν!"

.
.
.
.

Να αφήκω την ατάκαν λλίον δαμέ έτσι να την εμπεδώσεις ανάγνωστερ.

Κλέις’ το στόμαν σου.

.
.
.
.

 Μέν γελάς!

Αντιλαμβάννεσαι ανάνγωστερ ότι εγω, που ήδη αντρέπουμουν που υπήρχα, έθελα να αννοίξει η γή να με καταπκιεί, ή έστω να εξατμιστώ.

Αρκέστηκα στο νάις το μήτ γιου τζιαι για ούλλην την διάρκειαν του «χάβ σαμ μόρ βάιν λίφς, γιέεεες, κουπέπκια γουι κόλ δεμ» «ττέηκ σαμ μόρ σούβλα, νόου πλής, ττέικ σαμμόρ, χού ις γκόιν ττου ήτ;» «Αη γκίβ γιου σαμμόρ πποττέιτος» ήμουν σιυφτή μες το πκιάτον μου.

Μετά το φαίν λαλώ της μεγαλομήτωρ «Αμμα, μα έχασες τον τέλεια, ίντα τους λαλείς ότι μου αρέσκουν οι μαύροι;;;; έκαμες με ρεζίλι!!!!!» «Αγάπη μου» λαλέι η Μεγαλομήτωρ, «να πουν τα πλάσματα ότι είμαστιν ρατσιστές; Τζιαι εξάλλου αφουσον έσιεις ούλοον μαύρους μες την κάμαρην σου, είπα ψέμαν;»

Τελοσπάντων εκατάπκια τζιαι τούτον το φραμάτζιν, έγινεν ο γιουνάιτετ κκάλαρς γάμος τζιαι η γεναίκα του μαύρου εγέννησεν μιαν κορούν.

 Ήταν μες το πάσχα τζιαι επήαμεν εκκλησίαν, επιτάφιος αν δεν κάμνω λάθος. Η πεθθερά του μαύρου είσιεν φέρει το αγγονίν της να το εκκλησιάσει τζιαι εβάσταν το τυλιμένον μες τες πατανίες. 
Εγω έπαιζα του, όπως αποδείχτηκεν αη όλσου λάααααααβ δε μπλάκ μπεήμπις, όταν ήρτεν μια γεναίκα, η κλασσική θεούσα του χωρκού, περίπου 60 χρονών:

«Γεια σου κυρία Αντρούλλα μου!» λαλεί της γιαγιάς. «Μαααν το αγγονούιιιιιιν σσσου;;;;; να σου ζήσει, έλα το δώ!» τζιαι σιύφκει που πας τες πατανίες του μωρού, το μωρόν είσιεν ποτζοιμηθέι.

Βάλλει μιαν τσιριλλιάν:

«ΟΥ ΠΑΝΑΙΑ ΜΟΥ!!!!!! ΕΝ ΜΑΥΡΟΝ!!!!!!!»

ακολούθησαν 30 δευτερολέπτα στα οποιά ούλλη εκκλησια εδίκλισεν πάνω μας, εγώ έθελα να της μπήξω εναν χερουβίμ τζιαμέ που ξέρεις, όταν επήεν να επανορθώσει χαμηλοφώνως:

«ε, εμπειράζει κυρία Αντρούλλα μου, νάμπον να κάμουμεν; τουλάχιστον εν φρόνιμον»

ΝΤΟΙΝΓΚ!

Η μεγαλομήτωρ τζείντην ώραν επιδείχτικα εμπήκεν μπροστα που την Θεούσαν, εκούντησεν την πάρατζει τζιαι άρκσεψεν να φτήννει του μωρού "πτού σου αγάααααπη μου να μεν σε αμμαθκιάσουν, εν που σου αζουλευκουν που είσιαι σιοκολατούααααα" τζιαι "μάνες του ρε!" τζιαι "παναϊες του ρε" τζιαι "άλλαϊλι" τζιαι "τάχτιριτι". 

Ο γαμπρός, ο οποίος πλέον είναι φίλος κολλητός της Μεγαλομήτωρ έτραβησεν πολλά στην νήσον. Ήρτεν σπουδασμένος με 10 πτυχία τζιαι εδυσκολεύτηκεν να έβρει δουλειά, στες δουλειές που έβρισκεν επληρώννετουν τα μίσα απ’ότι οι Κυπραίοι τζιαι το τι άκουσαν τα φκια του είναι άστα να πάνε.

Μιαν ημέραν μάλιστα επήαν στο νοσοκομείο (το παλιό Γεννικό) να δούν μια θκειά της γενάικας του που ήταν άρρωστη μόλις εμπήκαν μες τον θάλαμον εξεκινήσαν οι κοτζιάκαρες να κλαίουν τζιαι να φωνάζουν:

« ΠΑΝΑΙΑΑΑ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ!!!!!!!!!!! ΉΡΤΕΝ Ο ΧΑΡΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!»

Reconstructing Puberty

Έσιει θκυόμιση εφτομάες που τζοιμούμαι στο εφηβικόν μου δωμάτιον. Εφυα 17 χρονών τζιαι το δωμάτιον μου εν όπως ήταν. Στη βιβλιοθήκη έχω πολλά που τα βιβλία του σχολείου, κατακρεουργημένα με καλακατσουννιές του στύλ Π+(X)=LFE τζιαι συζητήσεις με την διπλάνην μου του στύλ «τι έσιεις;» «τίποτε, βαρκούμαι» το βαρκουμαι κοσμεί πολλές σελίδες πάντως. Νομίζω η βαριεστημάρα εν το σήμαν κατατεθέν της εφηβείας. Μια περίοδος των 45 λεπτών ήταν αιωνιότητα. Στο βιβλιο της κοινωνιολογίας έβαλα λεζάνταν πουπάνω που την εικόνα του Μάρξ να λαλει (προς τον Ενγκέλς) «χώρεις με ίνταλοις σε αμπλέπω;» ο Ενγκελς απαντά «έχω σε στο δείν μου α!». Εχτός που τα σχολικά, έσιει τζιαι κασέττες national geographic, σε βίτεο φυσικά τζιαι βιβλία που παιδικά όπως τους 5 φίλους ως κλασικά εφηβικά έργα, λέγε με Κουέλλον τζιαι τα κλάσικά αναγνώσματα του σχολείου όπως την Παναγιά την γοργόνα (ξυπνάτε με ποννα τελιώσουν η περιγραφές της ρότσας) τζιαι την Φόνισσα (άππαναϊα μου την καρτάναν!). Επροστεθήκαν μερικά παιδικά βιβλία των αρφότεχνων μου τζιαι μερικοί τόνοι είδων προικώς στο αρμάριν (λέγε με τραπεζομαντηλλιά με θήμ πασχαλινό, χριστουγεννιάτικο τζιαι μπαρμίτσβας) που η Μεγαλομήτωρ συνάει στα πλαίσια του φεστιβάλ «έχω 3 κόρες να παντρέψω», αλλά κατα τα άλλα τίποτε εν άλλαξεν.

Έτσι φαντάζεσαι ντήαρ ανάγνωστερ ότι ζω στην εφηβείαν μου. Τζιαι καθε θκυοτρείς μέρες σκαλίζω τα τζιαι αναπολώ τα χρόνια τα μαθητικά, τους (ανεκπλήρωτους πάντοτε) έρωτες με τον Χ τζιαι τον Ψ τζιαι Υ τζιαι πάω πίσω in retrospective να ψυχαναλύσω την ψηλή πιθκιαβλοζάμπισσαν με το πρόβλημα συντονισμού που έμελλεν να γίνει το πιο φωτείνο κεράκι στην τούρτα του γραφείου ανέργιας της Κρυοχώρας. Φυσικά τζιαι βοηθά με η Μεγαλομήτωρ να ξαναβίωσω την εφηβείαν μου τζιεκκάρωντας ανελλιπως την ποσότηταν του φαγιού που έφαα (πεινάς!) τζιαι το πάχος την ζακέτας που εφόρησα (κρυώννεις!).

Το περασμένο Σαββατοκυριάκο επήα στην κουρασμένη τραβέστα της πολεοδομίας που έθελεν να γίνει η πρώτη χορεύτρια στο Μουλάν Ρουζ αλλά έχασεν την μάππαν, με τες πολλές πλαστικές, επαραμορφώθηκεν τζιαι εκατάντισεν μια απλή αρτίστα στον Καμμούγιερον. 

 Επήα που λαλείς Πρωτάραν τζιαι Αγιάνναπαν μετά που τουλάχιστον 10 χρόνια τζιαι έφριξα με την παρακμή. (Κρίμας τα κάλλη της, στα νιάτα της ήταν κούκλα, ζάβαλλι μου, εφάν την οι πλαστικές τζιαι τα ναρκωτικά).

Έπιαν με που λαλείς μια διάρρεια με συγχωρεις, (ευκοιλιότη που ελάλεν ο μακαρίτης που παππούς μου) τζιαι έγιναν έναν με την τουάλετταν. Όταν το είπα της Μεγαλομήτωρ στο τηλέφωνον, έγινεν έξαλλη! Η αντίδραση της ήταν «ΑΠΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ! ΤΖΙΑΙ ΈΓΩ ΈΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΜΠΑΑΑΜΙΕΣ!! ΤΏΡΑ ΠΟΤΕ ΕΝΝΑ ΣΟΥ ΤΕΣ ΚΑΜΩ;;;;;». 

Την επόμενην μέραν έπιασεν με η νούννα μου πανικόβλητη «ΕΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΜΑ ΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΕΙΣ;».

Μάνα μου ρε εσκέφτηκα, η προτεραίοτητα τους εν η υγεία μου.

Επίσης έφτασα σε εναν πολλά σοφό συμπέρασμαν που αξίζει νόμπελ ψυχολογίας, κοικωνιολογίας τζιαι γενετικής! Είσαι έτοιμη ντήαρεστ αναγνώστρια (ναι απευθύνουμαι παραπάνω στες κοπέλλες) να ακούσεις το σόφοττερόττερον πράμαν του κόσμου;

Δέαρ γιου γκό:

Αχέμ αχέμ κκούχχου κκούχχου...

.

.

.

.

.

Η κλιμακτήριος, εν η εκδίκηση της μάνας σου για την εφηβείαν.

Δέαρ γιου χάβιτ.

Έφυεν η κκελλέ σου εννε; 
Η τασιηνόπιττα εν μια απλούστατη, να μεν σου πω τζιαι σχεδόν ανυπόθετη ανακάλυψη μπροστα σε τούντην καινοτομίαν του γνώθεις μήτωρ. Φυσικά, η δική μου η Μεγαλομήτωρ έσιει τζιαι 10 χρόνια που επέρασεν την κλιμακτήριο άλλα με τουτην ούλλην την ψυχανάλυση in retrospective τώρα το εσκέφτηκα.

Το άλλον που εκατάλαβα εν ότι είμαι ο καθρέφτης μερικών ατόμων. Ίνταλοις γίνεται; Να σου πω την άλλην φοράν γιατί τωρά ενυσταξα.

P.S: ΄το παρατονίζειν δεν είναι αμάρτημα!

ξαναβρασμένο άσμα

ενεκάτωννα μες τα ποστ, τζιαι ήβρα τούντο τσιαττιστούιν, γραμμενον με λατινικούς χαρακτήρες, αλλιώς εσεμεσ-λίνγκοου, τζιαι είπα να το γράψω τζιαι με ελληνικούς, τζιαι άτε αφου το έγραψα να το αφιερωσω σ'εμας τες 30άρες της μπλογκοσφαίρας τζι'εν πειράζει αμμένεν της ώρας, τζιαι ο Ινβίκτους βάλλει ττάπερ στην καταψυξην εξάλλου!

κκουχχου κκουχχου αχέμ κκούχχου... πάμε!


Το μοιρολόιν των τριάκοντα


Ήρτεν η ώρα μου τζι’εμέν’, πο πκιαα τους τριάντα…
ήρτεν ωσάν κατραπατσιά, τζι’εδωκα μες την λάνταν

Παντες τζι’ εμπηξαν μου πατσιάν, μιάλην μες τους ύπνους
τζ’εζάλισα τζι’εθωρουν με κουέλλαν μες τους λύκους

Τζιαι, θώρε που ήμουν σίουρη, είσιεν να μείνω νέα
μα σαν ήμουν τταζέτικη εγίνηκα αρχαία

Της μάνας μου η έννοια της, πον είμαι αρμασμένη,
με κοπελλούθκια με σιυλλίν, με πάτερ με το γένιν

«εν γίνεται την κόρην μου, να ζιεις εν αμαρτίαν!
παντρευτου τον τον Σιάολον τζ’αγγόνια θέλω τρία»

Ζάβαλλι μου μανούλλα μου, θέλεις το για χαττίριν
τζιαι για να δείς τα στέφανα διας με του κάθε φτύρη

Ξέρω το θέλεις καζαντίν, καρτζιλαμάν τζιαι ρέσιν,
τζιαι να μου δήσεις κουρτελλούν κότσιηνην που την μέσην

για να’ ρτουν ούλλοι να σου πούν «μάσιαλλα την κοράσαν»
να παίζουν λαούτα τζιαι φκιολιά, να ξεκινήσει μάσα

να βάλεις πάνω γουρουνιές, φουρνίν με οφτόν του κλέφτη,
τζιαι μες τα πλάνα πο’καμες, ο λόος εν μου ππέφτει

Εμέναν πάλε άμανα, η έννοια μου εν άλλη,
πόν είμαι αλλό η μιτισά., πο’γινα η μιαλή!

Σκεφτουμαι τζιαι παραμιλώ, τον πόνον μου ποιος ξέρει
που αντάκωσεν την κάθοδον, βυζίν τζιαι κωλομέριν

που το πορνόν που νίφκουμαι, θωρέι με ρυτίδα
θωρεί με η αλούπα τζιαι γελά, κάμνω πως εν την είδα

αμμάμαναμου κατύσιη μου θα γίνω πατσιαούριν!
τζιαι για να μεν το σκεφτουμαι γυρευκω κανναούριν

Η γριά η κότα έχει το ζουμί, λαλούν εις τες Αθήνες,
ατζιαπης σου εν αλήθκεια τους, να μεν μετρώ τους μήνες;;

Η παράλληλη ζωή της μάνας μου

Βουράτε! Η Μεγαλομήτωρ έσιει νόθα παιθκιά στην Θεσαλλονίκη. Περίμενε, μπόρει έγω να είμαι νόθα; Μπαστάρτα;
Εζήσα μια ζωή στο ψέμα!
Ζαβαλλι μου, η μάνα μου έσιει 2 οικογένειες. Κάπου στην Έλλαδα έχω αδέρφη. Εν εξηγείται με άλλον τρόπον!

τσιλ του ρίντ

Μα τόσην ομοιότητα; Η μάλλον όι... περίμενε... η δική μου η μάνα εν θα έβαλλεν παραγγελία χαλλουμια... εννα έβαλλεν παραγγελία γάλαν για να τα κάμει η ίδια. τζιαι τον τραχανά βεβαίως βεβαίως.
Ευτυχώς, πρόκειται απλώς για τρομερήν ομοιότηταν! Φιουξ, έφυεν εναν βάρος πουπάνω μου, παρολλίγον να πάθω καρδιογράφημα!

Α ρε Σάιπρους μάδερς, γιου αρ αν ινστιτούσιον!


Σκέφτου ντήαρ ανάγνωστερ, είχα ήδη ταπέλλαν έτοιμην για food trafficking!
Σπέσιαλ θένξ στη Πασχαλίνα που μου έδειξε το άρθρο.

Ανάρτηση που το μέλλον μιας κόρης

Εθκιέβασα το πόστ της αχάπαρης με θέμα την μάναν της τζιαι ένα πιο παλιό πόστ της Ωραίας Ελένης. Ηρτεν γάντιν η ανάρτηση, αφού είχα την μεγαλομήτωρ για μικρή γιετ εντατικήν επίσκεψην στην Κρυοχώρα.

Ειμαστεν μωρά τζιαι λατρεύουμεν τους γονιούς μας, εν το παράδειγμαν μας, εν παντοδύναμοι, εν τόσον ικανοί τζιαι τόσον τέλειοι στα μμάθκια μας. Εμείς σαν μωρά ξεκινούμεν πολλές που τες σκέψεις μας με το «ποννα μεγαλώσω». Τζιαι έρκεται μια ώρα που άξιππα εκαταλάβαμεν ότι εμεγαλώσαμεν πηλέ! Αη αμ ιν δε φιουτσιαρ ες γουι σπηκ! Θωρούμεν τους γονιούς μας με άλλο μμάτιν, εννεν πλέον οι τέλειοι σούπερήρωες που ήταν. Ορίσμένα πράματα εν δεδομένα, η αγάπη για τους γονείς π.χ. Η ευγνωμοσύνη για πολλά πράματα. Αλλα αξιππα ανιτλαμβανούμαστεν τους τζιαι σαν συνανθρώπους, όι πλέον υπερανθρώπους τζιαι θωρούμεν τζιαι τα –ως τωρά αόρατα- κακά τους, τα στραβά τους, τες ιδιομορφίες τους, τα αρνητικά του χαρακτήρα τους. Εννα σαννα σου σύρνουν μιαν σίκλαν κρύον νερόν πουπάνω. Εν μεγάλον το σόκ να συνειδητοποιάς οτι η μάνα που σε εγέννησεν, η ο τζυρης σου μπορει να εν μια σειρά που αρνητικά επίθετα: εκμεταλλευτής, εγωιστής, παραπόττης, να μεν σέβεται τον άλλον όπως πιστευκεις εσύ οτι θα έπρεπεν. Να εν δούλος τοι κοινωνικού πρέπει, του εκκλησιαστικού πρέπει. Αναγνωρίζεις δειλία, σικκιμετζισμόν, αδυναμία, εθελοτυφλισμόν (αν ύπαρχει τουτη η λέξη, αν οι, Μπαμπινιώτη ντηαρ, εννα σου περάσει), μοιρολατρία. Θώρεις τες κατσαρίδες που έχουν τζείνοι στες γώνιες του κατα τα άλλα παστρικού σπιθκιού τους –όπως τες έχουμεν ούλλοι στο κάτω κάτω.

Εγώ σιοκκάρουμαι με την αναγνωρίσην του οτι τζιαι τζείνοι πλάσματα ένει. Έννεν άγιοι.

Εχωντας υπόψην τζιαι τες απαιτήσεις, ή τες ελπίδες που έσιει ένας γόνιος που σένα, τζιαι συνάμα έχωντας πλήρη αισθηση της «κανονικότητας» τους πιάννει σε το «καλά ρε, δε πρώτα τα δικά σου, τζιαι μετά πε μου εμένα». Ξαφνικά η απαιτήσεις τζιαι μπορει τζιαι οι ελπίδες, ναι, εννεν μονόπλευρές. 

Τζιαι τζιαμέ λαλέις, ού γαμώτο, εμεγαλώσα.

Food trafficking: Το μεγάλο ταξίδι του παστουρμά

M: Μεγαλομήτωρ Π: Εγώ


Ντριιιν ντρίιιιν


Π: Έλα άμμα
Μ: Έλα αγάπη μου, πέ μου, εννά ρτει ο φίλος σας ο τάδε μεθαύριον;
Π: ναι
Μ εντάξει να σου στείλω πράματα, ινναμπου θέλεις;;;;
Π: Εεεε, στείλε μου 2 πακέτα πίττες για σουβλάκια, λλία λουκάνικα κρασάτα τζιαι θκυόσμη ξερό του κήπου μας.
Μ: ιντα άλλο μόνον τούτα;:::::
Π: Ναι άμμα, εν τζιαι στη Σιβιρία που ζιώ
Μ: να σου βάλλω τζιαι λλίον σταφύλι βέρικο που το χωρκο
Π: Παρέτα άμμα εννα λύσει
Μ: οι, εν παθαίνει τίποτε, εννα το πακεττάρω καλά
Π:, Αμμα, οι να τον φορτώσεις τον καημένο τζιαι εν με το τρένο ποννα ρτει που το αεροδρόμιο.
Μ: Οι αγάπη μου, οι! 3-4 κιλά το πολλύν εννα του βάλω.
Π: Σίουρα;!
Μ: Ναι μάνα μου…. Να σου βάλω τζιαι λλία χαλλούμια που τα φρέσκα που έκαμα
Π: Οι άμμα μεν βάλεις, μόνον ότι σου είπα…Οι να τον φορτώσεις α!
Μ: Οι μάνα μου, ετο 2-3 πραματουθκια... Τζιαι λλία δάχτυλα για τον Σιαολίν.
Π: Αμμα!



Two days later…


Π: Εγώ, Φ: Φίλος

Ντρίίίν ντρίίν
Π: Έλα ρε
Φ: Έλα
Π: έφερε σου η μάμμα μου τα πράματα;
Φ: Εεεε, έφερεν τα… αντόβρεις πόσα κιλά!
Π: μεν μάσιεσαι! Πόσα;;;;
Φ: Αντόβρεις!
Π:, Εεεεε, ενιξέρω… 5-6;;;
Φ: 14 κιλά….

Τι να πείς ντήαρ ανάγνωστερ, τι να πείς!

Περι παντρειάς...

Το αιώνιο θέμα που απασχολεί τη Μεγαλομήτωρ είναι ο γάμος. Οι σαν θεσμός τζιαι μυστήριον, απασχολεί την συγκεκριμένα ο δικός μου γάμος που δεν λέει να φανεί.


Για κάμποσον τζιαιρόν επούλαν μου μούσιν ότι τάχα εν για την ευλογία ενώπιων του Κυριού. Εγώ επίστευκα την διότι όπως σου εξαναείπα ντίαρ ανάγνωστερ, η Μεγαλομήτωρ είναι πολεμίστρια της ορθόδοξης τζιχαντ. ΕΠροδόθηκε όμως. Εννεν την ευλογιά που θέλει, εν το παναυριν, μοστ προμπαμπλι για να δειχτει. Όταν της είπα ότι αν παντρευτώ πολλά πιθανόν να το κάμω στην Κρυοχώρα αγκρίστικεν τζιαι είπεν μου παρά να παντρευτώ στην Κρυοχώρα καλλίτερα να μέν παντρευτώ καθόλου. Δαμέ επροδωθηκεν.

Όποτε πάει σε γάμον, δηλάδη κάθε Σαββατοκυρίακον, έρκεται τζιαι πιάννει με τηλέφωνο να μου τα πρήσει. Όπως εχτές που με έπιασεν να μου πει ότι ήβρεν την αίθουσα. Ακόμα δεν τον είδαμεν τζιαι Γιάννην το εφκάλαμεν.

Σημείωσε ότι της έχω πει πολλάκις, ότι αν παντρευτώ θα γίνει ένας γάμος πολλά μικρός. Ατε 100 άτομα το πολλυν, τζιαι εγώ τζιαι ο Σιαολίν φαντάζουμαστεν τον κάτι σε μπαρμπεκιου, σε μια ωραία παραλία. Όποιος θέλει να βουττήσει βουττά, κομμωτήρια τζιαι πελλάρες εν χρειάζουνται, ουτε κάν για τη νυφίτσα, δατ γουιλ μπι μη.
Το εκκλησιαστικόν μυστήριο εννα γίνει καθαρά για τους γονεις. Μαντα γονεις, για τη Μεγαλομήτωρ, γιατι τοθς άλλουσ γονείς εν τους κόφτει. Κράτα τη θυσείαν τούτην για τζείνα ποννα θκιαβάσεις πάρακατω.

Προφανώς  η Μεγαλομήτωρ εν εσυμφωνησεν με το΄κόνσεπτ του ιβέντ, γιατί το τρίπτυχο εκκλησία/χαιρετούρα με κοκτέιλ(δηλάδη δώστε μας την λίραν σας)/ντινερ στο Χίλτον αποτελεί το προσωπικόν της χάππι πλέις.

Ποσώς με ενδιαφέρει βέβαια, γιατί όπως θέλουμε εννα γίνει ο γάμος αν γίνει λέμε.
Εψές έπιασεν με πάλε να μου τα ψάλλει…

Μ: Άτε ήβρα τζιαι την αίθουσαν, πρέπει να βιαστούμεν να την κλείσουμεν
Π: Άμμα χάννεις;
Μ: Γιατί Πόσον τζιαιρόν εννα είσαστεν έτσι;

Δαμέ να σημειωθεί ότι ν Μεγαλομητωρ λαλεί ότι εχαρτωθηκα(WTF??), για να μεν πει ότι ζω εν αμαρτία. Επιαννεν με κόσμος να μου ευχηθεί τζιαι γω εν έξερα γιατί.

Π: - Oσον θέλουμεν. Τζιαι εξαναείπα σου το Άμμα. άρκεψε να συμφιλιώνεσαι με το γεγονός ότι αν γίνει γάμος εννα τόσον μιτσής που εν θα θέλει αίθουσαν. Ούτε ελεημοσύνη χαιρετούρες εννα σιει
Μ: Εγώ εν σου είπα τίποτε. Να πάεις να παντρευτείς σαν τον γύφτον!
Π: Ναι. Όπως θέλω. Ο καθένας όπως θέλει.
Μ: ( άρκεψεν να φουτουνιάζει )Κάλαν εγω εν διακαιόυμαι να πω τίποτε;;;;
Π: Δικαιούσαι, καλό αλλά αφου τα είπαμεν σιηλλιες φορές.Εν θα γίνει. Αν θέλεις να κάμεις γάμον ξαναπαντρευτου το παπαν μου τζιαι κάμε τα όπως θέλεις. Μπαίννω τζιαι παρανυφφούα!
Μ: ΕΓΩ ΣΕ ΕΚΑΜΑ, ΕΓΩ ΣΕ ΕΓΕΝΝΗΣΑ, ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ!

Τζιαι τάκ κλειει το.

Θα μου άρεσκεν έναν άλλον αππροουτς του θέματος μου τη Μεγαλομήτωρ, χέρ μπηινγκ μάι μάδερ εν όλ... Κάτι του στύλ, „Αγάπη μου εννάν η μέρα σου, όπως σου αρέσκει εσέναν τζιαι του Σιαολίν θα γίνει, εγώ θέλω μόνον την ευτυχίαν σας!„ ή κάτι παρόμοιο.

Να το ακούσω που το στόμαν της τζιαι υπόσχομαι  να πάμε τζιαι οι θκιο σιδερωμένοι τζιαι πλυμένοι στο γάμο, τζιαι να μεν γελούμεν την ώραν του μυστηρίου.

Τρεμει η ψυσιή μου ότι αν κάμω τζιαι γώ μιαν κόρη εννα τη θεωρώ κτήμαν μου.
Γιατι εν θα ένει. Τα κοππελούθκια εννα κτήμα κανενού. Τούτες οι σκέψεις εθθυμήσαν μου ένα πολλά ωραίο ποιηματουιν του Χαλιλ Ζιμπράν, έτο δαμέ, αφιέρωννω το στους φίλουε μπλόγκερς με κοπελλούθκια, ειδικά στους Μάνα, Ινβικτους, Νυχτερινό Ποδηλάτη, Sike, Ασέρα τζια She demon.

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow,
which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them,
but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children
as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite,
and He bends you with His might
that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the archer's hand be for gladness;
For even as He loves the arrow that flies,
so He loves also the bow that is stable.

Τίμα τη μητέρα σου

Έσιει τζιαι κανέναν μήναν που έφυεν η Μεγαλομήτωρ που την Κρυοχώραν αλλά εν ήβρα αθκειάσην να γράψω για το τι άφηκεν πίσω της. Βασικά η παρουσια της εν ακόμα έντονη, ειδικά στην κατάψυξη. Σήμερα εξεπαγώσαμεν μια ζυμη για πίτσα που μας αφηκεν. Βασικά ο Σιαολίν που εσχόλασεν πιο γληορα εξεπάγωσεν αρχικά μιαν αναρην ξερή, που ενόμιζεν οτι ήταν ζυμη, μπατ δάτς ανάδερ στόρη.

Επήαμεν που λαλείς ντίαρ ανάγνωστερ να πιάσουμεν την Μεγαλομήτωρ τζιαι το φάδερ που το αεροδρόμιον. Μέτα τα φιλιά τζιαι τες αγάπες γυρίζει η Μεγαλομήτωρ με πολλά επικριτικόν γιέτ διακριτικόν υφος τζιαι λαλεί μου:

- Κόρη, η φανελλούα του Σιαολουθκιου εν ασιδερωτη! Εν την εσιδέρωσες;;;;

- Γιατι σιδερώνω τιποτε άλλον τζιαι εννα του σιδερώσω τζιαι την φανέλλαν του ρε αμμα;; Tζιαι εξάλλου μια χαρά ενει, κόλλα.

- Ου ζάβαλλη μου, τουτη η κόρη μου! Εμεγάλωσα σε πριγκιπισσα, τζιαι έγινες μου τέλλια κκιλιντζιρα; ( κλασική ατάκα)

Στα μμάθκια της είδα μεγάλην αντροπήν οι τόσον που η κόρη της εν σιδερώνει, αλλά που „έσιει τον γαμπρόν ασιδέρωτον“. 

Τόσα χρόνια φεμινισμού έτα τζιαμέ.

Οι επόμενες 3 ουλλες τζ’ ούλλες μέρες ετζυλησαν με ζυμες για πίτσα, οπως σου είπα, πουρέκκια αναρής, χαλλουμιού, και κειμα ( με αλευρι που τη Νήσο βεβαίως βεβαίως με το κρυοχωρίτικον „εν αννοίει καλά το φύλλον“ ), φασολάδες, αφέλια τζιαι „δαχτυλουθκια, που αρέσκουν του Σιαολή μου, να μεν του κάμω του μίτση κανεναν γλυτζιστικουιν κόρη;“.

Γενικα ο Σιαολίν χαίρει μεγάλης αγάπης. Οι επειδή η Μεγαλομήτωρ ασχοληθηκεν ιδιαίτερα με τα εσσωτερικά του χαρίσματατζιαι αγάπησεν τον αλλα επειδη ο Σιαολίν εσιει τα 2 προσόντα που ζήτα κάθε μάνα πολέμιστής-της-ορθόδοξης-τζιχάτ-με-κόρη-στα-ξενα: 
Προσόν νάμπερ γουάν: Χριστιανος. 
Προσόν νάμπερ ττού: Ορθόδοξος.    
Ο τέλειος γαμπρός που εξοντώνει το κίνδυνο να σου κατέβει η κόρη σου μιαν καλήν ήμερα τζιαι να σου πει, „Μάμμα απο δώ ο Μοχάμεντ“, „Μοχάμεντ χαμπίμπι, δις ις μαι μάδερ».

Γενικά στα μμάθκια της ο Σιαολίν εν ενα Σιαολούιν, μιτσήν, που πρέπει να το ταιζουμεν να μεγαλώσει,. Ο ίδιος εν έσιει πρόβλημα, βρίσκει τη Μεγαλομήτωρ χαριτωμένη, όπως ούλλοι οι ξένοι γονείς εν γραφικοί τζιαι χαριτωμένοι με τες παραξενιές τους σε άλλους, τζιαι αρκείται στο να κατεβάζει δάχτυλα τζιαι πισιηες νόνστοπ.

Το αποκορύφωμαν της καταδρομής επίσκεψης άφηκεν μας το έκπληξην. Τη τελευταίαν ημέραν που ήταν να φύουν οι γονείς εμείναν μόνοι τους σπίτι, αφού εμείς εδουλεύκαμεν. Η ώρα 11 έπρεπεν να πιάν το τρένο να παν πάρακατω. Eφύαν, όλα καλά.

Την νύχταν, που ήρταμεν σπίτι, άνοιξεν ο Σιαολίν το αρμάριν του να πιάει ρουχα. 
Το μέγα σοκ ντίαρ ανάγνωστερ!

Το αρμάριν ως δια μαγείας καθαρό, συγυρισμένο, ουλλα τα ρουχα του Σιαολίν διπλωμένα τζιαι χωρισμένα σε χρώματα ... τζιαι το καλλίτερον... σιδερωμένα!

Πατήμενη πάω να αννοίξω τζιαι το δικόν μου αρμάρι ιν όρντερ του σή δε ντιβάιν λάιτ, αλλά πιττίν. Ήταν όπως το άφηκα.

"Σιαολίν μου", λαλώ του, "σόρυ ρε που η Μεγαλομήτωρ ενέκατωσεν μες τα πράματα σου, μες τον προσωπικον σου χώρο. Εν ήταν σωστόν εκ μέρους της".

"Εχεις δίκαιο", λαλει ο μου ο Σιαολίν ιν φλούεντ καλαμαρίστιξ, "είναι απαράδεκτη, καθόλου σεβασμός στα προσωπικά μου πράγματα... αλλά εγω έχω τώρα ωραίο καθάρο ντουλάπι κι εσυ το πούλλοοοοο!!!!!"

 

Εν εχουν τσίππαν πανω τους;;;

H ώρα 9 τζιαι10 το πρωι. Μόλις έφτασα γραφείο παγωμένη, εξω εσιει – 5,5 C.
Χτυπα το τηλεφωνο… η Μεγαλομήτωρ

M:-Αγάπη μου καλήμερα.

Π:-Καλημέρα μάμμα.

M:- Συγνώμη που σε εξύπνησα… (αλλάσσει ύφος, παίρνει το αuστηρόν της)
Εν νομίζεις ότι πρέπει να πάεις τζιαι λλιον εκκλήσιαν καμια φορά!; Α;
Απομακρυνθηκες τέλεια που τον Κυριον!

*σημείωση: Η Μεγαλομήτωρ εν φανατικη, αν η Ορθοδοξία είσιεν djihad η μεγαλoμήτωρ μου θα ηταν στην πρώτη γραμμή του πυρός.

Π:-Μάμμα… είμαι δουλειαν.
(Εν θα μπω στο κοπο να σου ξαναπω οτι είμα 30 γρονων γαδάρα τζιαι τη γνωμη μου ως προς την εκκλησιάν, έσιει που τον τζιαίρον που εγεννήθηκα που με σουξουλας)

M:- Ίντα πράμαααααααν!!!! Μη χειρότερα! Τη μέρα της βαφτισης του Κυριου, δοξαζω τ όνομαν του τζιαι την χάρην του, τζιαι εν εσιετε αργίαν;

Π:- Οι μάμμα, εν εχουμεν. Οπωσ περσι τζιαι προπερσι τζιαι αντιπροπερσι.

M:-Ιντα πλασματα εν τουτοι οι Κρυοχωρίτες;; Εν εχουν τσίππαν πανω τους;;; Οι μάνα μου!

heheheheheheheheheheheeh

Love thy mother :-)