Το Μεγάλον Σάββατον του 93

Το Πάσκαν ήταν πάντα ιεροτελεστία. Επροηγείτουν μεγάλη νηστεία, ούλλον το 50ήμερο, τουλάχιστον σπίτι (χεχεχεχε) αφού η Μεγαλομήτωρ είναι ως γνωστόν πολεμίστρια της ορθόδοξης ντζιχάτ. Χαρακτηριστικά αθθυμούμαι πολλές πολλές χορτόσουππες, κύριως λουβάνα, μαειρεμμένη δίχως λάδι, για τα «μώρα» εχαλάρωννεν λλίον η νηστεία, εδικαιούμασταν να βάλουμεν λάδιν πουπάνω. Συνοδεία φυσικά ελιές μαύρες τζιαι κουλλούρι, με την αρφήν μου εκάμναμεν διαγωνισμόν ποιά εννα φάει παραπάνω ελλιές μαύρες τζιαι εβάλλαμεν τες κοκκόνες σειράν πας το τραπέζιν. Εννοείται ότι την μεγάλην ευτομάδαν είχαμεν καθημερινόν εκκλησιασμόν, πολλές ημέρες τζιαι πρωίν τζιαι νύχταν. Είχαμεν τζιαι που έναν βιβλιούιν της λειτουργίας, τζείνα τα κλασσικά, που εφκένναν σε σκούρο κόκκινο, πράσινο τζιαι μπλέ.

Έναν Μεγάλον Σάββατον, πρέπει να ήταν το 93 είχασιν συναχτεί οι Θείες τζιαι η στετέ που το χωρκόν στο εργαστήριον της Μήτωρ για να ψήσουν τες φλαούνες. Ενεκατωννουμουν τζιαι εγώ μες τα πόθκια τους. ‘Ηταν μαρτύριο το ζύμωμαν της φλαούνας αφου ποττέ εν εμπορούσαμεν να τες φάμεν βραστές, επειδή ενηστευκαμεν, επρεπεν να περιμενουμεν να πασκάσουμεν πρώτα.

Σε μια φάσην επήα να κατουρήσω με συγχωρείτε, τζιαι έπαθα σιόκ!
Αίματα! Πολλά αίματα! Όσον τζιαι εσήκωσα τα βρατζιά μου, τζιαι εβούρησα να το πώ της μάμμας μου κλαμένη. Είχα μιαν υποψίαν ότι ήταν η περίοδος μου που ήρτεν αλλά πάλε, το σοκ ήταν μεγάλο.

Πιάννω την μάμμαν που τζιαι τραβώ την σε μια γωννιά τζιαι λαώ της «Μάμμα, είχα αίματα πάνω στο «βρακούιν» μου!!!» (μεν γελάς, το 93 οι 13χρονες εφορούσαν βρακούθκια, όι τάγκα, ούτε σλίπ).
Η μεγαλομήτορ βάλλει μια φωνη ενθουσιασμένην: Κόρηηηηη, ελάτεεεε τζιαι η μιτσια είδεν περίοδον!
Ήρτασιν ούλλες οι θκείαες τζιαι η γιαγιά ενθουσιασμένες τζιαι ετσιριλλούσαν, κάπου μες τον πάνικο η Μήτωρ εγύρισεν μου έναν πάτσον πας την βούκκαν «να κοτσινήσει σαν το γάιμαν», οι θκειάες εκάμναν παναύρκα τζιαι εγώ, αμάθητη των πάτσων ελούθηκα το κλάμαν το για τα καλά.
«Γιατιιιι με έδεεεεεεεεεεερεεεες;;;;;;; ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ»
Η Μεγαλομήτωρ:
«εν τζιαι έδερα σε αγάπη μου, εν έθιμον!»
Η Θκειά μου η αντρογεναίκα
«ίντα κλάιεις τωρά ρα πελλοττασία; Εν τζιαι είσια μωρόν πκιόν, έγινες γεναικα!»
Η γιαγιά μου επαρακολούθαν σχετικά ήσυχη πουκας το τσιεμπερούιν της, ήρτεν έδωκεν μου εναν φιλούιν τζιαι είπεν
«Κορούιν μου, άμμαν είδες Περίοδον Μεγάλον Σάββατον εννα κάμεις 7 χρόνια να κοινωνήσεις Ανάστασην».

Εννοούσεν ότι για τα επόμενα 7 χρόνια θα είχα περίοδο το Πάσχα. Αθθυμούμαι ότι μου έκαμεν μεγάλην εντύπωσην, αφού 7 χρόνια για μέναν ήταν αιωνιότητητα.

Το πρώτον Πάσχαν που εν είχα περίοδον, 8 χρόνια μετά, η στέτε είσιεν πκιον φύει εν εμπορεσα να της πω «Άγια, εν καλά που ελάλες»

Ήταν ποτούντα ενεξήγητα της γιαγιάς μου, όπως «άμμαν βρέσιει τζιαι το νέρον κάμνει παμπούλες μες την λάντα εννα βρέξει πολλά».

Τζιαι έτσι όπως ήμουν κλαμένη, μες τα γελλια των θκειάων αη χατ αν εππίφανι!

Δηλάδη αφου εν θα κοινωνήσω δικαιούμαι να φάω φλαούνα βραστή!


Καλό Πάσχα ανάγνωστερς!

Ψιλά γράμματα

Ζάβαλλι μου κορούιν μου, τζι’αν μ’επεμπεν ο τζύρης μου να μάθω γράμματα είσιειν να τα θκιεβάζω ούλλα, ως το νυχούιν. Τζιαι το πκιο μιτσίν γραμματούιν είσιεν να το θκιαβάζω ελάλεν μου η μακαρισμένη η στετέ μου η Γιαλλούρα.

Επέθανεν με έναν παράπονον τζιαι μιαν τύψην: που εν έμαθεν γράμματα τζιαι που εφκαλεν την μάναν μου που το σχολείον στην πέμπτην του δημοτικού.

Τα καλοτζιαίρκα που είχα την τύχην να τα περάσω κοντά της ήταν μέλιν. Η μέρα εξεκίναν με ταξίδιν πας τον γάρον για το αμπέλιν που έθελεν κλάδεμαν, το περβόλιν που έθελεν πότισμαν, την δόμην που έθελεν χτίσμαν. Τα απογευματα εκαθούμαστεν πουκάς το κλίμαν πας την βεράνταν στο ανώιν. Η στετέ μου εξούβλαν αθάσια, έπλεκεν σκόρτους ή ετσάκκιζεν ελιές, ανάλογα με την εποχήν τζιαι εγώ, μωρόν του δημοτικού εθκιέβαζα της ιστορίες. Την Ιωάνναν της Λωρένης, τους Άθλιους τζιαι διάφορα άλλα. Την ευτζήν μου κορούιν μου που θκιεβάζεις της στετές σου της αγράμματης ελάλεν μου τζιαι εχαϊδευκεν μου την βούκκαν μου με τα σιέρκα της τα πόξυλα του πελιού τζιαι της τσάππας.

Άγια, γιατί εν δέχεσαι να σε μάθω; Εγέλαν. Κορούιν μου εγιώνι πκιον εξόφλισα, ούτε το βελόνιν να ρέξω εν θωρώ. Ατε θκιέβασε να 'ουμεν ναμπο γινεν με τον Γιαννήν.

Εχτές τζιαι προχτές ήμουν επισκέπτρια σε μαθήματα ενσωμάτωσης ή ένταξης, όπως θέλεις. Πρόκειται για μαθήματα Κρυοχωρίτικης γλώσσας για ξένους, πληρωμένα που την κυβέρνηση. Προχτές ήμουν σε δευτέραν τάξη. Άρεσεν μου πάρα πολλλά, οι μαθητές ήταν πολλά συνεργάσιμοι τζιαι είχαν όρεξην. Ηταν ούλλοι πολλά καλοί, εχτός που μιαν κινεζούαν, που εδυσκολευκετουν. Έθελα να θκιώξω τον καθηγητή τζιαι να κάμω εγώ το μάθημα, τόσον πολλά μου άρεσεν.

Εχτές ήμουν σε πρώτην τάξην, τέλλεια αρχάριους. Ήταν πολλά δυσκολα τα πράματα για την καθηγήτρια, κανένας εν ήξερεν την γλώσσα τζιαι έπρεπεν με κάποιον τρόπον να συννενοηθεί μαζίν τους. Εκατάφερνεν τα όμως μια χαρά.

Πολλά γλήορα εκατάλαβα ότι κάτι εν πάει καλά. 4 μαθητές είχαν δυσκολίες ανεξήγητες για μένα. 2 Θείτσες τουρκάλλες, με το τσιεμπερούιν τους, μια κοπέλλα που το Κόσοβο, τζιαι ένας μιτσής που εδήλωννεν ότι εν που το Κουρδιστάν. Οι Θείτσες εδυσκολεύκουνταν, εσκέφτηκα όμως ότι εν λογίκο, τώρα στα γεράματα μάθε γέρο γράμματα, εφαίνουνταν γεναίτζιες που ως τωρά υπηρετούσαν αντράες τζιαι εμεγαλώνναν κοπελλούθκια. Η κορούα που το Κοσοβό τζιαι τζείνη εδυσκολευκετουν αλλά παραπάνω που ούλλους ο μιτσής που το Κουρδιστάν. Εδυσκολευκετουν τρομερά να θκιεβάσει, τζιαι έγραφεν πάρα πολλά αργά.

Μετά έμαθα τα καθέκαστα. Τούτοι οι 4 ήρταν που μαθήματα Αλφαβητισμού. Δηλαδή, τωρά εμάθαν να γράφουν τζιαι να θκιεβάζουν. Πως γίνεται μια 25χρονή τζιαι ένας 17χρονος να μεν εμάθαν ποττέ να θκιεβάζουν; Πόσον κόσμον έσιει άραγε αναμεσα μας που εν ιξέρει γράμματα;

Όταν το είπα του Σιαολίν το βράδυ, τζιαι του είπα πόσο έκπληκτη έμεινα έφερεν με στα συγκαλα μου. «Έσιεις ιδέαν ίνταλος ιζιεί ο κόσμος εις το Κόσοβον; Αν η μιτσιά εμεγάλωσεν μες τες φασαρίες τζιαι τους πολέμους, ίνταλως να μάθει; Είσιεν άλλα προβλήματα.» 

Εσιει δίκαιον. Το ίδιον ισχύει τζιαι για τον 17χρονο Κούρδο. Εν ιξέρουμεν πόθθεν ακριβώς ένει, αλλά αν κρίνω που τους παραπάνω Κούρδους της χώρας μάλλον ενναν που τες περιοχές του Ιράκ. Νίντ αη σέι μόρ;

Αλλοι γεννιούνται με τον κόσμον είς τα πόθκια τους, τζιαι άλλοι γεννιούνται διμμένοι σιέρκα πόθκια.

flat mate

Σημμερά αθθυμήθηκα την πρώην συγκάτοικον μου, τζιαι ως γνωστόν, ότι αθθυμούμαι σιέρουμαι.

Την πρώτην ημέρα που ηταν να πασαλείψουμεν μαζίν καπήρες επήρεν το σοβάρον της τζιαι έκαμεν μου την ερώτησην που ήταν να καθορίσει την υπόλοιπην συγκατοίκηση:
«έλα σου πω, είσαι του συγυρισμένου βουτύρου;»

πως λέμε «είσαι χριστιανή, ξα μουσουλμάνα;»

Μετα που καναθκυο χρόνια ήταν αλώπως το 2001, όταν εστράφηκα που ταξίδι στο Μεξικό, μαύρη ολόμαυρη κατράς η συγκάτοικος αναφώνησεν:

«μα’ννα μπο κάμες;;;;;; ασπρίσαν τα δόνγκια σου!!!!!!!»

Που τότε εν κάμνω μάυρισμαν στην παραλία, κάμνω λευκανση οδοντοστοιχίας.

Την ιδίαν χρονίαν, εζαχάρωννεν με ένας μνηστήρας. Πας στην κουβέντα είχα πεί οτι θα έθελα εναν καττούιν. Όπως λαλείς, "θέλω ενα διαστημόπλοιο". Είπα το απλώς έτσι. Την άλλην ημέραν εμφανίστηκεν με έναν καττούιν. Η συγκάτοικος εν τω μεταξύ, εχτος που το συσταρισμένου βουτύρου ήταν τζιαι «του σσιύλλου», όι του κάττου.

Το καττούιν εκατάλαβεν το, τζιαι εκατούραν πας τα πράματα της, πάντα. Η τσίκνα ήταν πάντα στον αέρα. Οπότε η συγκάτοικος εβάωννεν το δωμάτιον της, ίντα να κάμει. Μιαν εφοράν έφυεν της τζιαι άφηκεν την πόρταν αννοιχτήν, σαν ήταν μες το κρεβάτιν σσιεπασμένη με το πάπλωμαν τζιαι εθώρεν τηλεόρασην. Πάνω της, δηλαδή πας το πάπλωμαν, το ριμότκοντρολ τζιαι εναν τασάκιν. Το καττούιν εμπήκεν σιγά σιγά μες το δωμάτιον, εφκήκεν σιγά σιγά πας το κρεβάτιν, μετά σιγά σιγά πάνω της, είδεν της μες τα μμαθκια με νόημα , τζιαι εκατούρησεν της. Πάνω της. Τζιαι πάνω στο πάπλωμα. Τζιαι πάνω στο ριμοτκοντρόλ. Τζιαι πάνω στο τασάκι.

Η επόμενη σκήνη που είδα εγώ ήταν την συγκάτοικον μες πυζιάμες να τσιριλλά τζιαι να φακκά του κάττου (ελαφρά, μεν φαράσεις Πατατούλλη) πας την κκελλεν με έναν φυσούνιν της μάσκας καταδύσεων. Priceless.

those were the days my friend...


*αφιερωμένο με πολλήν αγάπη

H Χαρά, που είσιεν τ'ονομαν αλλά εν είσιεν την χάρην

Αγαπητή Χαρά,

 

Ξέρω το εννα φαράσεις να πιαείς γράμμαν μου, ειδίκα τζιαμέ που είσαι τζιαι ειδικά αφου έσιει που την τελευταίαν ημέραν του λυκειού να επικοινωνήσουμεν.

Αθθυμουμαι την ημέραν που εγνωριστήκαμεν, στην πρώτην λυκείου. Εν θα σου κρύψω οτι μου εφάνεις πουλλίν παράξενον. Σιγά σιγά άρκεψες τζιαι αννοίεσουν, το μπλάκ χιούμορ σου εφαίνετουν. Φίλες εν είμαστεν, οι, τουλάχιστον όι με την σημέρινην, ενήλικην έννοιαν της φιλίας. Τότε μπορεί τζιαι να είμαστεν εχτός που συμμαθήτριες τζιαι λλίον φίλες. Ήσουν που τα παράξενα πλάσματα της τάξης. Είσιες εναν νευρον παράξενον κόρη, πολλοί ελαλούσαν οτι έπαιζεν το μμάτιν σου. Εγώ πάντως εσυμπάθουν σε, ήσουν διαφορετική. Τζιαι’συ εσυμπάθας με. Έκαμνες κάμποσες πελλάρες τζιαι τα αστεία σου ήταν τζιαι τσας μακάβρια. Αθθυμάσαι που μας ελάλες οτι εννα σκοτώσεις την μάναν σου; Εγελούσαμεν εμείς. Ούλλοι έφηβοι, ούλλοι σχεδόν στα μασιέρκα με τους γονιούς μας, εν τζιαι εφένετουν μας τζιαι παράξενον. Έκαμνες σενάρια για τον τέλειον φόνον. Στο πι και φι εκολλλήσαν σου το παρατσούκλι murder. Άρεσεν σου, υπόγραφες στα λευκώματα «Χαρά murder». Μιαν ημέραν ήρτες στο σχολείον με έναν καθρευτάκιν αυτοκινήτου, έβαλες το πας το θρανείο. Εμείς εφυρτήκαμεν του γέλιου, είδικα άμαν μας είπες οτι το εφκαλες που πας το αυτοκίνητον του τζιυρού σου «πέρκει τουμπάρει». Να σου πω εν τζιαι επίστεψα σε. Εσκέφτηκα οτι το ήβρες μες τον δρόμον, τζιαι ότι κάμνεις χιούμορ.

Αθθυμουμαι οτι κατα τζιαρούς αννοιέσουν, αθθυμουμαι οτι εν επερνας καλά εσσω σου. Η μάνα σου ήταν αλκοολική για να αντέξει τον τζιύρην σου που έφερνεν την Ρουμάναν έσσω. Τα νευρα της έφκαλλεν τα πάνω σου. Ο τζιυρης σου τζιαι τζιείνος έφκαλλεν τα πάνω σου. Με το κολάνιν, με την ππουνιάν.

Κόρη, τζιείνην την ημέραν που ήρτες με τα σιείλη σιησμένα στο σχολείον εγω εκατάλαβα το οτι σου έδωκεν ππουνιαν ο τζιυρης σου. Εν σου το είπα εεπιδή ελάλες μας την ιστορίαν ίνταλως επήες να φκάλεις τάχα το μουστάτζιν σου με το τζιερίν τζιαι εκαταφατσελλωθηκες, τζιαι εγέλαν ούλλη η τάξη. Εν είπα τίποτε γιατί ελάλες την ιστόριαν με τόσον πάθος, τζιαι τόσον χιούμορ. Ουλλα εδιακωμωδούσες τα, έκαμνες την ζωήν σου ανέκδοτον. Τζιαι εγω το ματσούτζιην έκαμνα την πάπιαν, μαζίν με τους άλλους. Επαίζαμεν πελλόν. Αλώπως εν εθέλαμεν να σου χαλάσουμεν την παράστασην; Οξά εν μας έκοφτεν; Ενι ξέρω.

Αθθυμάσαι που μας εκάλεσες στα γενέθλια σου; Που ούλλην την τάξην αλώπως 5 πλάσματα ήρταμεν. Αθθυμουμαι τα παντές τζιαι ήταν εχτές. Τζείντο σπίτιν ήταν κρυόν σιόνιν, γκρίζον τζιαι μουντόν. Πουκάς το φώς της φλουρέντζας το παγωμένον εσβήσαμεν τα κεράκια. Τζείντο σπίτιν ήταν μόνον σπίτιν. Εν ήταν "σπίτιν σου". Αθθυμούμαι τζιαι την μάναν σου. Εφώναζεν σου μπροστά μας να μεν κάμνουμεν φασαρίαν γιατί πονεί την κκελλέν της. Εξιτίμασεν σε τζιόλας. Ήταν πίττα. Ένιωσα το ότι, εν είσιεν αγάπην μες τζείντο σπίτιν κόρη. Μετά ήρτεν ο τζιύρης σου, ενας αρκάδρωπος αγέλαστος που μας εθκιωξεν. Εφύαμεν άρων άρων. Εσύ εγέλας τζιαι επερίπαιζες τον που πίσω του. Τζείντην ημέραν εκατάλαβα σε λλίον παραπάνω. Εκατάλαβα γιατί εμίσας τους δικούς σου. Ξύλον έτρωες που ούλλους τους πιο μεγάλους σου, τους γονιούς σου, τον αρφόν σου. Με αγάπην είσιες με τίποτε. Μετά εχαθήκαμεν, εγω έφυα στα ξένα. Εμαθθαινα για λλόου σου, ότι εν επέρασες τες προεισαγωγίκες αλλά έβαλες πέισμαν τζιαι εξανάκατσες ώστι να περάσεις. Έθελες το πολλά να αποδείξεις ότι αξίζεις.

Τζιαι 15 χρόνια μετά πάλε μαθαίννω νέα σου. Τηλεφώνημαν αναστατωμένον τζιαι νευρικόν που μου είπεν ότι το έκαμες εντέλει. Εν τα άντεξεν ο νούς σου, έιπες το τζιαι έκαμες το, έγινες η Χαρά η murder που τα καλά. Που μακρυά επαρακολούθουν την δίκη σου, τες εξελίξεις. Τζιαι εβάλαν σε μέσα. Οι εφημερίδες εκατηγορούσαν σε, εκάμαν σε εναν αγρίμιν αιμοβόρον. Ξέρω το κόρη ότι εν είσαι έτσι.

Τζιαι αννοιξα το λευκωμαν της 3^ης λυκείου μετά που τόσα χρόνια τζιαι είδα τες ευτζίες σου. «Σου ευχομαι καλή σταδιοδρόμια, δεν θα ξεχάσω ποτέ τις σκαπούλες μας και τις τρέλλες στα θρανεία. Οταν γράψω επιτέλους το βιλίο μου ‘πως να κάνετε τον τέλειο φόνο’ θα μου το μεταφράσεις στα γερμανικά! Με αγάπη Χαρά murder». Εσηκώθειν η τρίχα μου τζείντην ώραν κόρη. Ένιωσα τζιαι’γω ευθύνην για την πράξην σου.  Έθελα να σου γράψω πιο μπροστά, αλλά εκαρτέρουν να ησυχάσουν νάκκον τα πνευματα, να περάσουν οι δίκες.

Έθελα να σου πω, ότι καταλάβω σε. Καταλάβω οτι ο νους εν άντεξεν, τζιαι έκαμες το φονικόν. Καταλάβω ότι εν ιφταίεις. Καταλάβω ότι επέρασες μιαν ζωήν δίχως αγάπην, δίχως ηρεμίαν. Έθελα επίσης να σου πω συγνώμην κόρη. Αν το έκοφκεν ο νους μου τότε, είσιεν να σε πκιάω που κοντά, είσιεν να έχω την έννοιαν σου. Είσιεν να γίνω παραπάνω φίλη σου, τζιαι πκιο λλίον συμμαθήτρια. Αλλά εν το εκοφκεν ο νούς μου. Ενόμιζα ήταν ούλλα εναν αστείον, ενόμιζα ήταν το στάντ απ κόμεντι σου. Εν εφαντάζουμουν, με τον νου που εκουβάλουν τότε, ναμπου ενιωθες μέσα σου. Συγνώμην.

Ο Θεός σου να σου τανήσει να αντέξεις βαωμένη τζειμέσα, βαωμένη με τες σκέψεις σου.

Ποστμπάμπυλον

Reconstructing Puberty

Έσιει θκυόμιση εφτομάες που τζοιμούμαι στο εφηβικόν μου δωμάτιον. Εφυα 17 χρονών τζιαι το δωμάτιον μου εν όπως ήταν. Στη βιβλιοθήκη έχω πολλά που τα βιβλία του σχολείου, κατακρεουργημένα με καλακατσουννιές του στύλ Π+(X)=LFE τζιαι συζητήσεις με την διπλάνην μου του στύλ «τι έσιεις;» «τίποτε, βαρκούμαι» το βαρκουμαι κοσμεί πολλές σελίδες πάντως. Νομίζω η βαριεστημάρα εν το σήμαν κατατεθέν της εφηβείας. Μια περίοδος των 45 λεπτών ήταν αιωνιότητα. Στο βιβλιο της κοινωνιολογίας έβαλα λεζάνταν πουπάνω που την εικόνα του Μάρξ να λαλει (προς τον Ενγκέλς) «χώρεις με ίνταλοις σε αμπλέπω;» ο Ενγκελς απαντά «έχω σε στο δείν μου α!». Εχτός που τα σχολικά, έσιει τζιαι κασέττες national geographic, σε βίτεο φυσικά τζιαι βιβλία που παιδικά όπως τους 5 φίλους ως κλασικά εφηβικά έργα, λέγε με Κουέλλον τζιαι τα κλάσικά αναγνώσματα του σχολείου όπως την Παναγιά την γοργόνα (ξυπνάτε με ποννα τελιώσουν η περιγραφές της ρότσας) τζιαι την Φόνισσα (άππαναϊα μου την καρτάναν!). Επροστεθήκαν μερικά παιδικά βιβλία των αρφότεχνων μου τζιαι μερικοί τόνοι είδων προικώς στο αρμάριν (λέγε με τραπεζομαντηλλιά με θήμ πασχαλινό, χριστουγεννιάτικο τζιαι μπαρμίτσβας) που η Μεγαλομήτωρ συνάει στα πλαίσια του φεστιβάλ «έχω 3 κόρες να παντρέψω», αλλά κατα τα άλλα τίποτε εν άλλαξεν.

Έτσι φαντάζεσαι ντήαρ ανάγνωστερ ότι ζω στην εφηβείαν μου. Τζιαι καθε θκυοτρείς μέρες σκαλίζω τα τζιαι αναπολώ τα χρόνια τα μαθητικά, τους (ανεκπλήρωτους πάντοτε) έρωτες με τον Χ τζιαι τον Ψ τζιαι Υ τζιαι πάω πίσω in retrospective να ψυχαναλύσω την ψηλή πιθκιαβλοζάμπισσαν με το πρόβλημα συντονισμού που έμελλεν να γίνει το πιο φωτείνο κεράκι στην τούρτα του γραφείου ανέργιας της Κρυοχώρας. Φυσικά τζιαι βοηθά με η Μεγαλομήτωρ να ξαναβίωσω την εφηβείαν μου τζιεκκάρωντας ανελλιπως την ποσότηταν του φαγιού που έφαα (πεινάς!) τζιαι το πάχος την ζακέτας που εφόρησα (κρυώννεις!).

Το περασμένο Σαββατοκυριάκο επήα στην κουρασμένη τραβέστα της πολεοδομίας που έθελεν να γίνει η πρώτη χορεύτρια στο Μουλάν Ρουζ αλλά έχασεν την μάππαν, με τες πολλές πλαστικές, επαραμορφώθηκεν τζιαι εκατάντισεν μια απλή αρτίστα στον Καμμούγιερον. 

 Επήα που λαλείς Πρωτάραν τζιαι Αγιάνναπαν μετά που τουλάχιστον 10 χρόνια τζιαι έφριξα με την παρακμή. (Κρίμας τα κάλλη της, στα νιάτα της ήταν κούκλα, ζάβαλλι μου, εφάν την οι πλαστικές τζιαι τα ναρκωτικά).

Έπιαν με που λαλείς μια διάρρεια με συγχωρεις, (ευκοιλιότη που ελάλεν ο μακαρίτης που παππούς μου) τζιαι έγιναν έναν με την τουάλετταν. Όταν το είπα της Μεγαλομήτωρ στο τηλέφωνον, έγινεν έξαλλη! Η αντίδραση της ήταν «ΑΠΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ! ΤΖΙΑΙ ΈΓΩ ΈΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΜΠΑΑΑΜΙΕΣ!! ΤΏΡΑ ΠΟΤΕ ΕΝΝΑ ΣΟΥ ΤΕΣ ΚΑΜΩ;;;;;». 

Την επόμενην μέραν έπιασεν με η νούννα μου πανικόβλητη «ΕΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΜΑ ΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΕΙΣ;».

Μάνα μου ρε εσκέφτηκα, η προτεραίοτητα τους εν η υγεία μου.

Επίσης έφτασα σε εναν πολλά σοφό συμπέρασμαν που αξίζει νόμπελ ψυχολογίας, κοικωνιολογίας τζιαι γενετικής! Είσαι έτοιμη ντήαρεστ αναγνώστρια (ναι απευθύνουμαι παραπάνω στες κοπέλλες) να ακούσεις το σόφοττερόττερον πράμαν του κόσμου;

Δέαρ γιου γκό:

Αχέμ αχέμ κκούχχου κκούχχου...

.

.

.

.

.

Η κλιμακτήριος, εν η εκδίκηση της μάνας σου για την εφηβείαν.

Δέαρ γιου χάβιτ.

Έφυεν η κκελλέ σου εννε; 
Η τασιηνόπιττα εν μια απλούστατη, να μεν σου πω τζιαι σχεδόν ανυπόθετη ανακάλυψη μπροστα σε τούντην καινοτομίαν του γνώθεις μήτωρ. Φυσικά, η δική μου η Μεγαλομήτωρ έσιει τζιαι 10 χρόνια που επέρασεν την κλιμακτήριο άλλα με τουτην ούλλην την ψυχανάλυση in retrospective τώρα το εσκέφτηκα.

Το άλλον που εκατάλαβα εν ότι είμαι ο καθρέφτης μερικών ατόμων. Ίνταλοις γίνεται; Να σου πω την άλλην φοράν γιατί τωρά ενυσταξα.

P.S: ΄το παρατονίζειν δεν είναι αμάρτημα!

Ποννα μεγαλώσω...

Τηλεφώνημα με την πολλά ώριμη 11χρονη αρφότεχνην μου, οι σκέψεις μου στα ιταλικά


Π: εγώ, Α: Αρφότεχνη

Π: Ελα κόρη νάμπου καμνεις;

Α: καλά

Π: ναμπον, έσιει κανένα αγόρι;;;

Α: Οι φυσικά! Γιατί πάντα ρωτάς με το ίδιο; Δεν αντιλέγω οτι μπορεί να υπάρχουν αγόρια που να αξίζουν το κόπο, αλλλά σίουρα όι στην ταξην μου!

Π:ε, εντάξει κόρη, εν γλήορα ακόμα για αγόρια. Τα αγόρια εννα γίνουν θέμα στα 16-17 σου.
Αγχος! εν πρέπει εγω να επήρεασω το μωρόν για την σεξουαλικότηταν του!
…. Ή μπορεί να γίνουν τα κορίτσια θέμα, ή για τα αγόρια άλλα αγόρια…

Α: θεία εν ακτάλαβα αλλά τελοσπάντων.

ωχ... να αλλάξω κόυβέντα γληορα!

Π: Εεεεε, το σχολέιο πως τα πάει;

Α: Καλά, του χρόνου πρέπει να θκιαλέξω κλάδο, ή φυσικές επιστήμες, ή γλώσσες. Εν ηξέρω τι να θκιαλέξω, σκέφτουμαι το…. αν πιάσω φυσικές επιστήμες, εννα έχω μόνο μιαν ώραν παραπάνω μαθηματικά τζιαι εννα έχω παραπάνω βιολογία τζιαι χημεία, που μου αρέσκει. Α, εννα έχω τζιαι λατινικά.
Αν πιάσω γλώσσες εννα κάμνω παραπάνω γαλλικά, τζιαι εν το δεχτεί το υπουργείο εννα μας φέρουν τζιαι ισπανικά του χρόνου, που με ενδιαφέρουν επίσης.
Φυσικά έχω ήδη γαλλικά, διερωτουμαι αν θα εν πολλές οι γλώσσες….
Τα λατινικά εν με ενδιαφέρουν γιατί κανένας εν τα μιλά, ε νεκρή γλώσσα.

Π: Ναι αλλα αν σπουδάσεις νομική, εννα τα χρειαστείς!
Εγω τζιαι η αρφή μου θέλουμεν να την κάμουμεν δικηγορίνα, επείδη έσιει πολλήν ευφράδεια, τζιαι για να φκάλλει λεφτά στο μέλλον, οι σαν εμας!

Α: μα γιατί ούλλοι επιμένετε να σπουδάσω νομική; Τζιαι η μάμα λαλέι οτι είμαι η προσωποποίηση της Ιουστίτια. Εγω θα εμπορουσα κάλλιστα να φανταστώ τον εαυτό μου συγγραφέα… αλλά η αλήθκεια είναι οτι εν μπορέις να επιζήσεις, εκτός αν είσαι ήδη διάσημος, η αν καταφέρεις να γράψεις κανένα μπέστ σέλλερ.

Π: ναι, έσιεις δίκαιο, αφού γράφεις καλά τζιαι αρέσκει σου, μπορείς να σπουδάσεις δημοσιογραφία, να γίνεις γνωστή, τζιαι μετά να γράψεις το βιβλίο, αφού ο κόσμος εννα σε ξέρει πηλέ!

Α: ναι, τζιαι τούτην εν μια ιδέα. Βασικά μπορώ επίσης να φανταστώ να ασχοληθώ με το θέατρο… ενδιαφέρει με. Στο σχολείο έχουμεν θεατρικόν  όμιλο, λογικά θα εμπορουσα να γραφτώ, για αποκτήσω παραπάνω εμπειρία στον τομέα, αλλά συναντιούνται πάντα Τρίτες, τζιαι τες τρίτες δυστυχώς εν μπορώ… έχω τραμπολίνο.


Ντόοοοοοοινγκ!


Τζιαι τζιάμε που με τούτες ούλλες τες κουβέντες, την επιχειρηματολογία της, τα πρός εν κόντρας των κλάδων τζιαι των επαγγελμάτων εξεχάστηκα τζιαι ενόμιζα οτι εμίλουν με συνομήλικη μου, ήρτε το τραμπολίνο να με προσγειώσει στην πραγματικότητα μιας 11χρονης.


Εσκέφτουμουν το τζιαι εγέλουν ώρες.

Φράουλες

Η συνάδερφος μου σήμερα έφερεν κάτι άγευστες άνοστες φράουλες. Ισπανικές, νάμπου καρτεράς. Εξίκκον σου, καλλίτερα να μεν φάεις.

Αθθυμήθηκα τες φράουλες της στετές μου της Γιαλλούρρας. Έφερνεν τες που το περβόλιν τζιαι μουσκομύριζεν το σπίτιν ούλλον. Μιτσικουρουες τζιαι ολοκότσιηνες. Έκοφκεν τες στο πέρβόλιν τζιαι έκαμνεν μου εντύπωσην που τα σιέρκα της τα κατσουνομένα, τα ξερά που το πέλιν τζιαι την τσάππαν επιάνναν τες τόσον αλαβρά, σχεδόν με δέος. Επαραντζιελλεν μου τζιαι μέναν «αλαβρά αλαβρά τες φράουλες κορούα μου, εν τζι’εν αρκιμός να λύσουν» ελάλεν μου. Εγω μιάν έβαλλαν στο καλάθιν με τα κληματόφυλλα τζιαι μιαν στο στόμα μμου.

Άμμαν είσιεν πολλές τζιαι εν εμπορούσαμεν να τες φάμεν έπεμπεν με στο μπακκάλλικον του μαχαλλά να τες πουλήσω του Πιστόλα. Πιστόλας ήταν το παρατσούκλιν του, κάποιον είσιεν πάιξει πρίν χρόνια. Ποττε εν του το ελαλούσαν μπροστά του. Εγω μωρόν ενόμιζα ήταν το όνομαν του τζιαι είπα του το θρυλικόν «Κύριε Πιστόλα έστειλεν με η γιαγιά μου να φέρω φράουλες», κάτι που επροκάλεσεν πολλύν γέλλιον στο μαχαλλάν, τζιαι πολλοί γέροι εθθυμούνταν το πολλύν τζιαιρόν.

Πας την βεράνταν της στετές μου, πουκάς το κλήμαν με το βέρικον η είσιεν σείραν τους τενεκκέες του λαθκιού φυτεμένους. Βασιλιτζιάν, θκυοσμην, γιασεμίν τούρτζικόν τζιαι φράουλες. Σαν η στετε έσπαζεν κουτσιά, για εξούβλαν αθάσια πας την βεράνταν η δουλειά μου ήταν να τσιεκκάρω ποια φραουλούα εψήθηκεν για να την βάλω βούκκον.

«Άδε άγια, ίντα μεγάλη τούτη!» ελάλουν της.
«Εν σαν έσεναν κορούα μου» απάνταν «γλυτζιά μέλιν! Άτε βούρα φερτο βιβλίον σου να μου θκιεβάσεις».
Επήεννα βουρητή να το φέρω.

Άντι να μου θκιεβάζει τζείνη, εθκιέβαζα της έγω. Το έναν καλοτζιαίριν την Ιωαννάν της Λωρένης, το άλλον τους Άθλιους, τζιαι πάει λέγοντας.

«Ζάβαλλι μου κορούα μου, τζ’ αν με έπεμπεν η μακαρισμένη η μάνα μου σκολέιον να μάθω γράμματα είσιεν να τα θκιεβάζω ούλλα τούτα ως το νύχούιν, ούλλα, ως τζιαι το πκιο μιτσήν γραμματούιν είσιεν να το θκιεβάζω!»

«Άγια, να σε μάθω έγω!»

Εγέλαν.

«Τωρά πκιόν κορούα μου, έγιω εξόβλησα, άτε θκιάβασε να δούμεν ναμπο’ γινεν η Ιωάννα».

Oh when the teens go marchin' in

Το σωτήριον έτος του 1994 ήμουν 14-15 χρονών τζιαι είχα το ίδιον ύψος που έχω σήμερα, παρα κανάθκυο πόντους. Δηλαδή περίπου 180 εκατόστόμετρα. Το ύψος τούτον ήταν ο λόγος που το Κοκούιν που πουλά λαχεία στη Λήδρας είπεν μου το θρυλικό «πθηλήηηηηηη εγάμηθα τζιαι πκιο πθηλήν θου» τζιαι ήταν τζιαι ο λόγος που έτρωα το σάντουιτς μου σιυφτή το διάλειμμα, να μεν φένεται το καγκάρειον χάσμαν που με εχώριζεν που τους υπόλοιπους μαθητές. Το ύψος μόλις το είχα αποχτήσει με πόνους κοκκάλων τζιαι στραμπουλήματα αστραγάλων.


"Μάνα μου μα τραβούν σε;"
Μέσα σε μερικούς μήνες είχα ψηλώσει 15 εκατοστόμετρα τζιαι εν ήξερα τι να κάμω με τα άκρα μου. Ήμουν η προσωποποίηση της ατσάλειας. Ο πασιής πρόεδρος του σχολιόυ, ένας αλητήριος που ήταν ο σιειρόττερος μαθήτης, αλλά τάχα ήταν μάγκας ,εκόλλησεν μου το παρατσούκλιν «αγρέλλιν» τχιαι επέρασεν τζαιρός ωστη να μου ξικολλήσει. Μιαν φόραν, σαν με έπερνεν σχολείο ο φάδερ, στα φώτα δίπλα μας ήταν ο πασιής πρόεδρος πας την τσιάλι του. «παπά εν τούτος ο πασιής που με περιπαίζει αγρέλλιν!». Ο φάδερ ολόισια αννοίει το παράθυρον τζιαι βάλλει του μιαν αρκοφωνάραν:

«άμπα τζιαι ξαναπέις την κόρην μου αγρέλλιν α! Περίπτερον, έ περίπτερον!»


Εδικαίωσεν με ο πάτερ αλλά η ρέτσινια έισιεν μου μείνει.

Παρόλα αυτά εκίνησα το ενδιαφέρον της γυμνάστριας, η οποιά είσιεν έλλειψην «ψηλά παιδιά» για την παρέλασην.

Γιατι πρέπει να παρελαύνουν μόνον οι ψήλοι εν εκατάλαβα ακόμα. Για τους αεροσυνοδους καταλάβω το, για να φτάνουν τες θήκες των αποσκευών αλλά για τους μαθητές; Τάχα μου εν οι ALPHA;

Εχάρηκα που μου εζήτησεν να μπώ στην παρέλασην, αφου ήταν προνόμιο των πιο μεγάλων.

Ντήαρ ανάγνωστερ ότι τζιαι να σου πώ εν λλίον. 3 διαλείμματα έκαμα πρόβαν για την παρέλασην τζιαι τα 3 ήταν μια προσβολή. Με καμίαν δύναμην δεν εμπόρουν να συγχρονιστώ. Τα ακρά μου εκάμναν ότι εθέλαν. Να συντονίσω αριστέρο σιέριν με δεξίν πόιν ήταν ήδη άθλος, τζιαι ταυτόχρονα να συγχρονίστω τζιαι με τους άλλους;;; Αδύνατον!

Οι άλλοι μαθητές επεριπαίζαν με, η γυμνάστρια ετσιρίλλαν μου αν είμαι μαννή τζιαι «τόσον πράμαν» εν το μπορώ τζιαι εγώ η καήμενη εν έξερα τι να κάμω! Επροσπάθουν τα γέριμα αλλά τίποτε εν εγίνετουν. Στο τελος εθκιωξαν με που την παρέλασην τζιαι έμεινα με το παράπονον.

Εν των υστέρων έμαθα οτι τούτη ούλλη η ατσάλεια οφέιλεται στο απότομον ύψος τζιαι την εφηβεία. Οταν το έμαθα ήταν φαντάζεσαι αργά.

Αλλά τα γέριμα, να μέν βρεθεί ΕΝΑ πλάσμαν, με γονιός, με δάσκαλος να μου πεί «ποστμπάμπυλον παιδιν μου, είσαι φυσιολογική. Τούτον που σου συμβαίνει λέγεται εφηβέια, τζιαι εννα περάσει, εν θα είσαι πάντα άτσαλη» .

Στα 16 έλαβα μέρος στην παρέλασην με επιτυχία τζιαι στα 17 ήμουν τζιαι διμοιρήτης.

Στα 19 μου εχόρευκα τζιαι σάλσα.

Βέβαια τα «αππάρα μάνα μου», «ναμπου σε ταίζουν» τζιαι «ίντα τζιαιρόν έσιει τζείπάνω» άκουα τα για πολλά χρόνια πιστεύκω τωρά που ετριάνταρίσα τζιαι η νέα γεννιά εν ούλλοι ψηλοί να χαθουν οι προσφωνησεις.


Χάπι τουέντιφίφθ οβ Μάρτς έβρυουαν!

To soundtrack του πρώτου χρόνου

Ένα που τα αγαπημένα μου συγκροτήματα της Κρυοχώρας επανέρχεται! Το σινγκολ που εκυκλοφόρησε πιλέ εν καλόν, εν επέλλανα, αλλά εθθυμήθηκα το αγαπήμενο μου τραγούδι που εκυκλοφόρησεν τον πρώτο χρόνο που ήμουν Κρυοχώρα, 17 χρονών, αφκαρτη, (ενώ τώρα είμαι φκαρμένη) με το γούοκ μαν (ναι μισιαρέ, με κασέτταν) να ακούω τούντο τραγούδιν. Κάθε μέρα ήταν περιπέτεια, ένιωθα πολλά κούλ που ήμουν μόνη μου, που εκυκλοφορούσα με τα μετρό, που ήμουν τάχα μεγάλη! Κανένας εν μου ελάλεν ίντα ώραν να πάω σπίτι, κανένας εν μου απαγόρευεν να φκώ εξω. Ήμουν σαν το μωρόν που ήταν μαθημένον να του διούν μιαν μιαν τες κουφέττες τζιαι άξιππα εβρέθηκεν με μιαν κάσιαν…

Το σάουνττρακ της ξενιθκιάς είσιεν τζιαι άλλα πάνω, Goo Goo Dolls, Smashing Pumpkins, Radiohead, Ματψηβοχ 20, Bush τζιαι φυσικά Offspring… Όποτε τα ακούω νιώθω 17 χρονών παλέ.


Guano apes - open your eyes von piRjtull

Η κατάρα του Νότου

[…] A moustache? Was it true? (…) I hurried to the bathroom to see. (…) Not a full-fledged moustache: only a few darkish hairs above my upper lip. That wasn’t as surprising as it may seem. In fact, I was expecting it.

Like the Sun Belt or the Bible Belt, there exists, on the multifarious earth of ours, a Hair Belt. It begins in southern Spain congruent with Moorish influence. It extends over the dark-eyed regions of Italy, almost all of Greece and absolutely all of Turkey. It dips down to include Morocco, Tunisia, Algeria and Egypt. Continuing on (and darkening in color as maps do to indicate ocean depth) it blankets Syria, Iran and Afghanistan, before lightening gradually in India. After that, except for a single dot representing the Ainu in Japan, the Hait Belt ends.[…]
Jeffrey Eugenides: Middlesex, 2002

Τα σκούρα μαλλιά τζιαι η μουζουρικη επιδερμίδα (που πελλάνισκει τους Κρυοχωρίτες επειδη τάχα εν εξότικ τζιαι σέξυ) έρκεται πακέττο με άλλα…

Πριν 2-3 χρόνια εθωρούσα παλιές φωτογραφίες με μιαν φίλη μου, τζιαι σε μιαν έιμασταν 7 φίλες μαζίν, με φανέλλες Μεταλικα, μποξεράκια τζιαι Ντοκμαρτινς Μποτάκια μες το κατακαλότζιαιρον. Προσέχω την ανήσυχη εφηβική μου φάτσα τζιαι τι θωρώ! Έναν μουστακουιν περιποιημένο. Λαλω της φίλης «μπράβο σας ρε! Ετσι φίλες να’σιεις! Εν εβρέθην μια να μου πει ότι έχω μουστατζιν;» «Δε καλά την φωτογραφία» πολοάται η φίλη μου.
Ντήαρ ανάγνωστερ, τι να σου πω… άμαν επαρατήρησα την φωτογραφία τζιαι μετά έιδα εν εισιεν μιαν που να μεν έσιει μουστατζιν! Ουλλες με την γκρίζαν σκιούαν πουπας τα σιειλη. Νήσος ατέλειωτη, αχ τα χρόνια της εφηβείας. Η Μεγαλωμήτωρ να επιμένει ότι «εν φαίνεται» τζιαι "μεν το πειράξεις εννα πολλύνει".
Jolen τζιαι τσιμπίδες.

And then came waxing. Praise the Lord.

Γάμος

Nτήαρ ανάγνωστερ σήμερα θα σου παρουσιάσω εναν γάμο μουσικής. Στο τραπέζιν θα έσιει παέγια με σουτζουκ παστουρμά.
Αν δεν σε πειράζει να πάεις στον γάμον, παρόλον που μπορεί να έσιεις προηγούμενα με τον σόι του γαμπρού, άκου το τραγούδιν...

Χαππι πέρτει του γιού... τζιαι της κόρης

..

Ντίαρ ανάγνωστερ, σήμερα γιορτάζουμεν!

Το μπλογκ κλείει σήμερα 1 χρόνο ζωής τζιαι μπορώ να πώ ήταν ωραίος χρόνος. Εγελάσα πολλά, εκλάψα τζιαι λλίον. Εγνώρισα κόσμον, ωραιόν, ενδιαφέρον είδα άλλους τρόπους σκέψης. Έμαθα τζιαι πολλά καινούργια πράματα. Εζησα τζιαι εγκυμοσηνες, τζιαι αρωστκιες, τζιαι αγάπες, τζιαι χωρισμούς τζιαι περιπέτειες αλλά τζιαι απλούς προβληματισμούς. Ειδά χαρές τζιαι παναϋρκα.

Αλλά νομίζω το βασικόν εν ότι μες τουντον χρόνον εν ένιωθα τόσο διάσπορη τζιαι ξενιτεμένη όσον πριν. Ένιωθα πιο κοντά στην Κυπρο, μέσα που τα γραψίματα σας τζιαι ορισμένες προκαταλήψεις που είχα για τη Νήσο, μπορώ να πω ότι τες εξαπόλησα αφού είδα πόσον ωραίον, εξυπνον, κόσμον με χιούμορ εσιει.. Αφού να φανταστείς ντιαρ ανάγνωστερ την πρώτη φορά που επήα Κύπρο post-blogging εκαρτέρουν ουλλος ο κόσμος να ετσι κοπέλλια όπως τους μπλογκερς, εντέλει όμως εν ήταν, ( να δούμεν που καταχωνιάζεστε ιν ρήαλ λάιφ!)

Εγνώρισα τζιαι αλλους φέλλοου ξενιτεμένους που τα πέρατα της γής, ειδα τζιαι θωρώ ινταλως την ζιουν τζείνη την ξενιθκιάν τους.

Έμαθα τζιαι ότι τα Ελληνικά μου (μα’ντα Ελληνικά;) εν πολλά αγιωμένα, τζιαι εκατάλαβα ξανά ότι η μητρική μου εν τέλει εν τα Κυπριακά.

Χάτες καλό θα σβήσουμεν το κεράκιν τζιαι περάστε να τζιεραστείτε, ελπίζω να μέν σας ενοχλεί που το τραπέζιν μας εν παραδοσιακό, αλλ'α πάρτυ χωρίς σαντουιτσιουθκια, κωκ τζιαι λαχματζιουθκια εν γίνεται!

Τζιαι μετά θα χορεψουμεν τα παπάκια:-p

Oι Φιλιππινέζες της ζωής μου...

... the pilipinas in my lipe

Μ.

‘Ηρτεν το 84, τότε που ο όρος Φιλιππινέζα εσήμενε απλά άτομο που τες Φιλιππίνες, πριν να παραμορφώθει τζιαι να τον γράψει τζιαι ο Μπαμπινιώτης. Λλλίον το ότι ο ένας γοννιός ήταν στα ξένα τζιαι ο άλλος εδουλευκε φουλτάιμ, λλίον εναν άτομο στο σπίτι με ειδικές ας τες πούμε ανάγκες, λλίον η στετέ η Πιτσίλλα που κατουδένα λόγον δεν έθελαν να αφήκει τα περβόλλια της τζιαι να ρτει στην πόλη να μας προσέχει, η μόνη λύση ήταν τούτη. Τζιαι το 84 λοιπόν ήρτεν η Μ.  Εγώ ημουν 5 χρόνων τζιαι θύμουμαι την μέρα καλά. Εμεινε αλόπως 6 χρόνια. Καταρχάς αναγκάστηκα να μάθω πολλά γλήορα αγγλικά. Εν αθθυμούμαι αμμέν ελάλουν το φφου όπως οι Πιλιπίνας πάντως σχετικά γλήορα έμαθα τζιαι κάμποσες κουβέντες στα τακάλοκ, στα φιλιππινέζικα. Ακόμα ξέρω παιδικά τραγουδάκια, λλίον σμόλ τοκ, να μετρω ως το δεκα τζιαι θκυοτρείς ξιτιμασιές... Η Μ. ήταν αλόπως 20 χρονών τότε. έξαπόλησεν την οικογένειαν της να ρτει να φκάλει λεφτα. Αναπολούσεν τα μέρη της, παρόλην την φτώσιαν τζιαι άμμαν επαίζαμεν λέγκο έκαμνεν μου το χωρκόν της, πας τον ποταμό. Ελάλεν μου ιστορίες για δέντρα μάγκο (μαγκιές;) τζιαι παπάγια (παπαγιές;) τζαιι φοινιτζιές που εκάμναν τεράστια ινδοκάρυδα που άμμαν εππέφταν πας την κκελλέν σου εμήνιστες σέκκος. Για πλυμμήρες τζιαι σεισμούς τζιαι οτι άμμαν έβρεσιεν επέρναν ουλλα τα έπιπλά στον πάνω όροφο γιατι εν εισιεν τσιάνς να μεν πλυμηρισει. Ήταν πολλά λάιβλι, εχαχχλανιζεν διαρκώς. Η στετέ μου ελάλεν οτι εν πελλούτσα.

Εκαθιέρωσεν το Fry-day ή όπως το ελάλεν ίδια «Pryday“ κάθε Παρασκευη τζιαι έκαμνεν μου αυκά τηανιτά με μπέικον. Εκαμνεν τζιαι έναν πολλά ωραίο pineapple chicken. Έμαθεν μας τζιαι το πανσίτ, το εθνικό τους φαι.

Λόγω της ηλικίας της έγινεν η τέταρτη κόρη της οικογένειας. Η Μεγαλομήτωρ ελάλεν της Κόρη, πουτ σαμ σοξ ον μάνα μου ιτς κόουλντ!. Ή εθύμωννεν της,κόρη Μ. γιου τίτεντ ιτ ένυ φρούτ τουντέι! Ιφ άη ντόντ πίλ ιτ νοουάν ήτς ιτ! Φάε κανέναν σύκο κόρη! Η Μ. Είσιεν αδυναμία στα φασόλια γιαχνί τζιαι γενικα στα Κυπριακά φαγιά. Στε χρόνο ντετέ έμαθεν να κάμνει που κουπέπια ώς μουσακα. Τζείνη με επήρεν πρωτην ημέρα στο δημοτικό. Οι γονιοι μου ελείπαν.

Εγραφεν μας η δασκάλα τα μαθήματα μες το τετράδιο τζιαι εγώ εν τα έκαμνα επείδη εν είσιεν κανένα να τα θκιεβάσει. Ωσπου να ρτει ο γονιός που την δουλειά εισιεν δείξει το ρολόιν το ΡΙΚ, τζιαι έπρεπε να ππέσσω. Μετά που αποκαλυφτηκεν το σκάνδαλο οτι το ποστμπαμπιλονουιν επήεννενεν αθκιέβαστον, είπεν ο παπάς μου της Μ. να μου θκιεβάζει. Γιές σερ. Οξύμωρον, αφου τζείνη εν έξερεν να θκιεβάζει Ελληνικά. Πε τζιαι να πεις τα-τα η ταναλια, το-το το τόπι, η Μ. έμαθεν τέλεια Ελληνικά, τζιαι να γράφει τζιαι να θκιεβάζει. Μιαν φοράν που εν έθελα να ντυθώ ή να λουθώ, εν αθθυμούμαι, εφκαλα της την γλώσσα μου τζιαι εκάρφωσεν με στο παπά μου, που μου έκαμεν κυρηγμα τζιαι έστειλε με με την ουρα στα σκέλια να της πω Αμ σόρη Μ. πλήζ φοργκιβ μή τζιαι να την αγκαλιάσω τζιαι να τη φιλήσω. Άμμαν εν είσιεν κανένα σπίτι έβαλλεν διαπάσον Μαντόνα τζιαι Μπόυ Τζόρτζ με την αρφήν μου που ήταν έφηβη τζιαι εχoρεύκαν. Ματά σε κάποια φάση άρκεψε να γκομενιάζει με κάτι Καναδούς Γιου Εν, ερωτευτηκε τζιαι στα 6 χρονια έφυεν μάζιν του, ή μάλλον ταπισών του, να πάει να μείνει Καναδά. Μετά που λλίον εγέννησεν τζόλας αλλα ο Kανάδος εν την παντρέυτηκεν. Κάτα τη Μεγαλομήτωρ „εγέλασεν της“, „είσιεν την έτσι“, „εκαταήσιεψεν την“ τζιαι άλλα πρωτοποριακά. Ακόμα στέλνει μας γραμματα τζιαι κάρτες στα Ελληνικα. Τζιαι δωρουθκια κάπου κάπου. Σε κάθε τραπέζιν η Μεγαλομήτωρ ακόμα κάμνει πανσίτ.

Γκέη.

Ακολούθησεν μια άλλη ονόματι Γκέη. Μόνο γκέη εν ήταν (δηλαδή εν ήταν χαρούμενη, τωρα αν ήταν γκευ εν ιξερω), ηταν πολλά μούτρον τζιαι μελαγχολικη τζιαι εν εθελεν να σχετίζεται πολλά πολλά μαζίν μας, εν έχω τζιαι πολλές αναμνήσεις. Η μακαρίτισσα η γιαγιά μου ελάλεν οτι εν πολλοπάητη.  Έφυεν γλήορα παίρνοντας μαζιν της το μισό σπίτι.

Η Τζ.

Μετά ακολούθησεν η Τζ., η αγαπημένη μου. Εφκαλα μαζιν της την εφηβεία. Ήταν εναν χρυσόν πλάσμαν ούλλον καλοσύνη. H έμαθε μου τα πρώτα Ισπανικά, καθότι η γλωσσα τους εσιει πολλά μέσα, αφού εκάμαν Ισπανική αποικία. Μάζιν εθορούσαμεν την Μπονάνζα τζιαι το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι κάθε απογευμα.  Εθορούσαμεν τζιαι κάτι δακρυβρεχτα φιλιπινέζικα έργα που εμιλουσαν μισα τακαλοκ τζιαι μισά αγγλικά.Τζέινα ομολογώ εθόρουν το μόνο για να της κάμω τη χάρη, μιλούμε για μεγάλες σάχλες. Έξερε τζιαι ποιός μου άρεσκεν στο σχολείο. Όταν στα 17 αρώστησα πολλά, τζιαι οι γονιοι ελέιπαν, εφρόντισεν με πολλή αγάπη.

 Όταν έγινεν ένας σεισμός, το 94 νομίζω, ήρτεν πανικόβλητη να με σώσει τζιαι ετράβαν με σαν έκαμνα μπάνιο τζιαι ετσιρίλλαν τρομοκρατημένη,  την ίδιαν ώραν που ο παπάς μου εφώναζεν ενθουσισμένος Σεισμος! Σεισμός! πάντες τζιαι έππεφτε μάννα εξ ουρανού. Στες Φιλιππίνες βέβαια σεισμός έννεν παίξε γέλασε,ειδικά άμμαν μηνισκεις σε παράγκα. Η γεριμη ενόμιζεν εννα ππέσουν ούλλα κάτω. 

Εκάλυφκεν με άμαν έκαμνα σκαπούλες για να πάω αμάντας τζιαι μετά Β52. Τζιαι γώ εκάλυφκα την να παέι μες τα μεσάνυχτα να έβρει ένα γκόμενο επίσης Φιλιππινέζο που εδούλευκε στο ΚFC. Εγώ έξερα τον καλά επειδή εδουλευκα τζιαμέ τα καλοτζιαίρκα τζιαι μπόρώ να πώ δεη χάντ μαι μπλέσιγκ. Μέτα που κάμποσα χρόνια, οταν εγω ήρτα στην Κρυοχώρα, επαντρεύτηκεν τον τζιαι ήβρεν τους ο φάδερ δουλεια σε ένα άλλο σπίτι, κάποιοθ χάι σιέστου, να δουλευκουν μαζι. Τζείνη το σπίτι, τζείνος τον κήπο.  Εν Κύπρον ακόμα, εκάμαν τζιαι έναν μωρούιν. Είδα την πριν θκυοτρία χρόνια στο Δρακουμέλ. Έκλαιεν που με είδεν, τζιαι γω εσυγκινήθηκα πολλα.

Άραγε τζιαι τα μώρα σήμερα έχουν παρόμοιες σχέσεις με τες κοπέλλες που τα ξένα; 

Εν αμφιβάλλω οτι τα μωρά πρέπει να μεγαλώνουν μόνο με τους γονιους τους, ή έστω με τες γιαγιάες τους αλλά εγώ ομολογλω οτι εν εκακοπέρασα. Λυπούμαι να ακούω κόσμον να τες αποκαλει μαυρούες τζιαι να τους συμπεριφέρεται άσσιημα. Για μέναν τούτες οι κορούες ήταν μέλη της οικογένειας μου...

Η ώρα έντεκα εννα σου παίξω πουρού να φκεις έξω

 Μακάρι να εμπόρουν να σας έβαλλα εναν βιτεουιν ίνταλως καμνω το τότε χορούιν που εσυνόδευκεν το τραγουδούιν τούτον.

Οτι αθθυμούμαι σιαιρουμε τελικά.
Για να θυμηθούμεν τα παιδικά μας χρόνια... τον τζιαιρόν που επιαίνναμεν στο γαλάξια που εισιεν τες πρωτες κυλιόμενες σκάλες της Λευκωσίας για να φάμε στο μπιγκ μποι. Τον τζιαιρόν που οι παραπάνω μιτσιοι εφορούσαν φανελλες του μπάσκετ... chicago bulls, la lakers, utah jazz τζιαι κάτι τέθκια. Τζιαι που στα πάρτυ εχορέυκαμεν σλοου. Ως τότε ειχαν εξαφανιστει οι κουπουες, τα κώκ τζιαι τα σαντουιτσιουθκια που τα γενεθλια, που πλεον ήταν παρτυ. Που οι μιτσιοι εθέλαν οι γονιοι τους να τουs αφήνουν λλιον πριν το σπιτι του πάρτυ για να καταφτασουν μόνοι τζιαι κουλ.
-Άτε Παπά, γινεται να μείνω ως η ωρα δώδεκααα;;;;
-Η ώρα έντεκα εννα σου παίξω πουρού να φκεις έξω.
-ΑΤΕ ΡΕ ΠΑΠΑΑΑΑΑ ουλλοι μινίσκουν ως η ωρα 12!

τζιαι πάει λέγοντας...

Ιντα τζιαιροί.

Περιττόν να πω οτι πρωτη φορά θωρώ το βίτεοκλιπ...

Κάτι ξέρει η Κκέιτι

Μια καλή μου φίλη, Kαταλανήξ βέρα (για να την περιγράψω θέλει βλογ δικόν της, σκέφτου the hot version της Phoebe που τους Friends)  πριν κάμποσα χρόνια στο πανεπηστημιο αποφάσισεν να κάμει τα γενέθλια της (όπως ΟΤΙ έκαμεν) διαφορετικα.

 Έκαμεν παιδικο πάρτυ αλλα για 23χρονους τζιαι βάλε. Εν ιξέρω τζιαι γω ίνταλως της ήρτεν αλλα τουτη η πέλλη ουλλον κάτι τεθκια ανπάντεχα έκαμνεν. 

Για κάποιο λόγον που λαλείς ντίαρ ανάγνωστερ ούλλοι εκαμαμεν μιαν ημιαμφίεσην για να πάμεν, θυμούμαι ότι κάποιαν κουρτέλλουν ειχα δισει πας την κκελλέν μου. Στο κήπο εισιεν στησει διάφορα παιχνίθκια, του στύλ ακκάνω το μήλο, σακκουλλοδρομίες τζιαι κάτι τέθκια. Εισιεν συναχτει η Σάρα, η Μάρα τζιαι το κακό το συναπάντημα του πανεπηστημιου τζιαι κάμποσοι άσχετοι που είδαν παναυριν τζιαι ήρταν να δουν.

Εν είσιεν ουτε κώκ, ουτε λαχματζιουθκια, ουτε τζέλλιν ουτε σαντουιτσουθκια τρίγωνα. Εκυκλοφορούσαν μόνο κάμποσα φτηνα αλκοόλια (Κόρτλέιπε ούτε για δείγμα) τζιαι διαφορα οικολογικά τσιγάρα. Επεριχαρίσαμεν κάμποσον, τζειντη νύχταν έμαθα οτι το „1 2 3 μια τρελλή φωτογραφία“ στα Ισπανικα λέγεται  „Ουν δος τρές, πογίτο ινγκλες“ δηλαδή 1 2 3 κοτοπουλλούιν εγγλέζικο. Ουτε εγω εν εκατάλαβα γιατι... άσχετο.

Ήταν τζιαι ο Μπρούνο ο οποίος ήταν ενας πολλα πούρεκκος που την Ανδαλουσίαν, που μου άρεσκεν πολλά, μελαχρινός με γαλάζια μμάθκια, ο οποιος όμως δυστυχως ήταν τζιαι άντρας key ring οπότε γιούαρς τρούλι έρεσσα τον θκυο κκελλές τζιαι αντρέπουμουν να κάμω βήμαν.

(Καταράμενο ύψος να δούμε πότα εννα μου φκείς σε καλό)

Άμαν ενυχτωσεν τζιαι μετά εβρεθήκαμεν να παιζουμεν μπουκάλα. βεβαίως βεβαιως με φιλουθκια.  Οι κάλο ήταν να μείνουμεν με  τες σακκουλλοδρομίες μια φάουσα μαντραχαλέοι ον δε ππικ οφ αουαρ γιου νόου χουότ.

Εν θυμουμαι τζιαι πολλά, εσιει τζιαι κάτι χρόνια βλέπεις, αλλά θυμουμαι οτι έκαμναμεν τζιαι οι θκυο (the key ring and I that is) μανιπιουλέιτ την μπουκάλλα για τσακρίσούμεν  κανένα φιλούιν. Βλέπεις είμασταν καθιστοι τζιαι πίττα, τζιαι το υψος εν ήταν θέμαν. Τζιαι εκαταφέραμεν τα. Πεντέξι φορές μάλιστα (τζιαι μετά επέρασεν μου το crush). 

Σαν παίζουμεν που λαλείτε χαρωπά χαρωπά, τζιαμε που το key ring τζιαι εγω εσύρναμεν κλεφτές μαθκιες, έππεσεν τηνς πελλής Καταλανήξ να με φιλήσει. Ενταξει λαλώ, εν φίλη μου, έτο ενα φιλούιν στα πεταχτά. Ετσι ενόμίζα γιατι η πελλή έβάλεν με πουκάτω τζιαι έδωκεν μου εναν πολλα χολυγουντ γουέτ φιλίν, κατόπιν σφυρκών των υπόλοιπων καλεσμένων.

Εν μπορω να πω ότι με εδιέγυρεν γιατι ειμαι ετεροθαλής ετεροφυλόφιλη άλλα πρέπει να πω οτι αντικειμενικά εφίλαν πολλα ώραια η πελλή.  Κάτι ξέρει η Κκέιτι Ππέρι τζιαι έκαμεν το γνωστόν άσμαν.

Άτζαπης σου ντήαρ ανάγνωστερ, αρ γουι δε μπέττερ κκίσερς;

Love is in the "AIR"?

Η στετέ μου η Γιαλλούρα η μακαρίτισσα, ηταν Πιτσίλλα. Εμεγάλωσεν μες τα περβόλια τζια τα αμπέλια, η καλιέργια της γης ήταν η ζωη της. Εν εισιεν φρούτον – πορίκον όπως ελάλεν- τζιαι ζαρζαβατικόν που να μεν το εισιεν στα περβόλια της. Τζιαι όποτε ερκετουν στη χώρα έφερνεν μας του κόσμου τα καλα, πατάτες, τομάτες αγγούρακια, ξικουννιν, γλυκοκόλοκο τζιαι πολλα αλλα.

Εναν που τα πράματα που εισιεν γιώρκιν η στέτε μου που λαλείς ντιαρ αναγνωστερ, ηταν εναν πολλα εξωτικον πράμαν, εναν πρώτον ανιψιν της πατάτας τζιαι του κολοκασιού, που όποτε μας το εμαειρευκεν ούλλοι εγελούσαν πουκατω πουκατω...

Το περίφημον πορτοκολόκασον. Στην Κρυοχωραν λαλουν το τοπιναμπουρ τζιαι οι εξευγενισμένοι της οικογένειας μου (εν λλιοι) ελαλούσαν το „γιερερμασιν“,στα τούρτζικα, για να μεν χρησιμοποιησουν την λεξην „πορτος“.  Το yer elmasin ( τυρκ. Yer = γη elma=μήλον ) έκαμνεν μας το αντιναχτον η στετέ τζιαι ήταν μελιν! Το Κυπριάκον του το ονομα εννεν τυχαια που το εισιεν ομως...

Θυμούμαι μιαν φοράν, ημουν αν δεν ημουν 12 χρόνων, εκαμεν μας το η γιαγια μου, τζιαι ήταν πολλά ωραιον, κατσιουριστουιν ποξω, τζιαι πουμέσα μαλαχτουιν. Εφαα αλόπως 2 πιατα τζιαι εφυα βουριτη να πκιαω το λεωφορείον το 57 να παω Αγγλικα στον Ιγκλισκουλ. Εκάτεβηκα στη σταση πριν το προεδρίκον τζιαι εσσισα που μες το δασάκιν να παω μαθημαν.

Έκατσα στο θρανειο μου τζιαι οσον τζιαι ανοιξα το βιβλίον αρκεψεν η τζοιλια μου το κουρρου-κουρρου. Σε εναν τέταρτον ήμουν ετοιμη να κρέπαρω. Ενιωθα μιαν τεραστιαν παμπουλαν αερα μες' την τζοιλιαν μου να δρατζιαζει. Άμμαναμου μανα μου τζιαν μου φυει κανενας πορτος κατισιη μου! Εσφυχτικα τζιαι επερίμενα να τελιωσει το μαθημαν. Αρκεψεν να με πιάννει το ριόν. Δίπλα μου αηστο πελάς, εκάθετουν ενας μιτσής, ξανθουης, που μου αρεσκεν. Θκυο χρόνια εκάρτερουν να μου τον κατσει η δασκάλα διπλα μου. Χαττας μιαλος! Εν εκιαρισκα πηλε μου να σηκωθω, αμπα τζιαι φυει μου κανένας. Ε, τζιαι αμμαν είσαι 12 χρόνων εν τζι εν αρκημος να αντραπεις. Αντεξα με σιηλια βάσανα. Μόλις επαιξεν το κουδουνιν, εφυα πατημένη τζιαι επήα στο δασάκιν. Mολις εξωμακρισα λλιον, εδικλισα δεξια τζι αρίστερα, εν εισιεν κανέναν τζιαι πιον... εξισφηχτηκα.  Εσιεις ιδεαν ντιαρ αναγνωστερ, πολυβόλον... μα αλωπως τζεινη η κλάνια επηεν 3 λεπτα μονοκόμματη. Ουτε εχρειστηκεν καμιάν προσπάθειαν α! Μονόν εχαλαρώσα τζιαι εφυεν μονη της. Που τότε άμμαν εισιεν πόρτοκολοκασον έτρωα μόνον εναν βουκκον.

Ιντα πράμαν σου ένει όμως η κοινώνια. Ενώ η κλάνια εν μες τες φυσικές αναγκες του πλασμάτου, εν ιμπορείς να την ιξαπολήσεις οπου θέλεις. ¨Εν ρέζιλιν ιμισιη μου. Τζιαι τουτη η φοβία ακόμα τζυνιά με.

Έσιει φόρες που μετανωννω που μινισκώ με τον Σιαολίν μες το ιδιον σπίτιν. Οι αμμαν τσκκοννουμεστεν τζιαι γινεται το έλα να δείς, ουτε αμμαν τον πιάννει η γλωσσοδιαρεια την ώραν που θώρω έργον με πόλλην σασπένς, αλλα αμμαν νωθω τζεινην την παμπούλαν μες την τζοιλιαν. Που ήμουν μώρον, αμμαν ελάλουν της στετές μου οτι η πονώ την τζοιλιάν μου ελαλεν μου „φκαλεν ενα πορτουιν να σου περάσει κορουιν μου!“. Κάτι εξερεν η στετέ.

Κάθε σχέση, όπως τζιαι κάθε αλλον κοινώνικον σύνολον, εσιει τα δικά της dos and don’ts. Σε μέρικες εν αποδεχτη η κλάνια, στη δικήν μου οι. Βάσικα πέριμενεις να τον σύρει ο άλλος πρωτος, για να δείς αννεν αποδεχτον. Ε το λοιπόν εμεις εσιει αλωπως 3 χρόνια που καρτερούμεν να δούμεν ποιος ενναν καμει την αρκην.

Ειναι έναν μαρτύριον σκέττον. Μόλις έππεσες εις τα βράστα σου, καραδοκεί η παμπουλα σαν το κρέμνλιν τζιαι φώναζει σου „λετ μι αουτ λετ μι αουτ!“. Τζιαι όσον τζιαι επήρες τη στασην του ύπνου τζιαι έβαλες την βουκκουαν σου πας το μαξιλαριν, σήκου παλε πανω, βουρα στο μπανιο, ανοιξε την βρυσην να μεν ακουστούν οι κραυγές ευτυχίας ποννα φκαλει το κρέμλιν μολις το ελευθερωσεις. Γιατι εν θέλεις να είσαι ο πρωτος που την έσυρεν.  Γιατι λαλούσιν, σκωτώνει τον ερωτισμό της σχέσης. Γιατι είμαι τάχα γκομενάρα τζιαι φαμ φαταλ τζιαι εν μου πάει. Γιατι ε, είμαι τζιαι λλιον κρυωμενη τζιαι εφαα παστουρμαν αρμένικον εψες. Ξέρω, ξέρω οι φαμ φατάλ εν τρων παστούρμαες, αλλα εν εμπορέσα να αντισταθω στον μούσκον του σκόρτου τζιαι της αρτησιας.  Τζιαι ο Σιαολίν τα ίδια πέρνα. Ακουω τον αμμαν σηκώνεται τζιαι παει στο μπάνιον τζιαι αννοιει τη βρυσην τζιαι γελώ μόνη μου η κατζιά. Ζιουμεν σε ενα ψεμαν (Βίρνα)!

Οι γόνιοι μου ξαπολουν τους ελεύθερα. Η θκεια μου η Γ. επισης. Ο θκειος μου μάλιστα ο Π. Θεός μακαρισει τον, οι μόνον τους εξαπολαν μες τα ρούχα, αλλα εσκουλλιζεν τζιαι την θκειαν μου πουκαστο πάπλωμαν τζιαι εγέλαν. Ακουα την που τα ελάλεν της Μεγαλομήτωρ ουλλον παράπονον αμμαν επινναν καφέν μόνες τους.

Ωσπου εννα παει πκιόν τουτη η καταπίεση;

Απππάρα, μάνα μου!

Που ήμουν 6 χρονών έγραψεν με η μεγαλομήτωρ μου σ’ένα γυμναστήριο, για να κάμνω ολυμπιακή γυμναστική. Άντεξα τζιαμαί 7 χρόνια, μετά εμπήκα στην εφηβεία, εψευτοέκαμα βυζούθκια τζιαι εν έθελα άλλον να φορώ κορμάκιν, γι’αυτόν εν έθελα να πηαίννω. Επήρεν μου κάτι μήνες να τα καταφέρω να σταματήσω αλλά μετά που μιαν περίοδον που επαιζα την αδιάθετην κάθε εφτομάν για να μεν παω, εκατάφερα να πείσω τη μεγαλομήτωρ να με αφήκει να τα παρετήσω.


«Νους υγιής εν σώματι υγειές αγάπη μου», Ή τζιαι: «Η γυμναστική εν υγεία, πόννα μεγαλώσεις έννα με ευχαριστάς πόννα ‘σαι παστούα με ωραίο σώμα! Ως τότε ήμουν ένα μωρόν κανονικό στο ύψος. Λλίον μίντζισσα, αλλά κατά τ’ άλλα κανονική. Μετά που επαρέτησα, έγινεν ο χαττάς... ήταν η τιμωρία μου, έτσι ενόμιζα, επειδή επαρέτησα τη γυμναστική. Μέσα σε ένα καλοτζιαίριν εψήλωσα 15 πόντους. Επία πίσω στο σχολείο, 3η γυμνασίου τότε τζιαι η καθηγητές εν το επίστευκαν. «Μάνα μου μα τραβούν σε;».

Τhat was the end of life as I knew it. Επήαιννα τζ’έν επήαιννα. Εν έλεγχα το κορμίν μου, εστραμπούλουν τους αστραγάλους μου συνέχειαν, τζιαι άρκεψα να είμαι που τα πιο ψηλά μωρά.

Τζιαι ήρτεν ο τζιαιρός της παρέλασης... Ώντας λοιπόν που τες πιο ψηλές, έθελεν η γυμνάστρια να με βάλει στη παρέλαση, τζιαι μάλιστα είσιεν τζιαι το όραμαν να με βάλει διμοιρίτην στες κορούες. Πιττίν ταμάμ. Η δική σου εν εμπορούσεν να συγχρονίσει με σιέρκα, με πόθκια. Ήταν φυσικά αδύνατον, no can do. Έγινα ρεζίλι, έθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, σε τζείνη την τρυφερήν ηλικία που αντρέπεσαι για ούλλα...

Αλλάν εν έμεινεν ως τζιαμαί... Εσυνέχισα να ψηλώνω παντές τζιαι εδιούσαν μου ορμόνες τζιαι ως τη 2α λυκείου ήμουν 1.78 τζιαι η ψηλή του σχολείου. HORROR!! Στο διάλειμμαν έτρωα το σάντουιτς μου σιυφτή για να μεν ιξεχωρίζω που τε φίλες μου... Στα γκομενικά επεριορίζουμου σε θκιο τρεις της ομάδας του μπασκετ τζιαι του βόλλεϋ τζιαι άρκεψα να μεν χάννω ματς του μπάσκετ του αποελ. Πκιον ήμουν η «ψηλή» τζιαι ήταν να μείνω τζείνη για πάντα. Ευτυχώς σιγά σιγά άρκεψα να συντονίζω νάκκον το σώμαν μου, εσφίξαν τζιαι οι αρθρώσεις τζιαι επαρέτησα να στραμπουλώ τους αστραγάλους μου κάθε τρεις τζιαι λλίον (μπερδεway εν πρησμένοι ακόμα). Εμπήκα τζιαι στη παρέλασην του λυκείου. Διμοιρίτης, εννοείται.

Ως το σωτήριον έτος του 1997 ήμουν 1.80. Όποιος έρκετουν να μου μιλήσει επεριορίζετουν στες εξής ατάκες

1. Μα πόσον ύψος είσαιαιαιαιαιαι;
2. Παίζεις μπάσκετ;
3. Παίζεις βόλλεϋ;
4. Ίντα τζιαιρόν έσιει τζειπάνω;
5. Ινναμπου σε ταΐζουν;
Νομίζω εγώ εξεκίνησα την μόδαν με τα παντελόνια 7\8 στην Κύπρο. Εκαρτέρουν την αρφήν μου να’ρτει που την Κρυοχώρα να μου φέρει κανένα παντελόνι μακρύ.

Το Κοκούιν, ο λαχειοπώλης της Λήδρας,που εν στημένος μπροστά που το μαχαζίν τους πούρους, ναι τζείνος ο μίντζης,1.45, ο ξιδόντης ο μασσός που ταττεύκει, γνωστή προσωπικότης της Λευκωσίας, μιαν ημέραν που επέρνουν που μπροστά του είπε μου την εξής ατάκα:
Ρα Πθηληηηηηηηηη!!!! Εγ***μιθα τζιαι πιο πθηλή θουουουουου!!!!!

Τζείνη η ατάκα εχαράκωσεν με. Εσταμάτησα να περνώ που το άγαλμαν γιατί εφωνάζαν μου οι ταξιτζίες «Απππάρα, μάνα μου», «Σσιο αππάρα μου», «Ρα καγκααρααααα!», «Μάσιαλλα σου!» «Εν ιζαλίζεσαι τζει πάνω», τζιαι εχλιμίντριζαν. Ο Πιριπίτσης μια φοράν είπεν μου: «Εν έσιεις ανάγκην σιόνα μου, έλα σου κάμω ένα σάντουιτς ούλο μαγιονέζαν». Μάλλον τούτον εν είσιεν να κάμει με το ύψος, αλλά τζιαι τούτον εχαράκωσεν με.

Ετέλιωσα το σχολείον τζιαι ήρτα στη Κρυοχώραν για σπουδές. Ώχχω μάνα μου! Παντελόνια μακριά, ατέλειωτα! Παπούτσια σάιζ 41 τζιαι ούλλοι κάγκαροι. Ήταν να μεν γυρίσει ο τροχός. Eυτυχώς εσταμάτησα τζιαι να ψηλώνω. Αλλά έμεινα στην Κρυοχώρα για να ‘μai πάντα μέσα!

O katourhmenos elefantas

Thymoumai enan kalotziairin pou hmoun 11 xronwn, epia sth giagia mou sthn Pitsillia, ston Ah Giannh tou Agrou an ton eshete akousta, na meinw kanena mhna. Ephenna kathe kalotziairin tz’aresken mou polla na phainw me th giagia mou sto pervolin, kavalla pas ton garon tziai na kathoumai poukas thn karythkian pas thn fakouroun pou mou evallen h giagia mou tziai na thkievazw tous 5 filous h tous mystikous 7.

O kosmos tzeipanw epotizen ta xwrafkia tou me ton paradosiakon tropon, egyrizen to neron pou th doksamenhn, to neron eftannen mes to avlatzin ws to pervolin, tziai meta epotizan me to pelin, htan dykolh douleia pou eprepe na ginei apse svhse giati en pou twte pou en eishen pollyn neron. Tziai o kathe xwrkanos eishen to gyrin tou, kanena misawro ana pervolin tziai eftoman.
Na men ta polylogw, mian hmeran eipen mou h thkia mou na paw na tzoimithw essw ths, giati eprosexen t’aggonin ths tziai eprepen na paei pou h war 4 to prwi na potisei to pervolin. Na men meinei to mwron 3 xronwn monon tou.
Ekapartiza egw oti imish hmoun megalh kopella tziai htan na prosexw to mwron.

Thn nyxta pou eppesa na tzoimhthw, eida to ekshs oneiro:
Hmoun imish sto dasos tziai eishein kati dhmosies toualettes tziai estekountan oulla ta zwa tou dasous sth seiran na pan na katourisroun. Egw estekoumoun pou pisw pou ton petino tziai mprosta pou ton aloupon tziai ekatourkoumoun para polla. Sa mia fasin erketai enas elefantas tziai kounta ton peteino na tou pkiaie th thesh
E:Elefantas PE: Peteinos P: Postbabylon
E: Tarasse re mitsi pou dame


PE: Ma afou egw hrta prwtos!


E:Tarasse na men se pathsw!

Tziame epnikse me to dikaio a!
P: Re elefanta, na statheis sth seira opws oulla ta zwa! O peteinos tziai o aloupos nomizeis en theloun na katourisoun?
Tziai opws tou ta elaloun en anteksa tziai ekatourisa panw mou. Eniwsa mia wraian vrasthn tziai amesws elaothika tziai eksipnisa.
Tziai ekatala oti ekatourisa ths theias mou mes to krevati, enw ypoteithetai hmoun h megalh pou hrta na prosexw to mwro. Elouthika to klaman tziai en hksera to kahmenon ti na kamw. Spiti mou potte em ekatouroun ta evlohmena! O elefantas ftaiei!
Aksippa akousa oti anoiksen h porta, hrten h theia mou pou to pervolin! Ene eksananiwsa toson megalhn antrophn sth zwh mou! Twra ti tha ths pw?
Efya vourhth pou thn pisw portan me tes katourhmenes tes pyziames ksypolhth tziai epia sthn giagia mou (ston dipla dromon) na ths klaftw gia ton xattan pou epatha.
H giagia mou elouthiken tziai tzeini to klaman molis me eiden, pou to gelion vevaia.

Tziai h theia mou to idio. Htan h teleftaia fora pou ekatourisa “mes ta rouxa”. Eutyxws.