God save our precious queen

Καθούμαστεν με τον φάδερ τζιαι θωρούμεν την έναρξην των Ολυμπιακών αγώνων. Ο φαδέρ καταλάβει ούλλες τες αναπαραστάσεις τζιαι εξήγα μας τες. Ξέρει τζιαι τα τραούθκια.

-α ναι, ρε άπα, εξίασα ότι είσαι british educated εσυ...

-oh yes lov‘, very much so (με την πκιο μπρίττις προφοράν έβερ) ούσσου, ούσσου τζιαι τωρά εννα πούμεν το Γκόντ σέηβ δε κκούην!

-Άπα εν είσαι στα καλά σου που έννα πούμεν τ....

Πριν να προλάβω να τελειώσω την αγανακτισμένη μου πρόταση επήρεν ύφος τζιαι εξεκίνησεν το σινγκαλόνγκ:

-God save our gracious SKIN
Long live our noble SKIN
God save our SKIN

Send IT victorious
Happy and glorious

Ο φάδερ εν γέννημαν του 40, τζιαι επήεν Ινγκισκούλ. Κάθε πρωίν είσιεν συγκέντρωση για να πούν τον γκοντσέηβδεκκουήν, ο φάδερ με τον κολλητόν του τον Μεμμέτην ετραγούδουσαν το λλίον διαφορετικά...

 Tο 57 αποβάλαν τον φάδερ δια παντώς... για ευνόητους λόγους.

παπουτσοσυκ-oh!

Ντήαρ ανάγνωστερ, παραθέτω σου αυτούσιον το ήμειλ που μου έστειλεν σήμερα ο φάδερ:

Αν φάεις παπουτσόσυκα

Να μεν τα πω τα τέθκια

Αν πάεις στον απόπατο

Γεμώννεις τον καντρέθκια  (=σκάγια)

 

Αν τύχει νάρτουσιν σφικτά

Όσον τζι’αν βάλεις πείσμα

Εσ’ σε αποχωρίσουνται

Αν δεν τους κάμεις κλίσμα.

Αλώπως εμπνευστηκεν που την παπουτσοσυτζιάν του γείτονα, που μας αφήννει να κόφκουμεν όσα θέλουμεν...

Τι να πω, εν τα γονίδια μας. Εμοιασα του, λαλεις να κκελιάσω;

πρέπει να ανησυχω;

... άμμαν ο παπάς μου στέλνει με ήμειλ ποστς ΔΙΚΑ ΜΟΥ που το μπλογκ το οποίου την ύπαρξην αγνοεί;
(Οι πως ξέρει ναμπον το μπλόγκ)

Εν η δευτερη φορά που το κάμνει. Στο ήμειλ φένεται οτι του το το εστείλαν, άλλοι, που τους το έστειλαν άλλοι που τους το εστείλαν άλλοι....

Οι τίποτε άλλον, αλλά εν τζιαι η Μεγαλομήτωρ, που αν πάρει χαπάριν το μπλόγκ εννα θέλει ακόμα παραπάνω αφιερώματα στον μεγαλείοτηταν της.

Heimweh

Τωρά τελευταία νιώθω μεγάλη νοσταλγία για την Νήσο. Βασικά για τα αγαπημένα πρόσωπα που λαλούμεν. Εγύρεψα καμιά πτήση αλλά ή κόφνουν κκελλέν ή παίρνουν με μέσω Σιβηρίας… Παραπάνω για τον παπάν μου που θα έθελα να πάω. Μάνα μου τον, εγέρασεν. 71 χρονών, χτύπα ξύλο, γερός, δουλεύκει εν σε εγρήγορση αλλά πάλε, αριθμός που ξεκινά με το 7 εν μου αρέσκει.

Εχτές είχα μέγα κρίση χόουμσικνες. Φοούμαι ότι εννα λάβω άσιημον τηλεφώνημαν τζιαι εννα είμαι μακριά.

Στο τέλος, μετά που κάμποσην παράνοια για τούτον ελούθηκα το κλάμαν τζιαι ήταν πολλά παράξενη η φάση. Ήταν σαννα τζιαι εθρήνουν πηλέ!

Βερι σικ ιντίντ.

Βασίκα έσιει 2 μέρες βρίσκω διακιολογίες να τον πιάννω τηλέφωνο. Επείδη εννεν πολλά του τηλεφώνου (γουοτ ε σαρπράιζ για άντραν) προσπαθώ να έχω καλή δικαιολογία του στυλ, «έπιασες το πακεττον;» ή «σημείωσε τον αριθμόν του πακεττου»

Τι τραβούμεν τζιαι εμείς οι ξενιτεμένοι.

Αλώπως εννα βάψω αυκά….

Oh when the teens go marchin' in

Το σωτήριον έτος του 1994 ήμουν 14-15 χρονών τζιαι είχα το ίδιον ύψος που έχω σήμερα, παρα κανάθκυο πόντους. Δηλαδή περίπου 180 εκατόστόμετρα. Το ύψος τούτον ήταν ο λόγος που το Κοκούιν που πουλά λαχεία στη Λήδρας είπεν μου το θρυλικό «πθηλήηηηηηη εγάμηθα τζιαι πκιο πθηλήν θου» τζιαι ήταν τζιαι ο λόγος που έτρωα το σάντουιτς μου σιυφτή το διάλειμμα, να μεν φένεται το καγκάρειον χάσμαν που με εχώριζεν που τους υπόλοιπους μαθητές. Το ύψος μόλις το είχα αποχτήσει με πόνους κοκκάλων τζιαι στραμπουλήματα αστραγάλων.


"Μάνα μου μα τραβούν σε;"
Μέσα σε μερικούς μήνες είχα ψηλώσει 15 εκατοστόμετρα τζιαι εν ήξερα τι να κάμω με τα άκρα μου. Ήμουν η προσωποποίηση της ατσάλειας. Ο πασιής πρόεδρος του σχολιόυ, ένας αλητήριος που ήταν ο σιειρόττερος μαθήτης, αλλά τάχα ήταν μάγκας ,εκόλλησεν μου το παρατσούκλιν «αγρέλλιν» τχιαι επέρασεν τζαιρός ωστη να μου ξικολλήσει. Μιαν φόραν, σαν με έπερνεν σχολείο ο φάδερ, στα φώτα δίπλα μας ήταν ο πασιής πρόεδρος πας την τσιάλι του. «παπά εν τούτος ο πασιής που με περιπαίζει αγρέλλιν!». Ο φάδερ ολόισια αννοίει το παράθυρον τζιαι βάλλει του μιαν αρκοφωνάραν:

«άμπα τζιαι ξαναπέις την κόρην μου αγρέλλιν α! Περίπτερον, έ περίπτερον!»


Εδικαίωσεν με ο πάτερ αλλά η ρέτσινια έισιεν μου μείνει.

Παρόλα αυτά εκίνησα το ενδιαφέρον της γυμνάστριας, η οποιά είσιεν έλλειψην «ψηλά παιδιά» για την παρέλασην.

Γιατι πρέπει να παρελαύνουν μόνον οι ψήλοι εν εκατάλαβα ακόμα. Για τους αεροσυνοδους καταλάβω το, για να φτάνουν τες θήκες των αποσκευών αλλά για τους μαθητές; Τάχα μου εν οι ALPHA;

Εχάρηκα που μου εζήτησεν να μπώ στην παρέλασην, αφου ήταν προνόμιο των πιο μεγάλων.

Ντήαρ ανάγνωστερ ότι τζιαι να σου πώ εν λλίον. 3 διαλείμματα έκαμα πρόβαν για την παρέλασην τζιαι τα 3 ήταν μια προσβολή. Με καμίαν δύναμην δεν εμπόρουν να συγχρονιστώ. Τα ακρά μου εκάμναν ότι εθέλαν. Να συντονίσω αριστέρο σιέριν με δεξίν πόιν ήταν ήδη άθλος, τζιαι ταυτόχρονα να συγχρονίστω τζιαι με τους άλλους;;; Αδύνατον!

Οι άλλοι μαθητές επεριπαίζαν με, η γυμνάστρια ετσιρίλλαν μου αν είμαι μαννή τζιαι «τόσον πράμαν» εν το μπορώ τζιαι εγώ η καήμενη εν έξερα τι να κάμω! Επροσπάθουν τα γέριμα αλλά τίποτε εν εγίνετουν. Στο τελος εθκιωξαν με που την παρέλασην τζιαι έμεινα με το παράπονον.

Εν των υστέρων έμαθα οτι τούτη ούλλη η ατσάλεια οφέιλεται στο απότομον ύψος τζιαι την εφηβεία. Οταν το έμαθα ήταν φαντάζεσαι αργά.

Αλλά τα γέριμα, να μέν βρεθεί ΕΝΑ πλάσμαν, με γονιός, με δάσκαλος να μου πεί «ποστμπάμπυλον παιδιν μου, είσαι φυσιολογική. Τούτον που σου συμβαίνει λέγεται εφηβέια, τζιαι εννα περάσει, εν θα είσαι πάντα άτσαλη» .

Στα 16 έλαβα μέρος στην παρέλασην με επιτυχία τζιαι στα 17 ήμουν τζιαι διμοιρήτης.

Στα 19 μου εχόρευκα τζιαι σάλσα.

Βέβαια τα «αππάρα μάνα μου», «ναμπου σε ταίζουν» τζιαι «ίντα τζιαιρόν έσιει τζείπάνω» άκουα τα για πολλά χρόνια πιστεύκω τωρά που ετριάνταρίσα τζιαι η νέα γεννιά εν ούλλοι ψηλοί να χαθουν οι προσφωνησεις.


Χάπι τουέντιφίφθ οβ Μάρτς έβρυουαν!

My father on drugs

Πήπολ, γου ινσπάιαρ μη! Σήμερα την έμπνευση μου την αντλώ που το ποστ της Μάνας. Πιάννω ποδά για να συνεχίσω τα ανέκδοτα του φάδερ.


Π: Εγω Φ: ο Φάδερ

15χρονη Ποστμπάμπυλον τζιαι ο φάδερ μες το αυτοκίνητο, το ράδιο παίζει:
Ο λευκός θάνατος μαστίζει το νησι μας: βρέθηκαν 12 φυτά μαριχουάνας στην Πάφο.

Φ: Ππέεεεε, εννα μας πελλάνουν τέλεια τούτοι σιόρ! Άσχετοι! Άκου λευκός θάνατος η Μαριχουάνα!
Π: Γιατί; Αφού εν ναρκωτικό, εννε παπά;
Φ: Πελλάρες μάνα μου, μεν ακούεις τους άσχετους, μανιχά να φοητσιάζουν τον κόσμον για να νομίζει ότι ζει στο γκέττο. Η μαριχουάνα εν σαν ένα ποτήρι κρασί, εν κάμνει να πίνεις ούλλη μέρα. Ιντα, το αλκοόλ εν πολλά σιειρόττερο για την υγεία!
Π:…
Φ: Σε πολλές χώρες εν μέρος του πολιτισμού, ιτς α πάρτ οφ κάλτσιαρ. Άκου λευκός θάνατος!!!
Π: Δηλάδη το κακόν εν τo χασισι παπά;
Φ: Οι, το ίδιον πράμαν ενει. Το χασίσι κάμνουν το που τους ανθούς του φυτού της μαριχουάνας, της κανναουρκάς που βλαστά παντου. Εν πουτζείνην που φκαίνουν τζιαι οι σπόροι που βάλλει η θκεια σου μες τες φλαούνες. Εμείς που είμαστεν μιτσιοι εγόραζαμεν τους καβουρδισμένους για σνάκ, εν είχαμεν τσιπς τζιαι γλιφιντζουρκα σαν εσάς. Εμείς νεαροί που είμαστεν τζιαι επηένναμεν στο Λίβανο(…)
Π: ε καλό ποιόν εν τo κακόν, η κοκαΐνη;;;
Φ: Η κοκαΐνη, στην καθαρην της μορφή εν εθιστική ουσία, αλλά αν με ρωτάς εν εθίζει σωματικά, μόνο ψυχολογικά. Γίνεται που τα φύλλα της κόκας (...) Εσιει τζιαι ευεργετικές ιδιότητες για τζείνον που ξέρει μέτρον. Αφού στο παρελθόν ήταν εγκεκριμένο φάρμακο. Το κακόν εν ότι κατι μαλάκες πουλουν την νοθευμένη τζιαι παθαίνει ζημιάν ο κόσμος.

Είπεν μου τζιαι άλλα ο φάδερ για τα ναρκωτικά, αλλά σε άλλο ποστ τζείνα. Εν έγινα ναρκομάνης, ουτε είχα ποττε περιέργια να τα δοκιμάσω ούλλα. Βασικά εν εδοκίμασα κανένα χημικό ναρκωτικό, γιατί απλά εν έθελα να το ρισκάρω.

Το μόνο λάθος που έκαμα ήταν να αρκέψω το κάπνισμαν.

Σημ. Ο φαδερ εν ένας –πλεον 70αρης - σοβαρος κύριος με την φαλάκραν του τζιαι τα γυαλλιά του. Ούτε καπνίζει (τσιγάρα τουλάχιστον οι, για αλλά ενι ξέρω :-D ) ούτε πίνει, εχτός που μπυρουες με το φάιν. Ακόμα δουλευκει σαν τον μαυρον. Στον ελευθερον του χρόνο ζωγραφίζει τζιαι ψάλλει σε μιαν εκκλήσια στα περίχωρα της Λευκωσιας. ¨Εσιει αδυναμία στην βυζαντινή μουσική, παίζει κιθάρα τζιαι πιθκιαυλιν τζιαι κάμνει συλλογην σπαγγέττι γουέστερν, κλασικς του κινηματογράφου τζιαι βιβλια μουσείων τέχνης.

Κάνενα που μας τα κοπελλούθκια εν εφκήκεν που τον δρόμον του ιν δε κλασικ σενς.

Αυτά.

Honor thy father

Ως τωρά αφιέρωσα πολλά ποστ στην μεγαλομήτωρ, εσιει τζιαι δικήν της ταπελλούαν. Τον φάδερ εν τον επολλοτίμησα. Εν πιο χαμηλών τόνων που την μεγαλομήτωρ ναι, αλλά αυτόν δεν σημαίνει ότι δεν είναι ποστ ματήριαλ.

Γι’ αυτόν είπα να του αφιερώσω έναν μπέστ οφ, τωρα που κοντέυκουν τα 71 χρόνια ύπαρξης του.

1.
Μπαίνει η 22χρονη ντυμένη τζιαι στρολιασμένη ποστμπάμπυλον στην κουζίνα όπου ο φάδερ θωρεί - για αλλαγή- ένα σπαγγέτι γουέστερν στην τηλεόραση.

- Παπά φεύκω, εννα φκώ έξω, είμαι καλή;
Ο φάδερ δικλά πάνω για 15 δευτερόλεπτα
-Εισαι καλή ναι. Τα βυζιά σου που τα άφηκες;
- Ου άτε ρε παπα, ουκ εν τω πολλώ το ευ. Εφυα.
- Στο καλόν μανά μου. All the best.

2.
Η φίλη μου η Μ. εν πολλά λεπτή τζιαι προσέχει την σιλουέτταν της σχολαστικά.
Ο Φάδερ:
- Αν μου πεις ιντα κοινό εσιει η φίλη σου η Μ. με την Ελευθερία!!!
- Ποιάν ελευθερία;;;
- Του έθνους καλέ.
- εεεεε τι;;;
- είναι και οι δυο απ’τα κόκκαλα βγαλμένες. Αll the best μάνα μου.

3.
Σε επίσκεψη στην Κρυοχώρα
- Απα μα που ήσουν σήμερα;
- Επήα με το τραμ στην γειτονική πόλη
- Ιντα επηες;
- Επηα να κατουρήσω στο Ρήνο
- Στο Ρήνο;;; μα τον ποταμό;
- Ναι καλό! Σβήννω άλλο έναν που την λίσταν μου! ως τωρα εκατούρησα στον Νείλο, τον Γάγγη, τον Αμστελ, τον Ιζαρ, τον Δούναβη, τον Νέστο τον…
- Καλάν καλάν εννεν ανάγκη να μας τους πεις ούλλους
- Τώρα εννα πάω δαμέ στην γειτονιά σου να κατουρήσω στον Νέκαρ.
- ….
- Εφυα, εννα ρτω σε λλίον. All the best


4.
Απάντηση σε ήμειλ

Αγαπητή κόρη
Bla bla bla blabalblablablabla

All the breast
Your father

Επήρε μου 15 χρόνια να καταλάβω, (έπρεπε βλέπεις να το δώ γραπτώς) ότι ο παπάς μου κάθε φοράν που με εποσιερέταν ελαλεν μου all the breast τζιαι μένα τζιαι στες φίλες μου,  έκτος που την Α. που είσιεν double D σάιζ που τα 13 της τζιαι εν είσιεν ανάγκη ευχές μεγέθυνσης.