Showing posts with label μάππες. Show all posts
Showing posts with label μάππες. Show all posts

4.11.11

Μάππες


Εψές είδα το ματς Σάλκε ΑΕΚ. Ο σχολιαστής εσιήστειν να λαλέι οτι κάτι τέθκιες ομάδες τρών 5 τζιαι 10 γκόλ, τζιαι την τελευταίαν φοράν που έπαιξεν η ΑΕΚ (αν είμαι σίουρη αν ήταν επι Πεζοπορικού) με την Γκλάντμπαχ έφαεν 10. Στο τέλος έμεινεν με το μικρόφωνο στο σιέρι. Εχάρηκα το (μπράβο Ινβίκτους μου), όπως σιέρουμαι για κάθε όμαδαν που μας βάλλει στο χάρτην της μάππας, αλλά αν επρόσεξα καλά μόνον έναν Κυπράιον είσιεν μέσα η ΑΕΚ, τον Δημητρίου. Κρίμας.
Εν πάσει περιπτώσει, έχω τζιαι μιαν ημιαντιπάθεια στη Σιάλκε, εχάρηκα το.
Καλά να πάθουν να καμνουν τους μάγκες, τούτα εν τα καλά της μάππας. Όι πως το μάτς ήταν τζιαι τίποτε το σπουδαίον βέβαια αλλά λέμεν.

Το Αποέλ έν το είδα, αλλά (μεν το χάσεις) είπε μου η Μεγαλομήτωρ τα καθέκαστα. Πάλε μπράβο.

Κάτα τα άλλα να μοιραστώ μαζί σας ότι στη λίστα με τους μάππατζίες που θέλουν πατσούθκια, της οποιάς προεδρεύει ο Ρονάλντο (όι ο πασιής, ο άλλος) είναι τζιαι Μάριο Γκόμεζ της Μπάγιερν. Τον οποίον φωνάζω χαϊδευτικά Αγκουρόμεζ. Θέλω να του δώκω κλωτσιάν πας το κάννιν την ώραν που εν θα φορεί τζείντα καννοπροστατευτικά, ή να βάλω τον Ράικκαρντ να του φτύσει μια ρέχχαν πας την κώμμωσην, όπως είσιεν κάμει τότε του Ρούντι Φέλλερ. Τζιαι πέτε με κατζιάν, εν σιαίρουμαι για τες τελευταίες του επιτυχίες, επειδή αθθυμούμαι ότι εν ανάπηρος τζιαι τίποτε εν κάμνει οπότε τα φετινά του ξέρω ότι εν κωλοφαρδία. Κάθε 2-3 χρόνια η Μπάγιερν πκιάννει έναν παίχτην ακριβόν που να φκάλει τα μμάθκια του ενι ξέρει τζιαι απλώς έρκουνται οι μάππες, φακκούν πας το πόιν του τζιαι μπαίννει το γκόλ. Τζιαι ο Λούκα Τόνι τέθκιος ήταν. Επίσης να πώ ότι το «είπα σου χτενίστου λλίον» ισχύει τζιαι για τους 2.


 Ο Αγκουρόμεζ


 τζιαι ο χαμένος του ττουίν μπράδα.

Αυτά.

Μα να έχω ταπελλούαν «μάππες»;

28.4.11

Los sentimientos del "clasico"

Ο Μέσι προκαλει μου μητρικά αισθήματα.... Δηλαδή πως να το πω; Σκέφτουμαι την μάναν του, πόσον περήφανη πρέπει να ένει που έσιει έτσι γιούιν λέβεντην που σε μιάν σαιζόν έβαλεν 51 γκόλ, ως τωρά δηλαδή, τζιαι νιώθω περήφανη τζιαι γω μαζίν με την σινιόρα. Θέλω να τον πκιάω που την βούκκαν τζιαι να του πω «ασια ρε παιχτούιν μου ρε! κάτσε να σου κάμω αυκά με πόλιπιφ λεβέντη μου!»
 Άε, άε, λεβεντούιν!



Ο δε Ρονάλντο προκαλέι μου αδελφικά αισθηματα.... τα αισθήματα της έφηβης αρφής που έσιει εναν αρφόν μιτσην κακομαθημένο, κλαμούρη τζιαι άχρηστον, αλλά που ούλλον το σόιν αποθεώννει τον τάχα «εκάμαμεν τον γιόν». Μάλλον τον yawn εκάμαμεν. Θέλω να του καθίσκω πάτσους σαν έν θωρει η μάμμα, τζιαι να του σπάζω το νιντέντο του, να του τραβώ κρυφές τσιμπιές πας τες ζάμπες να μελανιάζει τζιαι να τον καρφώννω συνέχεια για να κλαίει. Αφου έτσι τζι’αλλιως ούλλον κλαίει. Ο κλαμούρης. 
 Να σου γυρίζει!Κλαμούρη!

Αυτά. Έθελα να το μοιραστω μιτά σας.