Πιττί τταμάμ

Αμμαν κόψεις στες ποδά μερκές της Ευρώπης εν ολόκληρη επιστήμη να έβρεις μάστρον για κουτσοδούλια. Κόφκουν κκελλέν τζιαι έχομεν κρίσην. Ε’ιχα γοτάσει που λαλείς εναν ερμαρούιν του μπάνιου για το τζινούρκο μου σπίτι τζιαι οι μετακομιστές που έισιεν να μου το στήσουν έκαμαν μίλλες τζιαι αφήκαν με έτσι. Είπα να το κάμω μόνη μου, σιγά λαλώ πόσον δύσκολον ενει; Ανταν τζιαι αννοίω το τζιαι θωρώ 3 κιλά βίδες αγχώθηκα. Ασε που έπρεπεν να ρέξω σύρματα επειδή είσιεν τζιαι λαμπούαν πουπάνω. Ενας παρέας που είσιεν να μου το κάμει ούλλον έπαιζεν πελλόν τζιαι το αρμάριν ήταν 4 μήνες μες την κάσιαν. Η φιλενάδα ελάλεν μου να πω του λάτινλάβα, αλλά εν έθελα, για ενναν λάτινλάβα για εννα τον κάμουμεν λάτινχασπαν. Τζιαι εν θέλουμεν χάσπες. Προχτες εντελώς τυχαία στον Τούρκον που έτρωα το λαχματζιούιν μου έπκιαεν το μμάτιν μου κάτι καρτούες που εγράφαν πάνω Αλί τζιαι είχαν εναν μικιμάους με μάστρον με εργαλεία.Οπα λαλώ! Αλί και τρισαλί, γιορμαμέηνμαν! Ο Αλί σίουρα εν θα χρεώννει πολλά. Πκιάννω τον τηλέφωνο τζιαι ξεκίνω του τα «γειά σας, είδα την καρτούαν σας, εχω κάτι κουτσοδούλεια..» ττακ κλείει μου το. Ξαναπκιάννω εν απαντα. Αγχώθηκα! Τωρά που ‘ηβραμεν τον αλί να τον χάσουμεν; Υποψιάστηκα ότι εν θα ξέρει γερμανικά τζιαι αγχώθηκεν, οπότε έστειλα του μύνημα σε σιμπολ τζιέρμαν όπου ανάφερα με τρόπο το όνομα του λαχματζιή. Σε καμιάν ώραν έπκιαεν πίσω ο διερμηνέας του τζιαι εξηγηθήκαμεν για τιμή τζιαι κουτσοδούλεια. Εχουμεν εναν πρόβλημαν όμως λαλει μου, ο Αλί ενι ξέρει γερμανικά, μόνο τούρτζικα. Πέψεν τον εσυ λαλώ του τζιαι ίντα μεταφραστερ είμαι αμμεν εξηγηθώ;. Τζιαι σήμερα Κυριακή εκατ’αφτασεν ο Αλί μιαν ώραν πκιο γλήορα με το τσιράκκιν του τζιαι ήβραν με με τες πυζιάμες, νυσταμένη τζιαι νάκκον πίττα ακόμα που τα ψες. Εβαλα τους μέσα. Κάτι με ερώτουσαν έπκιαεν το φτίν μου την λέξη δουλεια. Σημείωσε ανάγνωστερ ότι έκαμα 5 μαθήματα τούρτζικα το 2004 μες την ευφορίαν του «ολέ, ανοίξεν το οδόφραγμαν». Πίντωσε τζιαι νακκον λεξιλογιο που έσιεις άμμαν μινισκεις δαμέσα, εκατάλαβες ίντα συννενόηση είσιεν να ακολουθήσει. Δοκιμάζω πρώτα γερμανικα. Πιττίν ο Αλί. Σκέφτουμαι νάκκον τζιαι λαλώ του. «εεεεεεε.....εεεεεεεε.....Μπιρ ντουλαπ βαρ... (ντουλάπ, ναι, αλλά ναμπον το ερμαρούιν του μπάνιου;.... σκέψ,σκέψ.... το μπάνιον ναμπονει; Εννα μεννεν χαμαμ; Αφου στα αράπικα εν χαμαμ. ) χαμαμντουλαπ (άτς! Λεξιπλασίες αρτσιάκκικες) λαλώ του, αμά μπουγιουκ ντεγίλ! κουτσιούκ! Ευτυχώς εκατάλαβεν, ταμαμ λαλεί μου. Σημείωσε ότι ούλλην την ώραν εχασκογέλουν σαν τον χάχαν αφού εφένετουν μου πολλά κωμική η κατάσταση. Σάννα τζιαι έπκιαεν τον φτιν μου το τσιράκκιν να λαλεί του μάστρου του ψυθιριστά κάτι του στύλ «μάστρε, μα σάννα εν τσιοκ πέλλη τούτη;» Μέτα αθθυμήθηκα ότι σαν καλή Κυπραία πρέπει να τους τζιεράσω τζιαι καφε; Ευτυχώς τούτα τα σμόλτοκ κατέχω τα. «Καχβε ιστιορσούν; λαλώ του. Έκαμεν πως εν έθελεν, τζιαι εδιευκρίνησα του ότι «ακατάγνωτα σιορ, Τουρκτσιε καφέ βαρ!» Τζιαμε εγέλασεν η μουτσουνα του. Ταμαμ λαλεί, Νε καφέ; Λαλώ του εγώ; Σιεκκερλί,σιεκκερσίζ ξα ορτά; (ε βέβαια, να μεν δείξω ότι ξέρω το κκόφηλίνγκο στα τούρτζικα;) Ο ένας εθελεν ορτά πον ο μέτριος ο άλλος έθελεν γλυτζιήν. Μπόρει τζιαι να μου είπαν «ότι κάμεις εννα πκιούμεν» αλλά εν το επκιασα». Εστήσαν το αρμάριν, εκρεμμάσαν το τζιαι μετά έθελα να μου φκάλουν κάτι τρύπες πας τον τοίχον. Ατε τωρά. Ναμπον ο τοίχος; Λογικά, με την λογικήν του ντουλάπ πρέπει ναν το ντουβάρ, εννε; Κάπου είχα θκιεβάσει ότι οι λέξεις στα ελληνικά που ξεκινούν με ντ εν τούρτζικες. Γκοφοριτ Ποστ! «μπου ντούβαρ» λαλώ του... «ικκι μππζζζζζ τττττρρρρρ γιαπιορ...ταμαμ; μουμκιουνμου;» Ταμάμ λαλει μου, μουμκιούν, τζιαι ένιωσα όπως τον διερμηνέα του Δαλάι Λάμα. Αφου να φανταστείς εψήλωσα ικκί πόντους!To χάηλαητ βέβαια ήταν που με ερώτησεν "μπασκα;" Που σημένει "άλλον;" τζιαι τζιαμέ έκαμα τον να καταλάβει πόσον φαρσίν τα μιλώ: πιττί τταμάμ λαλώ του μάστρε, είμαστεν τταμάμ! Με αυτά και με αυτά εκάμαν μου τα κουτσοδούλεια, εγέμωσαν μου το σπίτιν σκόνες, εκάμαν μου τίμην ευκαιρίας, ευχαρίστησα τους, είπα τους «τσιοκ γκιουζελ κομουνικασυόν!» τζιαι έστειλα τους στο καλόν του Αλλάχ. Άτε, έναν πρόβλημαν λλίοττερον.

We love...

Ενθουσιάστηκα τόσον πολλά ανάγνωστερ, που έπρεπε να το μοιραστώ μιτά σου! αν έβρεις εναν τεταρτούιν δε το, εν θα το μετανοιώσεις.

Εχτός που συγκινητικό τζιαι υπερόχο... ο παρέας είναι όου σόου χοτ τζιαι μιλά με την προφορά που μου θυμιζει μαη περσοναλ τζήζους

μαθθαίννω νέα σου που το φέησμπουκ

Οταν εζούσα στην Αίγυπτον έκαμα πολλούς φίλους. Φίλους, γιατι φίλες ήταν πολλά δύσκολον να κάμω. 3 ούλλες τζ’ουλλες, μια που τζείνες η μονη άσιλα Αιγύπτια εκμυστηρεύτηκεν μου λλίον πριν να φύω ότι οι ξένες εννεν πολλά ευπρόσδεχτες, αφου αποτελούν απειλή στο γαμπροπάζαρον επειδή εν πκιο πιθανόν να δώκουν στους άντρες τους κοκκό. Γενικά ίσχυεν η γνώμη ότι εμείς οι ξένες είμαστεν ελευθέρων ηθών. Η πρώτη μου φίλη ήταν η Ντίνα. Εγνώρισα την σε έναν μπαρ, ήταν 2η εξάδερφη μιου φίλου μου. Ξανθούα τζιαι πρασινομμάτα, εν την επήρα για Αιγύπτια. Τζιαι η τεξάνικη της η προφορα πουπάνω, ούτε που επέρασεν που τον νού μου. Η Ντίνα εν Αιγύπτια γέννημαν θρέμμαν του Τέξας. Η μάμμα της στην Αίγυπτον έσιει στάτους Βουγιουκλάκη αφού ήταν μεγάλη σταρ όταν ο Αιγυπτιακός κινηματογράφος άκμαζεν. Η Αίγυπτος εν το Χόλυγουντ του αραβικού κόσμου. Η μάμμα της Ντίνας που λες, μια πανέμορφη κοπέλλα με πρασινοκίτσινο μμάτι ήταν το αντικείμενον πόθου πολλών νεαρών, έκαμνεν θραύσεις... αλλά ερωτευτηκεν το παπάν της φίλης μου, που μόλις ετέλιωννεν τες σπουδές ιατρικής στο Τέξας τζιαι επάρετησεν την λαμπρήν καρίεραν της μούβισταρ για να πάει μαζίν του στο Τέξας. Οι γονιοί της, που έτσι τζι’αλλιώς εν εγκρίναν οτι η κόρη τους ήταν Θεατρίνα εκούντησαν την κουβένταν. Αν ήταν πράγματι κεραυνοβόλος έρωτας, ή αν ήταν το δίεξοδον της της σταρ να ευχαριστήσει τους γόννιους της ενι ξέρω. Μετα που εξιπαιθκιώσαν, εστραφήκαν πίσω στην Αίγυπτον, ο γιατρός παπάς της φίλης μου ήταν νεκατωμένος σε κάτι στεμσελ ρίσερτς τζιαι εν εμπόρεν να τα συνεχίσει στην Αμερικήν. Η μάμμα της επήεννεν που το ένα τόκ σιοού στο άλλο τζιαι παράλληλα έκαμνεν τζιαι κάτι εκπομπές στο ράδιο. Η Ντίνα, όταν την εγνώρησα μόλις είσιεν έρτει στην Αίγυπτον, 3 χρονια μετα που τους γονιούς της. Εν ήρτεν επειδή έθελεν. Εφέραν την με το ζόρι τζιαι η Αίγυπτος ήταν κάτι σαν αποτοξίνωση, αφού ήταν νεκατωμένη με ναρκωτικά τζιαι κακές παρέες στο Τέξας, εφέραν την για να την απομωνόσουν. Εγνώρισα την σαν έναν πλάσμαν, γλυτζίν, ευχάριστον, τζιαι πολλά ανασφαλή. Εζιεν μιαν ζωήν πουκάτω που την σκιάν της μάνας της δίχως να μπορεί να την ιφτάσει σε ομόρφκια τζιαι χάρη. Το γέγονος ότι τότε ήταν ήδη 30 χρόνων τζιαι εν είσιεν κατασταλάξει, ούτε είσιεν παντρευτεί ήταν ένας που τους λόγους που την έπρηεν η μάνα της. Επροξενούσεν της διάφορα γεροντοπαλλίκαρα, γέρους στην ουσία, επειδή εθεώραν ότι τούτα αξίζαν της γεροντοκόρης κόρης της. Ελάλεν μου τα τζιαι εγελούσαμεν, αλλά κατα βάθος υπέφερεν που τούντα πράματα, τα κομπλεξ που της εδημιουργούσεν η μάμμα της ήταν τεράστια. .Η φιλία μας εκράτησεν για ούλλην μου την διαμονή στην Αίγυπτον τζιαι έχω πολλά όμορφες αναμνήσεις. Νομίζω τζιαι οι θκυό εθέλαμεν μιαν φίλην μες την αντροκρατούμενην κοινωνίαν του Καϊρου τζιαι ήβραμεν την. Μετά έφυα, η Ντίνα έμεινε. Εκρατήσαμεν επάφη, αραιά και που, που το φέισμπουκ ακολούθουν την ζωήν της. Εθώρουν ότι αδυνάτισεν, κάτι που έθελεν πολλά αλλά εν εμπόρεν, ότι είσιεν την ζωήν της υπο έλεγχο. Μετά που 2-3 χρόνια είδα πάλε που το φέισμπουκ ότι εμετακόμισεν πίσω Αμέρικη, στην Σάντα Μπραρμπαρα, μετα που 2 χρόνια πάλε ότι επάντρευτηκεν (έναν της ηλικίας της τζιαι μάλιστα πολλά εμφανίσιμον- Ιν γιορφέης μάδερ!) τζιαι εφάινετουν πολλά χαρούμενη. Είδα το επίθετον της να αλλάσσει, τον μήναν του μέλιτος στη ταϋλάνδη τζιαι τελικά, την πανέμορφην της κοράσα, φτύμμαν κόλλημαν η μάνα της, με πράσινα μματούθκια! Σε ούλλον τούτον το διάστημαν ανταλλάσσαμεν κανέναν μύνημαν το εξάμηνο για τα άπντειτς, αλλά τίποτε το ιδιαίτερον. Ωσπού τζιαι εχτές επόσταρεν ημερομηνία τζιαι τόπον μιας κηδείας. Που τα ποστ των φίλων της εκατάλαβα ότι ο άντρας της επέθανεν, που τι ένιξέρω. Εστεναχωρήθηκα αφάνταστα για την φίλην μου, που τόσα χρόνια επροσπάθαν να έβρει τον τόπον ΤΗΣ τζιαι να ανήκει κάπου. Ετα ούλλα τζιαμέ. Σκέφτουμαι ότι η Ντίνα φτου ξανάπαρκης πρέπει να χτίσει την ζωήν της, φτού ξανάπαρκης να πολεμήσει τες ανασφάλειες της. Θα της στέλνω θετικήν ενέργεια που μάκρυα. Μετά που το έμαθα έτυχεν να είμαι στην πόλην, τζιαι τούτος ο μιτσής έπκιασεν το μούντ μου τέλεια! Εκάτσα εναν 40λεπτον τζιαι άκουα τον, έδωκα του 5 ευρώ τζιαι είπα ευχαριστώ τζιαι να κοιτάζει τον βήχχαν του

έξερες οτι...

 ούλλοι λέσειν τζιαι πολέσειν ντηαρ ανάγνωστερ...

The Syrian Social Nationalist Party (SSNP) (Arabic: الحزب السوري القومي الاجتماعي‎, transliterated: al-Ḥizb as-Sūrī al-Qawmī al-'Ijtimāʕī, often referred to in French as Parti Populaire Syrien or Parti Social Nationaliste Syrien), is a secular nationalist political party in Lebanon and Syria. It advocates the establishment of a Syrian nation state spanning the Fertile Crescent, including present day Syria, Lebanon, Iraq, Jordan, the Palestinian Territories, Israel, Cyprus, Kuwait, Sinai, southeastern Turkey and southwestern Iran.  It is the largest political group in Syria after the Ba'ath, with over 100,000 members. Founded in Beirut in 1932, the party has played a significant role in Lebanese politics since its founding, notably being involved in attempted coups in 1949 and 1961. It was active in resistance against the Israeli occupation of Lebanon from 1982 on. It is now part of the March 8 Alliance. In Syria, the SSNP became a major political force in the early 1950s, but was thoroughly repressed in 1955. It remained organised, and in 2005 was legalised and joined the Ba'ath Party-led National Progressive Front.

που δαμέ

περι παρθενιάς ο λόγος

Νομίζω οτι ΤΟΥΤΟΝ εννα ενδιαφέρει μερικούς που τους σχολιαστές του προηγούμενου ποστ.

Shag 4 democracy

Εναν που τα πρώτα πράματα που επρόσεξα όταν εμίνισκα στην Αίγυπτο ήταν η σεξουαλική καταπίεση. Βάσικα η πελιονότητα εν γαμά. Για τες κοπέλλες εν ταμπού πριν το γάμο, τζιαι οι άντρες, όσοι εν ανύπαντροι παν στες πουτάνες, όσοι εν κρατούν λεφτά, δήλαδη η συντριπτική πλειονότητα απλά εν γαμούν. Ορισμένοι ικανοποιούν τες ανάγκες τους σε ομοφυλοφυλικές σχέσεις, στα σούπερ κρυφά πάντα, τζιαι οι άλλοι εν απλά εξοργισμένοι.

Τούτοι εν οι πραγματικοί αγανακτισμένοι.

Τούτον οδηγεί σε μιαν σειρά αντιδρασεων, που όπως τες επρόσεξα εγώ εν οι εξής:

1. Οι άντρες θωρούν γενέκα τζιαι φύρνουνται. Οτι γεναίκα τζιαι να’ναι. Ειδικά αμμαν εννεν σκουλλισμένη. Περνούν που δίπλα σου τζιαι ψιθυρίζουν σου στο φτίν κάτι χυδαίο. Ετύχε μου, μπροστά που έναν τζαμί. Ανεκάτσιασα τζιαι έβαλα του τύπου μιαν φωνή τζιαι είπα του στα σπαστά μου αράπικα: ΑΜΑΡΤΙΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ! ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ; Βέβαιως τζιαι εκόπηκεν η μουτσούνα του. Η χρήση της λέξης αμάρτια ήταν στρατηγική. Σε έναν παναύριν εχουφτώσαν με. Τζιαι που μπροστά τζιαι που πίσω, αλλά μες την πολυκοσμία εν εμπόρεσα να καταλάβω ποιός ήταν. Ετσιρίλλισα τζιαι ΑΜΕΣΩΣ ήρταν 5 άθρωποι να με βοηθήσουν. Εκάμαν αλυσίδα γυρόν μου ώσπου να φκώ που τον όχλο, ενω εφωνάζαν γυρόν τους στον κόσμο ότι έπρεπεν να άντρέπουνται, τζιαι ότι αν μου ξανακοντέψουν κατίσιη τους. Μπρόστα που την βιβλιοθήκην της Αλεξάνδριας έσσιυψα να πληρώσω τον ταξιτζήν τζιια ένας που επέρναν πας την μοτόραν ετράβησεν μου μιαν πατσαρκάν πας το κωλομέριν. Ο ταξίτζης απολογήθηκεν μου, σαννα τζιαι εν τζείνος που έφταιεν. Αντιλαμβάνεσαι ανάγνωστερ ότι εν τόσον, μα τόσον σπαρκωμένοι, που εν αντέχουν. Θωρούν γεναίκα τζιαι ζαλίζουνται. Εν τόσον καταπιεσμένοι σεζουαλικά που εν αντέχουν, γυρίζει τους. Καταλαβαίνω τους, εν περιμένω να συμπέριφέρουνται όπως τους «πολιτισμένους Ευρωπαίους», που άλλωστε μπορούν να γαμήσουν. Ενι ξέρω οι ευρωπαίοι να ήταν τόσον σπαρκωμένοι τι θα εκάμναν.

2. Αμμαν είσαι ξένη, σημαίνει οτι είσαι πρόθυμη να γαμήθεις με όποιονδήποτε. Απλώς επείδη, μάλλον κάμνεις σέξ, άρα είσαι πρόθυμη να το κάμεις με ούλλους. Επειδή για τζείνους πλέον εν καθαρά σωματική ανάγκη, εν θεωρούν ότι πρέπει να σου αρέσουν για να τους κάτσεις. Ούλλα τα πορνό που θωρούν εν που την ευρώπη, οπότε αν είσαι τζιαι Ευρωπαία, πππίιι, έκατσες τους πηλέ. Που εκάτεβηκεν ο τότε φίλος μου να πιάσει τσιγάρα είδε με ο ταξιτζής με νόημα τζιαι ερώτησεν με «fucking? Fucking?“ Οταν είπα οτι εν εκατάλαβα είπεν μου «γιου μί σέκες;» Απάντησα του πάλε ότι εν αμαρτία τζιαι ότι είμαι ανύπαντρη οπότε σέκες χαράμ. Εκόπειν η μουτσούνα του. Ποιός ξέρει πόσον τζιαιρόν είσιεν να κάμει σέκες ο γέριμος... Πρέπει να ήταν πολλά απεγνωσμένος.

3. Ούλλοι θέλουν να πάρουν παρθένα.Οπως άμαν κάμεις σούβλα κοτόπουλλο τζιαι ούλλοι θέλουν την ζάμπα, αλλά κάθε κότα θκυο έσιει τα γέριμα... Οπότε, εν γίνεται τζιαι να γαμούν ούλλοι, τζιαι να παίρνουν παρθένες. Ακόμα τζιαι φίλοι μου που είχαν σπουδάσει στο εξωτερικό σε ΜΙΤ τζιαι Οξφόρδες εφιλοδοξούσαν να πάρουν παρθένα. Σε ένα πάρτυ που επήα, είσιεν 2 κορούες που εκάθουνταν παράμερα, μόνες τους. Επιασα τες κουβέντα τζιαι αμέσως ήρτεν ο οικοδεσπότης τζιαι είπεν μου να μεν τους μιλώ, επειδή, τζείνες έχουν τες για σεκες. Παρόλο που το σεξ έχουν το ούλλοι ανάγκη, παράλληλα το εξώγαμο σέξ εν αμαρτία με βάση το κοινωνικό τζιαι το θρησκευτικό κώδικα, για τες γυναίκες. Για τους άντρες εν αμαρτία με βάση μόνον το θρησκευτικό κώδικα, οπότε εν πιο χαλαρά τα πράματα. Ένας φίλος είσιεν ερωτευτεί σφοδρά την κορούν που είσιεν για σέκες. Αλλά εν εμπόρεν να την φκάλει έξω για φάι επείδη εν ήταν παρθένα. Αξιζεν μόνον για σέκες. Έτσι του τα εμάθαν. Οι δε κοπέλλες έχουν σχέσεις αλλά δεν μπορούν να κάμουν σεξ γιατί ο φίλος τους μετά εν θα τες παντρευτέι, τζιαι εννα φκέι το όνομαν τους. Οπότε υπομένουν τα τζιέρρατα επείδη τζείνες εν μπορούν να του το δώκουν. Μερικές υποκύπτουν στο μπροστά παρθένα και πίσω περνούν τρένα, άλλες απλώς κάμνουν σέξ μεταξύ τους, στα κρυφά, τζιαι ζουν ομοφυλοφιλικό έρωτα ωστι να παντρευτούν.

Οπότε είχα σκέφτεί οτι η Αίγυπτος χρειάζεται μια σεξουαλική μεταρρύθμιση, μιαν σεξουαλική επανάσταση για να ξιμπλοκκάρει ο κόσμος ρε παίδιν μου.

Εσκέφτηκα ότι ήταν να την ονομάσω Fuck 4 Egypt - shag 4 democracy.

Τζιαι πέφτει στα σιέρκα μου τούντο άρθρο, για μια μπλόγκερ που με τον τρόποντης εξεκίνησεν την καμπάνια που εσκέφτηκα. Εδημοσίευσε στο μπλογκ της γυμνές φωτογραφίες, δικές της τζιαι του φίλου της, ως διαμαρτυρία για την ελευθερία έκφρασης της σεξουαλικότητας.

Τζιαι φυσικά, εφκάλαν την στην μούττην του σιηπέττου. Κυριολεκτικά.

Η Μπλόγκερ έλαβεν συμπαράστασην που Ισραηλίτισσες, οπότε καταλάβεις ότι άψε σβήσε θα την κάμουν φιλοισραηλινή –κάτι που εν σιειρόττερο τζιαι που το φόνο.

Η Αίγυπτος, που τώρα εννα μάθει (μα εννα μάθει;) τί εστί σωστές εκλογές, τζιαι είναι σε περίοδο μεγάλης αστάθειας, με τους ισλαμιστές να καραδοκούν δεν είναι έτοιμη για κάτι τέθκια.

Οπότε:

Fuck 4 Egypt, shag 4 democracy, but take it slow: start with kissing!


*Να σημειωθεί οτι κατε ούδενα λόγο δεν ισχύουν τούτα που έγραψα για ούλλους τζιαι ούλλες. Γενικευω φορ δε σέηκ οφ πόετρι :-)

Έχω σε στο δείν μου α!

Ποστμπάμπυλον ριλόουτετ, ο τιμωρός! Προχτές ντήαρ ανάγνωστερ, επήα στον Τουρκομπακκάλλην να ψουμνίσω.

Αν πάεις απόγευμα στον Τουρκομπακκάλλην να ψουμνίσεις μές το ραμαζάνιν, πάρε μαζίν σου χρόνον μπόλικον, γιατι θα είναι όπως το άλφα μέγα την Μεγάλην Παρασκευήν, ή την παραμονήν Χριστουγέννων, για 28 μέρες συνεχόμενες μάιντ γιου! Ούλλοι να ψουμνίζουν λάικ δερς νό τουμόρροου!

Συγκόφκω 2 μιτσιές, μιαν 12χρονην, προφανώς την μεγάλην αδερφήν, τζιαι μιαν μιτσιάν, αλόπως 5 χρονών, την οποίαν ανάγνωρισα σαν την μιτσιάν,  κακομαθημένη αδερφή. 

Ηταν μια κλασσική κατάσταση: έστειλεν τες η μάνα τους να γοράσουν ψωμίν. Η μεγάλη εβάσταν 2 ευρώ σφιχτά μες το σιέριν, η μιτσιά εβάσταν μιαν τσεντούαν χέλοου Καττίν στο ένα σιεριν τζιαι το «μικρό της πόνυ» στο άλλον σιεριν. 

Μπροστά που το ράφιν με τα ληξιά η μιτσιά έθελεν κάτι, η μεγάλη επροσπάθαν να της πεί οτι εν βαστά λεφτά, ππαρά γιοκ και τα λοιπά, αλλά το κακομαθημένο, καμία συγκίνηση.

Επήενεν τούτη η κουβέντα σειρίν τζιαι ο κοτσιροπάμπουλος, εσκέφτηκεν να εφαρμόσει στην αρφήν της το χιλιοδοκιμάσμένον κόλπον που κάμνει στην μάναν της τζιαι προφανώς, πιάννει:

 Αρκεψεν να κλαίει ο σκούλουκος! Σιγά σιγά το κλάμαν έγινεν τσιριλλιτόν, τζιαι αφού το δίευρον τηνα αρφής της της μεγάλης εν επολλαπλασιάζετουν εσκέφτην να ππέσει τζιαι χαμαί τζιαι να τζοιλιέται τζιαι να τσιριλλά ακόμα παραπάνω τζιαι να λαλέι με αγκαριστήν φώνην ΘΕΕΕΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!

Η μεγάλη αντρέπετουν, τζιαι φανερά εν έξερεν τι να κάμει: να της γοράσει το ληξιόν για να σκάσει τζιαι να πάει σπίτι δίχως ψωμίν στην οικογένεια, που αη αμ γκέσσιν εν έφαεν ούλλη μέρα, ή να δείξει πυγμήν;

Λαλώ που μέσα μου "πόστ, δις ις νοτ δε τάιμ το μάιντ γιορ όουν μπίζινες". 

Επήα στο ράφιν με τα λήξια, τζιαι έκαμα ότι εθώρουν κάτι πισκόττα, αλλά στην πραγματικότηταν εστάθηκα που πάνω που την κλαμούραν, σε απειλιτηκήν απόστασην τζιαι άρκεψα να την θωρώ επίμονα, με το πιο φοητσιάρικον μου ύφος που ελάλεν «έναν άλλον μωρόν που έκαμνεν έτσιν έφαεν το Κκουλλάς, αη γουέρκ γουιθ χίμ!» Το δείν μου έφκαλλεν αζίνες α!

Ήταν κάπως έτσι:

Μέσα σε 30 δευτερόλεπτα η μιτσιά εσήκωθηκεν, εν εσκούπισεν δάκρυα, αφού εν ψευτοκλάματα που έκαμνε, τζιαι ακολούθησεν την αρφήν της σαν το μαρτούιν στο ταμείο. Επέριμενα δίπλα τους στο ταμείο να πληρώσω. Σε μια φάση θωρώ την μιτσιαν οτι φλερτάρει με κάτι πίσσουες. Πάει να άνοιξει το στόμαν της να ζητήσει πίσσούαν τζιαι δικλά πάνω μου: 

το ύφος μου απαράλλαχτον! 

Έκρυψεν. Η μεγάλη είδεν με έναν πολλά ευγνωμων ύφος τζιαι έσυρεν μου έναν γελούιν. Σαν έφεφκεν είπεν μου τζιαι καλό ραμαζάνιν.

Έθελα να της πώ «για τιμωρίαν μεν την ξαναφήκεις να τζίσει πας τα φλομάστερ σου α!» αλλά είπα να μεν χαλάσω την μούγκαν του τιμωρού.

Εκπαιδεύοντας την Εβραιοπούλλαν

Πριν λλίον τζιαρόν στην αίρεσην (λέγε με εταιρία που χαμαλοδουλεύκει η γιουαρζ τρούλη) επροσλάβαμεν - με δικήν μου πρωτοβουλίαν- μιαν τζαινούρκαν. Τα πρώτα 2 ιντερβγιου έκαμα της τα εγώ. Μια 25αρα που τωρά εξισκόλισεν, Εβραιούα που την Αγίαν Πετρούπολη και τώρα στην Κρυοχώρα. Ομορφούα, αφράτη, έτσι νάκκον στρουμπουλούα, πως να το πώ, νάκκο χυμώδης. Πολλά περιποιημένη, με το φουστανούιν της το θυληκόν τζιαι τα τακκουνούθκια της. Τούτη η πρώτη εντύπωση, στην δεύτερην εφάνην μου τζιαι σπιρτόζα, τσαχπινέλλα, πρόσχαρη, με χιούμορ, άξιππη.Τες ερωτήσεις απάνταν τες σπίρτον.

Εν θα σου κρύψω ντήαρ ανάγνωστερ, οτι την επροτίμησα επειδή εν τζιαι Εβραιούα. Γιατι θεωρώ οτι εννα κάμει καλόν στην ομάδαν αλλο λλίον νταιβέρσιτη, αφου όπως εξαναείπα έχουμεν κάτι κρυφοραστιστές στο γραφείον που συρνουν ροτσιές για τους ξένους τζιαι χαρκούνται οτι η Ιταλίδα τζιαι’γω εν πέρνουμεν χαπάριν.Οπότε είπα οτι εννα τους κάμει καλόν τζιαι μια που να θυμίζει νάκκον το όι τζιαι τόσον περήφανον παρελθόν της Κρυοχώρας. (μούαχαχαχαχαχαχα)

Παρόλον που μου άρεσεν πολλά σε ούλλα τούτη η κορού, ομολογώ σου οτι το μάτιν μου εκόλλαν πάντα σε ένα σημείο:

πουπάνω που τα σαρκώδη της σιειλούθκια είσιεν στρολιαστέι εναν αγνόν παρθένο μουστακούιν. Μεν νομίσεις οτι υπερβάλλω ντήαρ ανάγνωστερ! Εν ήταν το λεγόμενον «χνουδούιν» που μια Μεγαλομήτωρ θα ελάλεν «εν φενεταί αγάπη μου μεν το πειράξεις».Ήταν κανονικό μουστάτζιν, τζιαι επειδή η Εβραιοπούλλα ήταν πολλά περιποιημένη τζιαι σασμένη, εφένετουν ακόμα παραπάνω.

2 μήνες ολόκληρους εθώρουν το τζιαι εθώρεν με, με την μαστόρισσαν του εβρίσκαμεν τα πολλά τζιαι εμιλούσαμεν άνετα, ώσπου μιαν ημέραν σαν ετρώαμεν, έππεσεν η κουβέντα σε νεογέννητα, τζιαι είπα οτι έσιει πολλά μεγάλον τσιάνς αν γεννήσω τζιαι κάμω κόρην να γεννηθεί με μουστάτζιν. Πε τζιαι να πείς, λαλεί τζιαι η Εβραιοπούλα «ου, μα έχω τζιαι γω λλίον μουστακούιν, τζιαι ενι ξέρω τι να το κάμω, θέλω να το φκάλω, αλλά ενι ξέρω πως, τζιαι φοούμαι» τζιαι ποτούτα. 'Αησ’ το πανω μου λαλώ της.

Την άλλην ημέρα επήα στο γραφείο οργανωμένη: Με ποτζείντα αυτοκόλλητα αποτρίχωσης, πούτρα, σαπουνούιν για πλύσημον τζιαι ειδικήν κρεμούαν φουσιτίν.

Βάλλω της μιαν φωνή, «Κορού, έλα δα! Πάμεν 2 λεπτά στην τουαλέττα!». Η Ιταλίδα μόλις επήρεν χαπάριν ναμπου εγίνετουν, ήρτεν πατημένη να δεί τζιαι τζείνη το γεγονός.

«Το λοιπόν κορού» λαλώ της. «Εφερα τα ππουρτού μου για το μουστακούιν σου. Θέλεις να σου το κανονίσω θκυό λεπτά;»  η κορού εχασκογέλαν, «ε, ναι θέλω, αλλά εννα πονήσω;» «εννα πονήσεις λλίον ναι, αλλά εν για καλό σκοπό, πλύννε το μουστακούιν σε με τούντο σαπουνούιν...» μέσα σε 2 λεπτά έκαμα της το κούννα ντήαρ ανάγνωστερ τζιαι που την χαράν της αππήαν ίσιαπάνω. «Τωρά είδες ίνταλως γίνεται» λαλώ της, «τούντα αυτοκόλλητα εν για σένα, πάρτα να τα έσιεις» είπα της τζιαι εδωκα της το μουστάτζιν σαρβάιβαλ κίτ να το πάρει σπίτι.

Όπως εφκάινναμεν που την τουαλέττα ενας συνάδερφος ερώτησεν γιατι εσιησιηνίζαμεν τζιαι οι τρέις μες την τουαλέττα, τζιαι είπα του «γενετζίσιμες κουβέντες, έννεν που την δουλειάν σου».

 2 μέρες επαραμίλαν: «εν το πιστευκω, εν πολλά ωραία χωρίς το μουστακούιν, άδε, σαν το κώλον του μωρού» τζιαι ποτούτα.

Τζιαι έτσι απομουστακώσαμεν την Εβραιοπούλλαν τζιαι μπορώ να τη θωρώ επιτέλους μες τα μμάθκια.

Εκ των υστέρων εφαντάζουμουν να την ρωτά η κολλήτη της: «κόρηηηη, μα πούντο μουστάατζιιιν σού;;» τζιαι η μιτσιά να της απαντά «έφκαλεν μου το η μαστόρισσα μου».

Η εκατοστή πρώτη απόδειξη ότι εν κάμνω μάνα μου εγώ για μαστόρισσα...

Φρίττω

ετο, ενας που τους λόγους που παρόλον που αγάπω την Αίγυπτον εν ένιωσα πόττε τέλλεια ασφαλής τζιαμέ... έχουν πολλύν δρόμον ακόμα να διανύσουν. Παράθέτω σας έναν κείμενον να φρίξετε τζιαι'σεις, τζιαι την αγάπημενην μου κουβένταν που εδημιουργήθηκεν για τούντην χώραν:

The fundamental change, that must proceed all others is not a change of regulations, but a change in people's heads.

Egyptian women protesters forced to take ‘virginity tests’

Women were often at the forefront of the recent demonstrations in Egypt

© Demotix

23 March 2011

Amnesty International has today called on the Egyptian authorities to investigate serious allegations of torture, including forced ‘virginity tests’, inflicted by the army on women protesters arrested in Tahrir Square earlier this month.

After army officers violently cleared the square of protesters on 9 March, at least 18 women were held in military detention. Amnesty International has been told by women protesters that they were beaten, given electric shocks, subjected to strip searches while being photographed by male soldiers, then forced to submit to ‘virginity checks’ and threatened with prostitution charges.

‘Virginity tests’ are a form of torture when they are forced or coerced.

"Forcing women to have ‘virginity tests’ is utterly unacceptable. Its purpose is to degrade women because they are women," said Amnesty International. "All members of the medical profession must refuse to take part in such so-called 'tests'."

20-year-old Salwa Hosseini told Amnesty International that after she was arrested and taken to a military prison in Heikstep, she was made, with the other women, to take off all her clothes to be searched by a female prison guard, in a room with two open doors and a window.  During the strip search, Salwa Hosseini said male soldiers were looking into the room and taking pictures of the naked women.

The women were then subjected to ‘virginity tests’ in a different room by a man in a white coat. They were threatened that “those not found to be virgins” would be charged with prostitution.

According to information received by Amnesty International, one woman who said she was a virgin but whose test supposedly proved otherwise was beaten and given electric shocks.

“Women and girls must be able to express their views on the future of Egypt and protest against the government without being detained, tortured, or subjected to profoundly degrading and discriminatory treatment,” said Amnesty International.

“The army officers tried to further humiliate the women by allowing men to watch and photograph what was happening, with the implicit threat that the women could be at further risk of harm if the photographs were made public.”

Journalist Rasha Azeb was also detained in Tahrir Square and told Amnesty International that she was handcuffed, beaten and insulted.

Following their arrest, the 18 women were initially taken to a Cairo Museum annex where they were reportedly handcuffed, beaten with sticks and hoses, given electric shocks in the chest and legs, and called “prostitutes”.

Rasha Azeb could see and hear the other detained women being tortured by being given electric shocks throughout their detention at the museum. She was released several hours later with four other men who were also journalists, but 17 other women were transferred to the military prison in Heikstep

Testimonies of other women detained at the same time collected by the El Nadeem Center for Rehabilitation of Victims of Violence are consistent with Rasha Azeb and Salwa Hosseini’s accounts of beatings, electrocution and ‘virginity tests’.

“The Egyptian authorities must halt the shocking and degrading treatment of women protesters. Women fully participated in bringing change in Egypt and should not be punished for their activism,” said Amnesty International.

“All security and army forces must be clearly instructed that torture and other ill-treatment, including forced ‘virginity tests’, will no longer be tolerated, and will be fully investigated. Those found responsible for such acts must be brought to justice and the courageous women who denounced such abuses be protected from reprisals.”

All 17 women detained in the military prison were brought before a military court on 11 March and released on 13 March. Several received one-year suspended prison sentences. 

Salwa Hosseini was convicted of disorderly conduct, destroying private and public property, obstructing traffic and carrying weapons.

Amnesty International opposes the trial of civilians before military courts in Egypt, which have a track record of unfair trials and where the right to appeal is severely restricted.

Γιολλάρει με τον χαβάν της

Φακκά μου να ακούω κόσμον να παραπονιέται για το φαϊν του αεροπλάνου. Αφου εν επήες για να φάεις σιόρ, επήες για να σε μεταφερούν. Άρα το φαίν είναι ένα ευπρόσδεκτο φασίλιτι, εννε; Εγω έμαθα να έχω πάντα σαντουιτσούιν μαζίν μου, γιατί αν καρτερώ που τες αερογραμμές, που είπαμεν οτι εν καρτερώ, εννα μείνω νηστιτζή, Αλλα σήμερα, για δεύτερην φοράν η τέρκισέαρλαινς εξέπληξε με ευχάριστα!

Το πάνω αριστερά τετράγωνον κουτούιν είσιεν το ορεκτικό. Τζιαμέ που συνήθως βρίσκεις σαλάταν κομμένη που πρίν να ανοίξουν τα οδοφράγματα, σήμερα είσιεν φασόλια γιαχνί! Μάλιστα! Τζιαι όι οτι τζ’ότι α! barbun fasulye με το ναμί. Γιαχνίν ορίτζιναλ με το τρίπτυχο της επιτυχίας πατατούα-σελλενούι-καροττούιν. ΄Hταν έναν μέλιν.

Περνούμε στο μέρος κάτω αριστερά του δίσκου, στο ψωμούιν. Βραστόν τζιαι μαλακόν, δηλαδίς εφωναζεν σου «βούττα με στα φασόόόόλια yavrum benim, haidi gayret!».

Μπαίνουμεν στο ψητό, πρώτο τραπεζάκι πίστα στη μέση του δίσκου: Πουκάτω που το ασημόχαρτον ενα δισκούιν αχνιστόν με 1 μπιφτεκούιν στη μέση, της ράτσας köfte, ζουμερό, εκ αριστερών αυτού μελιτζανούα, πάλε γιαχνί, λαδερούα με σκορτίν, τύπου cok patlican, τζιαι εκ δεξιών ππελαφούιν ρύζι τύπου cok pilav! Αλλο λλίον να γλύψω το δισκούιν!

Το τετράγωνο κουτούιν πάνω δεξία είσιεν ενα κομματούιν σιαμαλι, μπόρει τζιαι ρεβανί, εννα σε γελάσω, εν το έφαα για να μεν χαλάσω την γευσήν της μελιτζανούας.

Άφεριμ τέρκισέαρλαινς γιου μέιντ μα ντέι!

Διπλά μου εκαθετουν ενας νεαρός, με ένα τεραααάστιο μαυράκι στο λαιμό που μου εμιτσοκάμμαν συνέχεια τζιαι εψυθίριζεν μου „go ahead, put an end to this, set me free!“. Eσκέφτηκα να το κάμω την ώραν που ο μάστρος του εκοφκεν κουρούιν, αλλά εκόλωσα.... καλάν εντάξει ανεκατσιασα η αλήθκεια.

Να μεν σου τα πολυλογώ, εν θα δώ τίποτες που την Πόλη. Η μόνη χαρά εν να εξασκώ τα κουτσά μου τούρτζικα τζιαι να προκαλώ φιλοφρονήσεις που ταξιτζίες τζιαι πωλητές.

Το μόνο πο’ννα μου μείνει ενναν εναν άης τή του μίνιμπαρ τζιαι τούτη η θέα. Ο τόνος πάει της στο α.

Η φωνή της ελευθερίας

"Σε κάθε δρόμον της χώρας μου, η φώνη της ελευθερίας ακούεται"



Οι Αιγύπτιοι σήμερα γιορτάζουν. Τζιαι'γω μαζίν τους.

Στο 3.20 του βίτεο είδα τον δάσκαλον που μου έκαμνεν αραβικά στο Κάιρο. Εκλαμουρίστηκα.

Historia de un amor - the end (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

H δευτερη μέρα επέρασεν ωραία, με μπάνια τζιαι βουθκιές στον απίστευτον βυθό με τον συμμαθητήν τζιαι την νέαν του φιλανάδαν. Τζιαι με την έννοιαν του Χριστού, αν θα περάσει, αν θα με δεί, αν θα τον δώ.

Στο κάμπιγκ επικρατούσεν μια μεγάλη ηρεμία, χαραχτηριστική της περιοχής. Για κάποιον λόγον εγώ ήμουν λλίον ανησυχη.  Το απόγευμαν σαν εκάθουμουν πας την παραλίαν ήρτεν μια βεδουίνα να πουλήσει βρασιολούθκια. ¨Ηταν μεγάλη σε ηλικία, μπορεί τζιαι 70 τζιαι εκάπνιζεν συνέχειαν κάτω που τον φερετζέν της. Εφόρεν ρούχα μαύρα, όπως ούλλες, τα ρούχα της τζιαι το τσιεμπέριν της ήταν κεντιμένα με φούξια τζιαι κίτρινο σε σταυροβελοννιαν. Ήταν γεμάτη βρασιόλια τζιαι δαχτυλίθκια χρυσα. Την ώραν που εσήκωννεν τον φερετζέν της να καπνίσει είδα το στόμαν της, εν είσιεν τζιαι πολλά δονγκια. Ο Χασάν είπεν μου οτι «τούτη, όπως την θωρεις, έσιει άντραν νέον». Ήταν ακούεις σιηράτη, τζιαι για κάποιαν παράδοσην των βεδουίνων που εν επολλοκατάλαβα, εξαναπαντρέψαν την με έναν νέο, 30 χρόνια πιο μιτσήν της. Νομίζω ότι άμαν μείνει μια γεναίκα σιηράτη πρέπει κάποιος άλλος που την φυλήν να την πάρει, κάτι έτσι ήταν. Ο Χασάν είπεν μάλιστα οτι ήταν πλούσια.

Παρόλον που στην παραλίαν ο κόσμος ήταν ημίγυμνος με τα μαγιώ του εμφάνιζουνταν τζιαι ντόπιοι, όπως τουντην κοτζάκαρην τζιαι έναν άλλον που έρκετουν με τον γύιον του πάς την καμήλαν τζιαι εχρεώναν καμιάν λίρα για να σε πάρουν γυρόν. Ο γυιός του θα ήταν 13 – 14 χρονών, είσιεν το κλασσικόν μουστακουίν-χνούδιν της ηλικιάς. Ηταν κωφάλαλος αλλά εσυνεννοάτουν με καποιου είδους σάιν λανγκουείτζ με τον παπάν του. Ο Χασάν, ειπεν οτι επείδη έχουν πολλούς κωφάλαλους οι Βεδουίνοι ξέρουν ούλλοι σάιν λανγκουέιτζ. Επείδη παίζει πολλή αιμομιξία γεννιουνται πολλά μωρά τυφλά, κωφάλαλα τζιαι με πνευματική καθυστέρησην, αλλα απ’ότι είπεν, εν πλήρως ενταγμένα στο κοινωνικό σύνολο.

Εν πάσει περιπτώση, εγω αντρέπουμουν τους ντόπιους τζιαι εντυνουμουν άμαν τους εθώρουν.

Μόλις άρκεψεν να πέφτει ο ήλιος, τζιαι εγω εσυναα τα πράματα μου που την παραλίαν είδα τον «Χριστόν» να έρκεται κατα πάνω μου με το σσιηλλουιν. Είπεν μου οτι σε λλίον εννα πάει να φάει, τζιαι αν θέλω να φάμεν μαζίν. Ο συμμαθητής επετάχτηκεν οτι εν καλή ιδέα, να φάμεν ούλλοι μαζίν τζιαι εδώκαμεν ραντεβού σε μιαν ώραν στο κέντρον. Παρόλον που ήταν να πάμεν μαζίν ούλλη η παρέα εγω ενιωθα παντες τζιαι είχαμεν ραντεβού, τζιαι εφορησα τζιαι τα καθαρά μου ρούχα για να πάω. Στην αυλήν του κεντρου αρκέψαν να συνάουνται οι πεινασμένοι. Ο «χριστός επρότεινεν να πιάμεν το φαίν μας τζιαι να κάτσουμεν ούλλοι μαζίν στην παραλία να φάμεν, χωρίς τα φώτα που τες λάμπες του κέντρου. Επιάσαμεν το φαίν μας, 2-3 τζερκά τζιαι εστροτζυλοκάτσαμεν στην παραλίαν να φάμεν. Ηταν μια νύχτα γλυτζιά, όμορφη. Ο ουρανός γεμάτος αστέρκα, όπως πάντα στην έρημον, τζιαι εφύσαν εναν δροσερόν αερούιν. Εφάαμεν ούλλοι μαζίν τζιαι ελαλούσαμεν ιστορίες, ο κάθε ένας τα δικά του. Που το κέντρον ακουουνταν οι φωνές του κόσμου τζιαι κάπου κάπου τζιαι μουσικές, πότε μια κιθάρα, πότε εναν τραούδιν που κασεττόφωνον. Ο Χριστός εκάθετουν δίπλα μου τζιαι χωρίς να κάμνει πολλά επρόσεχεν με, να είμαι άνετα, να μεν κρυώσω, ‘ακουεν με με προσοχήν τζιαι εγέλαν με τα αστεία μου. Εγώ αππωμένη, εκρέμμουμουν που πας τα σιείλη του, αλλά επροσπάθουν να μεν το δείξω, ποιός ξέρει γιατί. Τούτη η ηλίθια μανία του να μεν δείξεις του άλλου οτι τον γουστάρεις. Γιατί; Αλώπως ήταν της ηλικίας.

Τζιαι έτσι όπως εκαθούμαστεν τζιαμέ τζιαι ακούαμεν το κύμμαν, τζιαι εγώ ήμουν συγκεντρωμένη να νιώσω πότε ο «Χριστός» εννα μου τζείσει –κατα λάθος τάχα- πας το σιέριν, άξιππα, για κλάσματα δευτερολέπτου, έλαμψεν ο ουρανός τζιαι έφεξεν, παντες τζιαι ήταν μέρα. Επιάστηκεν η καρδία μου. «Παιθκιά είδετε το;» ερώτησα την παρέα. «Ειδαμεν τι;» Απάντησεν ο συμμαθητής τζιαι πρίν να τελειώσει την κουβέντα του ακούστηκεν μια μεγάλη έκρηξη. Ξαφνικά ούλλες οι φώνες του καμπιγκ εσιωπήσαν. «Τι εν τούτον;» ερώτησα. Τζιαι αρκέψαν οι εικασίες. Ο Άσαφ είπεν οτι σίουρα εκρέπαρεν καμια μποτίλια του γκαζιου στον καταυλισμόν των Βεδουίνων, συχνόν φαινομένο απ’ ότι είπεν. Κάποις είπεν την λέξην πόμπα, αλλά αποκλείσαμεν το αμέσως.  Εδέχτηκαμεν ούλλοι την εξήγησην της μποτίλιας του γκαζιού με ευγνωμοσύνη. Τζιαι τζιαμέ που επήεννεν ή ατμόσφαιρα να έβρει τα ίσια της, που αρκέψαμεν να μιλούμεν τζιαι να γελούμεν, πάλε το ίδιον: ο ουράνος έλαμψεν τζιαι μερικά δευτερόλεπτα μετά ακούστηκεν η έκρηξη. Πκιόν αρκέψαμεν να ανυσηχούμεν τζιαι επήαμεν πάνω στο κέντρον, να ρωτήσουμεν εν έξερεν κανένας τίποτε. Στο κέντρον επικρατούσεν ενας φός. Κόσμος να μιλά, να φωνάζει, τζιαι ούλλοι να διερωτούνται τι έγινε. Στο κάμπινγκ τα κινητά εν επιανναν, έπρεπε να περπατήσεις κανέναν χιλιόμετρον για να πκιάεις σήμαν τζιαι κάποιοι εφύαν να παν να έβρουν σήμα.

Παρόλον που ήμασταν στον δίπλα κόλπο που την «κκελλέν του θκιαόλου» επήρεν μαν μιάν ώραν να μάθουμεν τι έγινε: Πόμπες στο κάμπιγκ του Ρας ελ Σιειττάν. Αν είσιεν νεκρούς εν έμαθαμεν. Μετα που λλίον εμάθαμεν οτι είσιεν τζι’ αλλην πόμπα στη Τάμπα, στο Χίλτον. Πάλε κανένας εν έξερεν πόσους νεκρούς είσιεν. Αμέσως ο νούς μου επήεν στους νιόπαντρους που με εσώσαν την προηγούμενην. Εννα επιβιώσαν; Επιαέν με έναν αγχος, πρέπει να έτρεμα. Ο «Χριστός ερώτησεν με αν είμαι καλά. Είπα του την ιστορία με τους νιόπαντρους. Είπε μου να μεν ανυσηχώ, σίουρα εν επάθαν τίποτε. Τζείνος ήταν απίστευτα ήρεμος. Σάννα τζιαι εν τον εντυπωσίασεν το γεγονός. Ερώτησα τον πως μπορέι να εν τόσον ήρεμος.  Είπεν μου „ I come from Israel, remember? We are actually waiting for this to happen“. Τζιαι εχαμογέλασεν μου λυπημένος. Eνιωσα τόσον απαίσια τζείντην ώραν. Ένιωσα βλάκας. Ένιωσα κακομαθημένη που εν είχα ποττέ μου τούτον τον κύνδινον. Ένιωσα σκατά που εκατηγόρησα τούντον κόσμον, για πολιτικές έννοιες που καλά καλά εν εκαταλάβαινα.

Η Ταμάρα ήταν σε κατάστασην πανικού τζιαι έκλαιεν. Είσιεν πεί του παπά της ψέματα, ότι ήταν να πάει στο Ελάτ για το τριήμερο, μέσα στα σύνορα του ισραήλ. Εν την αφήναν οι γονέις της να πάει στο Σινά, για τούτον ακριβώς τον λόγον. Είπεν μας οτι εννα φάει ξύλον ποννα πάει πίσω. Ελιωσεν την η μίλλα μου.  Έπρεπεν να τους τηλεφωνήσει, αλλά η ίδια εν είσιεν κινητόν. Επρότεινα της να πάμεν στην άκρη του κάμπιγκ που είσιεν σήμαν τζιαι να τηλεφωνήσει με το καρτοκινητόν μου τους γονείς της, είχαν μου μείνει λλίες μονάδες. Τρεμοντα επήρα την Ταμάραν στην νάκραν του κάμπιγκ, σκοτεινά θεοσκοτεινα, τζιαι θκυο μας φοιτσιασμένες του σκότους. Ο παπάς της εφώναζεν της ώσπου να λείψουν οι μονάδες. Όλως παραδόξως η Ταμάρα ηρέμησεν μόλις έκλεισεν. Είπεν την αλήθκειαν τζιαι εδέχτηκεν το κακόν που την επέριμενεν στο Τελαβίβ. Σαν είμαστεν ακόμα τζιαμέ, εχτύπησεν το τηλέφωνον μου, ενας φίλος που το Κάιρο που το άκουσεν στε νέα τζιαι ετήλεφώνησεν να δεί αν ζιώ. Επαρακάλεσα τον να πιάσει τηλέφωνο σπίτιν μου τζιαι να πεί των γονιών μου ότι είμαι στην Αλεξάνδρια, στην άλλην άκρην της χώρας τζιαι παραθερίζω, για να μεν ανυσηχούν. Επήαμεν πίσω στο κέντρον. Ούλλοι έιχαν πλέον μαζευτεί τζιαμέ τζιαι εσυζητούσαν έντονα. Κάποιος εφερεν τα μαντάτα οτι εν η αλ κάιντα που έβαλεν τες πόμπες, τζιαι ότι το Ισραήλ ήταν να έσιει λεωφορέια στα σύνορα το επόμενον, για να τους πάρει πίσω.

Τα χαράματα κουρασμένοι ούλλοι πκιόν, ετζοιμηθηκαμεν στο κέντρον. Κανένας εν είπεν να μείνουμεν στο κέντρον, κανένας εν ανάλαβεν οργάνωσην. Χώρις καμία συννενόησην εμείναμεν ούλλοι μαζίν. Κανένας εν έθελεν να πάει στην καλύφαν του μόνος του στα σκοτεινά. Τζιαι έτσι, 50 πλάσματα ετζοιμηθήκαμεν δίπλα δίπλα πας τα κκίλιμια της αυλής του κέντρου.  Επήρεν με ο ύπνος σιερκές με τον «Χριστόν».

Μόλις εξημέρωσεν οι Ισραηλίτες αρκέψαν να συνάουν τα πράματα τους για να κατευθυνθούν προς τα σύνορα, όπου η Ισραηλίτικη κυβέρνηση είσιεν στέιλει τα λεφορέια να τους παραλάβουν. Εξύπνησεν μας το καρκασιαλλίκκιν. Πρίν την καλημέραν ερώτησα τον Χριστόν αν θα φύει. Είπεν μου οτι εν θα πάει αμέσως. «Εν τζιαι εν επειδή εφώναξεν η κυβέρνηση εννα βουρήσω» ειπεν μου. «Εννα μείνω, πόμπες έσιει τζιαι στο Ισραήλ». Ενιωσα ανακούφισην.

O συμμαθητής εκράταν την Ταμάρα σφιχτά τζιαι εποσιερέταν την. Ανταλλάσσαν κουβέντες των διακοπών: ήμειλ, ναι εν θα χαθούμεν, εννα ρτω Ισραήλ να σε έβρω μπλα μπλα. Τα κλασσικά, που σχεδόν ποττέ εν ισχύουν. Εμείς εννα εμεινίσκαμεν ωσπου να ηρέμησει η κατάσταση, εν ήταν καλή ιδέα να σιονωστούμεν μες τους δρόμους, σαν ήταν γεμάτοι στρατό τζιαι αστυνομία.

Ως το μεσημέριν το κάμπιγκ εφκιέρωσεν. Εμείναν πίσω τα σακκουλλούθκια χόρτον που αφήκαν ορισμένοι πίσω τους: ο καθένας άφηκεν το μπροστά που την καλύφαν του, για να μεν το πετάξει, για να το έβρει ο επόμενος. Επέριμενεν τους εξονυχιστικός έλεγχος στα σύνορα, εν εσυμφερεν να κουβαλούν ουσίες, ειδίκα σε μιαν χώραν που την δημοκρατίαν έσιει την μόνον ακουστά.

Ο Χασάν τζιαι η ομάδα του καμπινγκ εκλαίαν. Ο βομβαρδισμός εσήμενεν το τέλος του καμπιγκ. Ποιός ξέρει πόσονς τζιαιρός ήταν να περάσει ωστε να ξιφοηθούν οι Ισραηλίτες τζιαι να’ ρτουν να αφήκουν τα λεφτά τους στο Σινά. Οι μισοί υπαλλήλοι επιάαν τα πράματα τους τζιαι εφύαν. Τζιαι ετσί εμείναμεν περίπου 10 άτομα, να θωρούμεν τα συντρίμια. Το μόνο πράμαν που εθθύμιζεν ομαλότηταν ήταν ο σειχής. Οι υπαλληλοι του κάμπιγκ – όσοι εμείναν- εσυνάχτηκαν γυρόν του, εζητουσαν συμβουλές, ευλογίες, ποιός ξέρει. Μετά επροσευχηθήκαν ούλλοι μαζίν.

Επέρασαμεν την τελευταίαν ημέραν σε καταθλιψην. Μόνον η μπρουχίτα είσιεν ξιάσει τον φόν της πόμπας τζιαι έθελεν να παίξει. Εγω τζιαι ο Χριστός, κολλημένοι ουλλοι η μέρα ο ένας δίπλα που τον άλλον, χωρίς να μιλούμεν, εν είσιεν τίποτε να πούμεν. Ο καθένας χαμένος στες σκέψεις του, θλιμμένος. Τζείνον το συναίσθημαν ονόμασα το εκ των υστέρων the post-bombing blues.

Την νυχταν ο παρέας του Χριστού εμφάνισεν μιαν μπουκάλα ρούμιν που είσιεν χωσμένην. Ακούεται απίστευτον, αλλά στο Σινά το αλκοόλ θεωρείται σιειρόττερο που το χόρτον. Στο κάμπινγκ εν είσιεν ούτε για δείγμαν.Ήρτεν μας μέλιν. Πινιάν πας την πιννιάν εγίναμεν ούλλοι κομμάθκια πας την παραλίαν. Ο Χασάν ήρτεν να μας πεί οτι την επόμενην το κάμπινγκ ήταν να κλέισει, τζιαι έπρεπεν να φύουμεν όταν εξημέρωννεν.

Οταν εμέιναμεν μόνοι μας, ερώτησα τον «Χριστόν» ναμπου ήταν να κάμει ποδά τζιαι δά. Εν έξερεν να μου πεί. Εγεμώσαν τα μμάθκια του, σαν το καθρέυτην αμέσως τζιαι τα δικά μου, αγγάλιασεν με τζιαι εξαπολήσαμεν το νευρόν τζιαι το σόκ μας τζιαι οι θκυό σε έναν κλαμαν δυνάμενον, που εκατάληξε σε εναν φιλίν ούλλον νευρον τζιαι δάκρυα. Ωσπου τζιαι επήρεν μας ο ύπνος, τζείνος γλυτζής μετα που γερόν κλάμαν. Την άλλην ημέραν ανταλλάξαμεν τα κλασσικά: δως μου το ήμειλ σου,έλα το δικόν μου, ναι, εν θα χαθούμεν, εννα ρτω να σε έβρω, τζιαι'γω. 
Τζιαι έτσι εχωρίσαμεν.

Μετά που εναν ατέλιωτον ταξίδιν, σε εναν μίνιμπας γεμάτον εργάτες που μαζίν με τες πόμπες εχάσαν την δουλειαν τους με ελέγχους που αστυνομία τζιαι στρατό κάθε μισήν ώραν εφτάσαμεν χαράματα στο Καίρον. Μετά που 12 μέρες – όσες εχρειάζουμουν για να τα διπλώσω ούλλα- εφύα πρόορα που την Αιγυπτόν. Μετά που τούτον που έγινεν εν έθελα να είμαι άλλον τζιαμαί. Εν εφοήθηκα πόμπες, ούτε φασαρίες, αλλά έξερα, οτι η πικρή γευση εν εσάζετουν με τίποτε. Τζιαι έτσι πικραμένη, λυπημένη σαντανωμένη τζιαι μες τα post-bombing blues μου ερωτευμένη, έφυα.

Μετα που λλίους μήνες έπιασα ήμειλ που τον Καναδάν. Ο Χασάν εκατάφερεν τα, έπιασεν πολιτικόν άσυλο. Αντάλλαξα τζιαι 3-4 ήμειλ με τον Χριστόν. Τζαιαι οι θκυό επροσποιόυμαστεν οτι εν έγινεν οτι έγινεν. Μετα εχαθήκαμεν, μετα που κανέναν χρόνον που του έγραψα τα ήμειλ ερκουνταν πίσω. Ποιος ξέρει ναμπου απέγινεν ο «Χριστός».

Τζιαι έμεινα έτσι, δίχως να του πω remember the Sinai bombing? I fell in love with you then.

- ΤΕΛΟΣ -

 *************************************************************************

Ντήαρ ανάγνωστερ, ξέρω το εν σε έχω μαθημένο σε έτσι ιστορίες. Εν την έγραψα για να μου πείς μπράβο ούτε γουάο. Εγραψα την για να μεν την ξιάσω. Ευχαριστω που επόμεινες τα πόστ-σεντόνια τζιαι εθκιέβασες την.

Ατε, που αύριον πελλάρες πάλε, κανεί σοβαρά.

Historia de un amor II (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

Εμπήκα στο κάμπιγκ απόγευμαν. Εκαλοσώρισεν με ο Χασάν ο Σουδανός που εδούλευκεν τζιαμέ. Έξερα τον που την προηγούμενην φοράν που επήα. Είπεν μου οτι ήβρεν τρόπον να πάει στον Καναδάν, έλαμπεν ολόκληρος μες τα παλιόρουχα του, όπως μου ελάλεν για τον Κανάδαν τα μμάθκια του εφκάλλαν αζίνες. Οι γονιοι του επεθάναν σε φασαρίες στο Σουδάν, τζιαι είσειν τζιαι τζείνος, όπως τόσοι άλλοι, το όνειρον του πολιτικού ασύλου στον Καναδάν, την γή της επαγγελίας. Τζιαι ώσπου να έβρει την άκρην εδούλευκεν στο κάμπιγκ. Χωρις διαβατήριον, χωρίς βίζαν.

Το κάμπιγκ ήταν απλώμενον σε έναν κόλπον της Ερυθράς θάλασσας. Μπρόστα η θάλασσα τζιαι στο βάθος η Σαουδική Αραβία. Είσιεν μια σειράν παράγκες χτισμένες με καλάμια τζιαι έναν κέντρον. Το κέντρον του κάμπιγκ, ήταν μια παράγκα με μεγάλην αυλήν στρωμένη κιλίμια υφαντά τζιαι μαξιλάρκα χρωματιστα.  Οταν έφτασα ήταν οφκερον, ο κόσμος ήταν λυμένος της πυράς τζιαι του φτηνου ντοπιου χόρτου, του «μπάνγκο», πας στην παραλία. Επλήρωσα για τες πρώτες 2 νύχτες, κάπου 1 ευρώ, τζιαι ο Χασάν έδωκεν μου τα τερκαστά μου: εναν ρολόν χαρτίν τουαλέττας τζιαι μιαν μπουκάλλαν του νερού κομμένη που την μέση με άμμον μέσα τζιαι εναν τζιερίν για φώς. Ρευμαν είσιεν που τες 8 ως τες 10 το βράδυ μόνον στο κέντρον. Ήπεν μου οτι η ώρα 8 ήταν να αναψουν την γεννητρια τζιαι να σερβίρουν το φαίν τζιαι να ρτω να φάω γιατι σήμερα είσιεν ψάριν φρέσκον. Ενα φάιν είσιεν καθε μέρα τζιαι ερερβίρετουν με πίττες τζιαι τασιήν.

 Έκατσα να πιώ εναν τσιαίν πριν να γυρέψω τον συμμαθητήν. Στν αυλήν εκάθετουν ο «σεϊχης» στην ίδιαν γωνιάν που την είχα αφήκει πριν 2 μήνες που είχα ξαναπάει. Ήταν ένας γέρος βεδουίνος, με μαλιά τζιαι γένια άσπρα  σιόνι με μιαν τζιελλαπίαν άσπρην τζιαι τουρμπάνιν λιλά, το χρώμαν της φύλης της περιοχής, στην οποίαν άνοικεν. Ο σείχης έξερεν το κοράνιν πόξω τζιαι γαιυτόν ούλλοι εσέβουνταν τον, είχαν τον για άγιον, για σοφόν. Ερκετουν στο κάμπιγκ το πρωίν τζιαι έφευκεν την νύχταν. Εκάθετουν στη σκιά τζιαι εθκιέβαζεν το κοράνι ούλλη μέρα. Ούλλοι επεριποιούνταν τον, εδιούσαν του φαίν τζιαι τσιάιν μούχτιν, με αντάλλαγμαν την ευλογίαν του. Ηταν σαν ενα μέρος του ντεκόρ. Εν εκατάλαβα ποττέ όμως γιατί εκάθετουν στο κάμπιγκ που εγίνουνταν «αμαρτίες». Εισιεν πανέμορφες Ισραηλίτισσες, γενετικά κοκτέιλ που τες 7 γωνιές του κόσμου, με δερματα χρυσά τζιαι μαθκια πράσινα που εκυκλοφορούσαν με τα μπικίνι τους ούλλη μέρα τζιαι λεβέντες μαλλιάες που επνίαν τα τραυματα της στρατιωτικής θητείας σε τσιγάρα ύποπτα τζιαι ετραουδούσαν τραουθκια ούλλον νευρον. Γιατί ο σείχης εθκιάλεεν να εν τζιαμέ ανάμεσα στους «άπιστους» αμαρτωλούς εν εκατάλαβα ποττέ. Ο Χασάν είπεν οτι η γή ήταν της οικογένειας του για αιώνες τζιαι γιαυτόν έρκετουν κάθε μέρα. Εγώ ήμουν σίουρη οτι ήταν τζιαι για τες καλλονές με τα μπικίνι. ‘Ημαρτον μου. Στην άλλη άκρην εκάθέτουν ένας νεαρός τζιαι εθκιέβαζεν εναν βιβλίον Εβραικόν. Ήταν όμορφος, χωρίς ναν όμορφος. Αξιούριστος, με μακρυά καστανά μαλλιά. Μάθκια μελισσιά, επερυτριγίριζεν τον μια γλύκα τζιαι μια μελαγχολία... εσκεφτηκα ότι μοιάζει του Χριστού. Ενιωσεν με να τον θωρώ τζιαι εδίκλισεν πάνω που το βιβλιον του, εχαμογέλασα τζιαι αμήχανα άναψα τσιγάρον, αντράπηκα.

Μετα που λλίον ήρτεν τζιαι ο συμμαθητής μου, καμένος του ήλιου τζιαι ξιπετσισμένος, βρεμένος της θάλασσας με μιαν ντροπαλήν ομορφούαν με φακίδες τζιαι μμάθκια κατάμαυρα. Η Ταμάρα, 19 χρονών που το Τελαβίβ, ήρτεν για το τριήμερον. Ο συμμαθήτης ετσιμπίθηκεν μαζιν της τζιαι αππώνετουν. Ήταν Γάλλος, με μάνα μεξικάνα τζιαι τζύρην αμερικάνο. Εξερεν τζιαι τες τρείς γλώσσες άπταιστα, τζιαι ανάλογα ποιάν εμίλαν εγίνετουν άλλος. Επροτίμουν να του μιλώ στα Ισπανικα, τους άλλους θκυο μέσα του εν τους επολλοπήεννα. Eννοείται ότι με την κορούν έφκαλλεν πολλά τον Γάλλον, αλλά τζείνης άρεσκεν της. Ο συμμαθητής είπεν μου οτι προτιμά να μεν πάμεν στην «κκελλέν του θκιαόλου» θέλει να μείνει τζιαμέ τζιαι εμιτσοκάμμισεν μου. Εσυμφώνησα αμέσως, αφου είσιεν μου πεί ο ταξιτζής οτι το κάμπιγκ τζέινον εν είσιεν νερόν. Μέτα που την περιπέτιεαν του ταξιθκιού εν έθελα να βουρώ πάλε.

Το απόγευμαν επέρασα το στην παραλίαν τζιαι την νύχταν που εσυναχτήκαμεν ούλλοι να φάμεν τσην αυλήν εγύρευκα με το μμάτιν τον «Χριστόν», αλλά εν τον είδα. Το κέντρον ήταν γεμάτον με Ισραηλίτες νεαρούς, αν τζιαι είσιεν τζιαι μερικούς πιο μεγαλους, που το ντύσιμον τους τζιαι τα τσιγάρα τους εφένουνταν χίππις. Είσιεν τζιαι σκόπριους μή Ισραηλίτες. Αιγύπτιοι ούτε για δέιγμαν. Στην περιόχη έσιει έναν τζιαι μοναδικό κάμπ που έν αφήννει Ισραηλίτες μέσα, τζιαι τζιαμέ παν οι Αιγυπτιοι. Επρόσεξα οτι παρόλην την ανοιχτοσύνην μου, ένιωθα μιαν ελαφρήν αντιπάθειαν για τους Ισραηλίτες. Εμέγαλωσα σε σπίτιν φιλοπαλαιστήνιον, σε οικογένειαν που έζησεν στες Αραπιές τζιαι με εναν τζύρην που εν τον άκουσα να πεί κατζιάν κουβένταν για Τούρκον, αλλά άμαν έπεφτεν η κουβέντα στο παλαιστηνιακόν έφκαλλεν ψατζιήν το στόμαν το για τους Εβραίους. Στο φαιν εγνωρισαμεν παρέες που το Ισραήλ. Σε ούλλες τες αποχρώσεις, γενετικά κοκτέιλ ουλλοι τους. Εχτός που το «Ισραηλίτης» είχαν πάντα τζιαι κάτι άλλον να πουν: παπάς που την Ιεμένη, μάμμα που την Πολωνία, ρίζες στο Μαρόκο τζιαι την Ρωσσία, την Τουρκία τζιαι την Αρμενία. Που τες 7 γωνιές του κόσμου. Τζιαι όμως ήταν νέοι με παρόμοιες ζωές σαν ττην δικήν μου. Το χιούμορ κατανοητον για μένα, εσκέφτηκα οτι υπάρχει κάτι σαν μεσογειακό/μεσανατολικό χιούμορ που το καταλάβουμεν ούλλοι οι γείτονες. Ηταν καλή η παρέα, οι κουβέντες ενδιαφέροντες τζιαι το κλίμαν πολλά χαλαρόν. Είσιεν όμως τζιαι καποιους που ερωτούσαν προκλητίκα «γιατί θέλεις να μάθεις αράπικα δηλαδή;;;» τζιαι εκάμναν με να νιώθω οτι ήταν καλλίτερα να κρύψω. Απέφυγα συζητήσεις πολιτικές, παρόλον που ήταν δύσκολον. Εσκέφτηκα οτι μοιάζει λλίον με την Κύπρον η φάση. Οι πολιτικές συζητήσεις εν λειπουν ποττέ. Έπιασα κουβένταν με έναν μιτσην, ακτιβιστήν, τον Άσαφ ο οποιός για μεν πάει στράτον επροσποιήθηκεν τον γκέι. Για να πείσει τον στρατόν οτι εν γκέι έπρεπε να περάσει που συνεντέυξεις με στρατιωτικούς. Με κοπέλλες στρατιωτικούς, με κοπέλλες ψυχολόγους του στρατού, τζιαι απ’ότι είπεν, θκιαλέουν τες πιο όμορφες για την συνεντευξην. Πολλοι ειρινιστές επικάλουνται την ομοφυλοφιλίαν για να μεν υπηρετήσουν, όποτε ο στρατός βάλλει πάντα γκομενάρες να τους ελεξουν, για να τους φέρει σε λλίον πιο δυσκολην θέσην ας το πούμεν. Ο Ασαφ ήταν ο μόνος που εν είσιεν πάει στρατόν. Οι άλλοι ουλλοι επήαν τζιαι μετά την θυτείαν τους εκάμαν το παραδοσιακόν ταξίδιν σε τόπους μακρινούς, για τουλάχιστον 6 μήνες. Είσιεν θκυό παρατάξεις: Τζείνους που επήαν Ινδία μετα το στρατό τζιαι τζείνους που επήαν Λατινική Αμερική. Οι της Λατινικής Αμερικής εξέραν Πορτογαλλικά ή Ισπανικά. Είπαν οτι ο στρατός εν τόσον έντονη εμπειρία, που χρειάζουνται το μεγάλον ταξίδιν μετά για να ηρεμήσουν, να μεν πελλάνουν. Εδιερωτήθηκα αν τιαι οι δικόι μας νιώθουν τον στρατόν τόσον έντονα... Εδιερωτήθηκα πως θα ήταν αν πηέννα τζιαι γω στρατόν, όπως τες κορούες στο Ισραήλ. Εδιερωτήθηκα τζιαι για τον μυστήριον αναγνώστην του απογευματος, αν είσιεν πάει στρατό, αν είσιεν πάει τζιαι τζείνος το μεγάλο ταξίδιν. Έθελα να τον ρωτήσω, ήταν όμως άφαντος.

Η πρώτη νύχτα επέρασεν  ήσυχα, αφου ο συμμαθητής είσιεν τζοιμηθέι στης Ταμάρας τζιαι είσιεν μου μείνει ή καλύφα ούλλη δική μου.

Το επόμενον πρωίν εξύπνησα που η ώρα 6. Ήταν η καλλίτερη ώρα, αφού ούλλος ο κόσμος ετζοιμάτουν, ο ήλιος μόλις εφκαιννε τζιαι εχρωμάτιζε τα βουνα της Σαουδικής Αραβίας κότζινα.

Ή καλλίτερη ώρα για βουττίν στην θάλασσαν.  Η ώρα 7 που εξύπνησεν μακκωμένος ο Χασάν τζιαι άνοιξεν το κέντρον επήα να πιώ καφέν. Έκατσα πας τα κκιλίμια της αυλής τζιαι ακουμπισα πας σ’εναν κορμόν της φοινιτζιάς να θκιεβάσω λλίον. Χαμέ έισιεν κορμούς της φοινιτζιάς πέσσοντας, ελειτουργουσαν σαν κουμπιστίρκα. Όπως έπιννα τον καφέν μου εφάνειν ο μυστήριος αναγνώστης. ‘Ηρτεν τζιαι έκατσεν στο δίπλα τραπέζιν τζιαι επαράγγειλεν καφέν. Έκαμα οτι εν τον είδα, αλλά είμαι σίουρη οτι εκοτσίνισα λλίον. Εσκέφτηκα οτι το αγχος μου μόλις τον έιδα εν παράξενον. Πρίν να τελειώσω το κοτσίνισμαν μου έιπεν μου κάτι, κάτι που εν εκατάλαβα. Είσιεν μέσα χχου τζιαι γγού – ήταν Εβραικά. Απάντησα Αγγλικά, είπα οτι εν εκαταλαβα. Απολογήθηκεν τζιαι ερώτησεν στα Αγγλικά ίντα βιβλίον θκιέβαζω, τζιαι πόθθεν έιμαι τζιαι ινταλως εβρέθηκα τζιαμέ. Επιάσαμεν κουβένταν, επροσπάθουν να μείνω άνετη αλλά για κάποιον λόγον τούτος ο μακρυμάλλης που έμοιαζεν του Χριστού ετράβαν με πολλά. Έθελα να τα μάθω ούλλα, έθελα να συνεχίσει να μιλά. Ελαλούσαν τον Οντέντ,ήταν που την Μπεερσιέβα μόλις είσιεν τελειώσει το πτυχίο του στη ψυχολογία τζιαι εδουλευκεν σε έναν ίδρυμα για «μωρά» όπως ελάλεν ο ίδιος με ειδικές ανάγκες. Επροκάλεσεν μου έναν μεγάλον «μάνα μου ρε» τζιαι εκατάλαβα οτι εμείς οι γενέτζιες εντυπωσιαζούμαστεν πολλά που κάτι τεθκια.  Ήταν της παράταξης της Λατινικής Αμερικής τζιαι έξερεν πορτογαλλικά. Εσυνειδητοποίησα οτι η Ισραηλίτικη προφόρα στα Αγγλικά εν γλυτζιά μέλιν. Όλως παραδόξως ούλλη η νύχτα που εμίλουν με τους συντοπίτες του εν το είχα προσέξει. Εμίλαν με μιαν γωνην ήρεμην, το γέλλιον του ήταν ήρεμον τζιαι που καρκιάς.

Εδιέκοψεν μας ο φίλος του που ήρτεν με μιαν πανέμορφην σσιηλλούαν να πιει καφέ. Εσυστησεν μας. Την σσιηλλούαν ελαλούσαν την Μπρουχίτα, μαγισσούλλα στα Ισπανικα. Εσκέφτηκα οτι μάλλον τζιαι ο παρέας τους ήταν της Λατινικής Αμερικής. Επρόσεξα οτι αρκεψα τζιαι ετσίμπουν με τουντον γνωστόν άγνωστον τζιαι είπα να φύω πριν να πάθω κανέναν χαττάν. Πολά παράξενον, αλλά ένιωθα εναν αγχος, ανεξήγητον. Ήταν σαννα τζιαι ήμουν μαζίν του, αλλά μόλις εχωρίσαμεν. Εσκέφτηκα οτι χάννω, οτι εν που την πυράν, εζάλισεν με ο ήλιος τζιαι εποσιερέτισα τους να πάω να βουττίσω.

 H Brujita

(συνεχίζεται)

Historia de un amor (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

Ήταν ο Οκτώβρης του 2004. Ήβρεν με στο Κάιρο, να προσπάθω να αποκοδικοποιήσω με σιήλια βάσανα τα μυστήρια της αραβικής γλώσσας. Μόλις είχα πιάσει το πτύχιον μου τζιαι έπιασα ότι λεφτα είχα τζιαι επήα να μεράσω μερικούς μήνες στο Κάιρο. Ο παπάς μου, παλαίποτε λάτρης της αραβικής γλώσσας, επροσφέρθηκεν να μου πκιερώσει τα μαθήματα. Μόλις είχα τελειώσει το πτυχίο μου, τζιαι έτρωεν με ο κώλος μου να φκώ έξω που την Ευρώπη. Μετα που 100 σελίδες διπλωματικής έθελα να βρέθω κάπου «ξένα» να ανακαλυψω τζινούρκα πράματα, να θκιεβάσω βιβλία της δικής μου επιτέλους επιλογής, να φκώ που τα νερά μου τζιαι αν μου επέρναν, να με εβρώ εμέναν. Είχαν ήδη περάσει 5 μήνες στην Αίγυπτον, το καλοτζιαίριν αρκεψεν να γλυκανίσκει. Καλοτζιαίριν ναι, γιατί το φθινόπωρον εν μόνον μια λέξη σε τούντην περιοχή.

Τα καυσαέρια τζιαι οι φασάριες της πόλης των 17 εκατομυρίων είχαν με κουράσει τζιαι αποφάσισα να πάω στες παραλίες του Σινά στην Ερυθρά Θάλασσα, αφού ο τζιαίρος είσιεν δροσίσει λλίον τζιαι αντέχετουν η κάψα της ερήμου, να περάσω λλίες μέρες στην παραλία, έξω που τον πολιτισμό, χώρις ρευμα τζιαι πολυτέλειες. Ενάς συμμαθήτης που το σχολείο αραβικών ήταν ήδη τζιαμέ, σε ένα κάμπιγκ, τζιαι εκανονίσαμεν να βρέθουμεν. Στο κάμπιγκ τζέινον έιχα ξαναπάει, οπότε είχαμεν πεί να βρεθούμεν τζιαμέ τζιαι μαζίν να πάμε σε έναν άλλο κάμπιγκ, που εν το εξέραμεν, αλλά που είσιεν τάχα πολλά καλόν βυθό για σνορκλινγκ.

Η μέρα εξεκίνησεν ανάποδα. Εποτζoιμηθηκα τζιαι ήταν να χάσω το λεωφορείο. Εμπήκα σε ένα τάξι τζιαι είπα του να με πάρει στη δευτερη στάση του λεωφορείου, στην Ηλιούπολη, πέρκει το προλάβω. Ηταν η ώρα 6 το πρωίν, τζιαι ήταν ακόμα σχετική ησυχία στους δρόμους της πόλης που εν τζοιμάται ποττέ. 

Στο τσάκ επρόλαβα το λεωφορείο, έκοψα εισιτήριο τζιαι έκατσα στην προτελευταία θέση. Στην τελευτάια θέση εκάθουνταν 5 βεδουίνοι ξενυχτισμένοι, που είχαν περάσει την νύχτα στα μπουρδέλα της πόλης τζιαι πίον μεθυσμένοι ακόμα, εστρέφουνταν πίσω στο χωρκόν τους. Το ταξίδιν ήταν περίπου 7 ώρες. Οι βεδουίνοι εκαπνίζαν τζιαι επίτουσαν κωλόνιες για να μεν μυρίζει τάχα. Μετά που καμιάν ώραν επήρεν με ο ύπνος. Εξύπνήσαν με φωνές μετα που 3 ώρες. Ανοιξα τα μάθκια μου τζιαι εκατάλαβα οτι εσαλιάριζα στον ύπνο μου. Ετριψα λλίον τα μάθκια μου για να συνέλθω τζιαι είδα τους 5 βεδουίνους να με θωρούν φυρμένοι του γέλιου. Ο ένας έδειξε μου πας το κινητόν του την φωτογραφία που με εφκαλεν σαν ετζοιμουμουν, με ανοιχτόν το στόμα. Εν αντέδρασα, εν αναμένεται άλλωστε που μιαν γεναίκαν να αννοίει κουβέντες με ξένους. Έκαμεν μου εντύπωση το ότι είχαν κινητά τζιαι εδιερωτήθηκα που τα φορτίζουν μες την έρημον, αφού ζουν συνήθως σε τσιατίρκα. Εδίκλισα έξω που το παράθυρον τζιαι είδα οτι το λεωφορείον είσιεν χαλάσει. Μερικοι εκατεβήκαν τζιαι εκάμναν συνέλευσην για να σάσουν το λεωφορέιο. Μέτα που λλίον ήρτεν ενας μέσα τζιαι είπεν ότι οι άντρες πρέπει να κατεβούν για να το κουντήσουν. Τίποτε εν έγινετουν, η πυρά άρκεψεν να δυναμώννει τζιαι εκατεβήκαμεν να δούμεν νάμπον να γίνει.  Είμαστεν στην άκρη του δρόμου, στην μέσην της ερήμου. Γυρόν μας μόνον πέτρες, ασπρές σκονισμένες. Μερικοί άντρες εκατουρούσαν στην άκρη του δρόμου. Ένιωσα τζιαι γω την κύστην μου να τσιλλά, επροσπάθησα να μεν το σκεφτουμαι, γιατι εν έισιεν πουθενά να κατουρήσω. Ούτε εναν θάμνον να χωστώ, τίποτε. Εν ήμοθν η μόνη ξένη μες το λεφορέιον, αλλά οι αντρές εθωρουσαν με που πάνω ως κάτω. Εφοήθηκια λλίον τζιαι ετίλιξα το σιάλιν που εσσιέπαζεν οτι δέρμαν εφέναιτουν κάτω που την μπλούζαν μου πιο σφιχτά.

Επέρασεν καμιά ώρα τζιαι εφκήκεν το πόρισμαν οτι τε λεφορέιο εν είσιεν να ταράξει. Θκυο αγροτικά ταξί που επερνούσαν εσταμάτησαν για να κάμουν την πάζαν τους. Εκόντεψα τους για να ρώτησω τι τζιαι πώς τζιαι αν θα με πάρουν μαζίν τους. Εφοήθηκα λλίον οτι ήταν να νυχτωσει τζιαι να μείνω τζιαμέ. Οι οδηγοί εν μου εδιούσαν σημασία, ήταν σαν να τζιαι η φωνή μου εν ακούετουν. Εν το έβαλα κάτω, επροσπάθησα να ακουστώ με τα 5 μου αράπικα. Αλλά μια γεναίκα μόνη της, χωρίς αντρική συνοδέια εν πολλοακούεται. Ενα ζευγάριν περίπου 40 χρονών εκανόνισεν τιμή για να φύει με το ταξίν. Ερωτήσαν με μου που θέλω να πάω. Είπα τους οτι θέλω να πάω στην Νουέιμπα. Επιάσαν το ταξιτζήν παράμερα τζιαι έιπαν του ότι πρέπει να με πάρει μαζίν τους, «εννεν σωστόν να αφήσεις μιαν αγκναπέια, μιαν ξένην,  μόνην της με τόσους άντρες μες την έρημο, εν χαράμ, αμαρτία!». Εζήτησεν πολλά λεφτά ο ταξιτζής, τόσα εν είχα τζιαι επροσπάθησα να καταβέσω την τιμή, είπα του ότι είμαι «τάλιμπα», φοιτήτρια τζιαι εν έχω πολλά λεφτά. Ο ταξιτζής επήεν να κάμει μίλλες, αλλά το ζευκάριν έπιασεν τον στο φιλότιμο τζιαι εδέχτηκεν. Η τιμή πάλε ήταν ακριβή, ήταν να δυσκολευτω τες επόμενες μέρες, αλλα σικκιμέ, ήταν έκτακτη ανάγκη το ταξί!

Τζιαι έτσι εξεκινήσαμεν μέσα σε ένα σαράβαλλον, το ντόπιο ζευκάριν, μια γερμανίδα παράξενη τζιαι εγώ. Το ζευγάριν έιπεν μου ότι είσιεν παντρευτέι την προηγούμενη νύχτα τζιαι επήενναν στο μήνα του μέλιτος τους, 4 μέρες στο Χίλτον στη Τάμπα, σύνορα με Ισραήλ. Εφένουνταν πολλά ερωτευμένοι, αν τζιαι ήταν μεγάλοι σε ηλικία για να εν νιόπαντροι, ειδικά στην Αίγυπτο. Η κοπέλλα ήταν Παλεστήνια, ο άντρας Αιγύπτιος. Είχαν την κλασσίκην αντίδραση ενθουσιασμού μόλις ακούσαν ότι είμαι Κυπραία. Στην Μέσην Ανατολή η Κύπρος προκαλέι θετικά αισθήματα. Λλίον η γειτονία, λλίον η φιλοπαλεστηνιακή πολιτική του παρελθόντος, θωρούν μας με πολλά καλό μμάτιν.

Eρέσσαμεν σιγά σιγά μεσα που την έρημον το μόνον πράμαν που εθώρες γυρόν ήταν πέτρες τζιαι άμμος, κάπου κάπου τζιαι καμιά καμήλα. Η γερμανίδα ήταν σιωπηλή, ενοχλούσαν την οι ερωτήσεις του νιόπαντρου, για το που πάει τζιαι ινναμπο σιει μες τες πολλές τσέντες που εκουβάλαν. Στα πολλά είπεν μας οτι κουβάλα χάντρες, τζιαι οτι πάει σε εναν καταυλισμό βεδουίνων όπου οι γεναιτζιες κάμνουν της βρασιόλλια τζιαι σκουλαρίτζια τα οποία πουλά μετα στες Χριστουγεννιάτικες αγορές στην Γερμανία. Εσκέφτηκα οτι προκειται για εκμεττάλευσην, αφου τα χειροποίητα στες Χριστουγεννιάτικες αγορές εν πανάκριβα τζιαι εν έσιει τσάνς να διά στες γεναίτζιες τζείνον που αξίζει η δουλειά τους. Μετά εσκεφτηκα οτι τουλάχιστον διά τους δουλεία, τζιαι τούτον κάτι ένει, σε μια περιοχή που ζεί μόνο που ένα αμυδρό δέιγμα χτηνοτροφίας τζιαι τες φυτείες μαριχουάνας που καταστρέφουνται κάθε 2-3 μήνες που την κυβέρνησην. Μετα άνοιξεν η γλώσσα της τζιαι αρκεψεν να παραπονιέται οτι εν χάλια στο χωρκόν των βεδουίνων, οτι το φαϊν εν σκάτα τζιαι οτι εν πύρά, ότι βρίσκεις τίποτε να γοράσεις, ούτε πηλέ μου τυρίν καμονμπέρ. Εχασκιάστηκα λλίον, που εσυνάφερεν τούντο πράμαν, αφου εν κοινώς γνωστόν οτι στα χωρκά των βεδουίνων εν έσιει με ρεύμαν, με νερόν, ίνταλως καρτερά να έβρει καμονμπέρ; Στο δρόμον ήβραμεν μια καμήλα ψοφισμένην στην άκρη του δρόμου, ετρώαν την οι μούγιες. Θκυο βεδουινούθκια εβαστούσαν κάτι βέρκες τζιαι ετσιλλούσαν την, για να δουν αν ζιει; Ποιός ξέρει; Εδιερωτήθηκα πόσες μέρες ενναν τζιαμε η καμήλα ώσπου να την σηκώσουν. Πρέπει να την εχτύπησεν αυτοκίνητο. Πολλύς κόσμος επέθανεν επειδή εχτύπησεν καμήλα μες την νύχτα. Τζιαι πολλές καμήλες εννοείται. Οι δρόμοι της ερήμου εν πάντα σκοτεινοί την νύχτα, το μόνον φώς εν που το φεγγάριν τζιαι τ’ άστρα. Το να τσιλλίσεις κάττον εν ήδη επικύνδινο, σκέφτου να δώκεις πας σε μιαν καμήλαν ως τζειπάνω τζεί.

Εξαπολήσαμεν πρώτα την γερμανίδα σε έναν χωρκόν στη μέση του πουθενά, τζιαι μετά το ζευκαρούιν στο ξενοδοχέιον τους στην Τάμπα. Μόλις είδαν το ξενοδοχέιον εκάμναν σαν τα μωρά που την χαράν τους. Ευχαρίστησα τους για την βοήθεια τζιαι ευχήθηκα τους βίον ανθόσπαρτον.

Εσκέφτηκα οτι πρέπει να εν φτωχά πλάσματα. Μπόρει μεν να είχαν κλείσει δωμάτιο στο Χίλτον της Τάμπας, αλλά εν εφαινουνταν πλούσιοι. Στο κάτω κάτω επήενναν στο χάνιμουν τούς με κρατικό λεωφορέιο τταλαπάνγκα! Ενιωσα μιαν τεράστια ευγνωμοσύνη απέντανι τους τζείντην ώραν. Αν το καλοσκεφτεις εσώσαν με. Τζιαι έμεινα μόνη μου με τον ταξιτζήν, είχαμεν αλλο κανένα 40λέπτο ωσπου να φτάσουμεν στο κάμπινγκ που με επερίμενεν ο συμμαθητής. 

Μόνοι μας πκίον, άνοιξεν η γλώσσα του ταξιτζή τζιαι ελάλεν μου την ιστορία της ζωής του. Είπεν οτι τούντο τριήμερον ήταν ούλλη περιοχή γεμάτη "Εβράιους", επείδη στο Ισραήλ είσιεν τριήμερον αργίας για το „shemini azereth“, την γιορτήν της 8^ης ημέρας. Το Σινά εν αυτόνομη περιοχή στην Αίγυπτον, τζιαι η μόνη περιοχή στην οποία μπορουν να μπούν Ισραηλίτες, προτιμούν την οι νέοι που τους αρέσκουν τα κάμπινγκ. Είπεν μου οτι τζείνος εν έσιει τίποτε εναντίων τους, γιατί άλλωστε, αφού φέρνουν λεφτά στην περιοχή. Επρόσθεσεν όμως οτι οι Παλεστήνιοι εν αδέρφια του, αλλά κάπως πρέπει να ζήσει, έσιει θκυο γεναίτζιες τζιαι 8 κοπελλούθκια να θρέψει, εν μπόρει να μεν πιάννει Εβραίους πελάτες.

Λλίον πριν να φτάσουμεν στον προορισμόν μας, επέράσαμεν που το κάμπιγκ του Ρας ελ Σιεϊττάν ("η κκελέ του θκιαόλου"), τζιαμέ που έθελα να πάω με τον συμμαθητή. Ερώτησα τον ταξιτζήν αν ήταν καλό το κάμπιγκ, τζιαι είπε μου ότι ήταν πίττα στον κόσμο τζιαι ελέιψαν τα τιπόζιτα οπότε, εν είσιεν νερόν, μόνον το νερόν της θάλασσας τζιαι καλλίτερα να μείνω τζιαμέ που επήεννα, αφου ήταν τέλεια δίπλα που την κκελέν του θκιαόλου, αλλά είσιεν τζιαι διάτρηση με νερό. Ωσπου να τελειώσει την κουβέντα του εφτάσαμεν στο κάμπιγκ.

(To be continued)

Ξένικα μιλάς;

Ντήαρ ανάγνωστερς, καταρχάς χρόνια πολλά με υγεία!

Εχτές είδαμεν ένα ντοκυμαντέρ του Γκούντερ Βάλραφ του γνώστου δημοσιογράφου που μεταμφίεζεται για να αποκαλύψει διάφορες αδικίες. Στο ντοκυμαντέρ μεταμφιέζεται σαν ενας αφρικανός τζιαι περνα ετσι ενα χρόνο. Μέσα που το άλτερ ίγκο του δείχνει μας τον βαθύ ρατσισμό της κοινωνίας της Κρυοχώρας. Οι εμπειρίες του εν πολλά συνταρακτικές, αλλα εν με εξεπλήξαν. Επέριμενα να τον έχουν του κλώτσου.

Μερικά πράματα εζήσα τζ τζιαι’ γω, κυρίως στα πρώτα μου χρόνια στην Κρυοχώρα, που εν έξερα καλά την γλώσσα. Σαν homo muzurius cyprius, εφέναιτουν μου που το μίλιν οτι έιμαι ξένη. Εβρέθηκα τζιαι σε κάτι περιπτώσεις, μόνη μου μες το τρένο με καμιά 10αρκά σκίνς τζιαι έσιεσα πάνω μου, άλλα ποττέ εν έγινεν κάτι.

Πλέον εν νιώθω καθόλου ρατσισμό... ίσως μιαν „άλλην μεταχείρισην“ σε μερικές περιπτώσεις, ειδικά άμαν έσιει προεκλογικές εκστρατείες τζιαι προσέχω ότι ένω στέκεται ο αντιπρόσωπος των Χριστιανοδημοκράτων τζιαι διά φυλλάδια σε ούλλους, εμέναν κάμνει οτι εν με είδεν. Πλέον έκαμα το παιχνίδιν τζιαι άμαν τους θωρώ περνώ πολλά επιδειχτικά που μπροστά τους για να δώ αν θα με προσεγγίσουν. Εν γίνεται ποττέ. Οι σοσιαλδημοκράτες πάντα προσεγγίζουν με τζιαι πάντα απάντω ευγενικά οτι σόρυν, εν έχω δικαίωμα ψήφου τζιαι εν θέλω να τους φάω την ώραν τους.

Oταν ήρταμεν να ενοικιάσουμεν το διαμερισμαν μας, εγνωρίσαμεν την σπιτονοικοκυρά, μια κοτζιάκαρη 80 χρόνων τζιαι την κόρην της. Οσον εμίλαν ο Σιαολίν, που εμέγαλωσεν δαμέ τζιαι μιλά την διάλεκτο της περιοχής όλα καλά και άγια. Αμμαν ανοιξα το στόμαν μου ερώτησεν πόθθεν είμαι, τζιαι είπα που την Κύπρο. Τζιαμέ επεταχτήκεν τζιαι ο Σιαολίν, να πεί οτι εν Έλληνας. «ου, μα εννα μιλάτε ξένικα μεταξυν σας;;;» λαλει η κοτζιάκαρη. Τζιαμέ εδιάκοψεν την η κόρη τής, για να της πεί «ατε ρε άμμα, μα εν ιξέρεις τίποτε; αφου η μια εν που την Κυπρο τζιαι ο άλλος που την Ελλάδαν, μόνον στα Κρυοχωρίτικα συνεννοούνται». Εθεωρήσαμεν σωστόν να τους κάμουμεν ενα μίνι-σεμινάριο γεωγραφίας τζιαι να τους εξηγήσουμεν. Τζιαι πκιόν η κοτζάκαρη έγινε φυτίλλιν!

«ου μα δηλαδή εννα μιλάτε ξένικα στους διαδρόμους τζιαι το κλιμακοστάσιον;;; το κτίριον μας εν ησυχον, μόνο Κρυοχωρίτες έσιει, εν θέλουμεν να μιλάτε ξένικα.... τζιαι οι ξένοι πάντα φωνάζουν.... κάμνουν φασάριαν τζιαι φέρνουν τζιαι ούλλους τους τους συγγένεις μαζίν τους, εννα τους φέρετε;;;;;»

Εμέιναμεν μόλις μας τα είπεν. Αλλά εκρύψαμεν, εν είσιεν λόγο να ασχοληθουμεν. Εξάλλου εν ήταν σιούρον οτι ήταν να μας δώκουν το σπίτι, δαμέσα περνάς που κάστινγκ για να πιάσεις σπίτι, ειδίκα άμμαν το χτίριον εν παλιό τζιαι σε καλή περιοχή. Μεν σου πω εσιέσαμεν τζιαι γέλλιον με την κοτζάκαρη, εφάνηκεν μας αστέιο...

Μετα που 2 μέρες έπιασεν με τηλέφωνον η κόρη, να μου πεί οτι επέρασαμεν το καστιγκ, τζιαι εννα μας το δώκουν εμάς το σπίτι. «εν το θέλουμεν πκιον» λαλώ της «επροσβαλεν μας η μάνα σου, ενιώσαμεν φυλετικόν διαχωρισμόν, τζιαι εν θέλουμεν το σπίτιν σας». Η γεναίκα απολογήθηκεν για την μάνα της, οτι τάχα εν η ηλικία, τζιαι προς Θέου εμεις εν τζιαι... τζιαι κάτι τεθκιά. Εκαηλίσαμεν τελικά γιατι το σπίτι ήταν όπως το εθέλαμεν. Άλλα εγινε running gag το «μεν μιλάς ξένικα στον διαδρομο».

Διερωτούμε αν οι «λεβέντες» της ΕΛΑΜ τζιαι άλλοι τεθκιοι πεφωτισμένοι ξέρουν οτι άμμαν φκούν που το χωρκόν τους εν τζείνοι οι «βρωμόξενοι».

Η κατάρα του Νότου

[…] A moustache? Was it true? (…) I hurried to the bathroom to see. (…) Not a full-fledged moustache: only a few darkish hairs above my upper lip. That wasn’t as surprising as it may seem. In fact, I was expecting it.

Like the Sun Belt or the Bible Belt, there exists, on the multifarious earth of ours, a Hair Belt. It begins in southern Spain congruent with Moorish influence. It extends over the dark-eyed regions of Italy, almost all of Greece and absolutely all of Turkey. It dips down to include Morocco, Tunisia, Algeria and Egypt. Continuing on (and darkening in color as maps do to indicate ocean depth) it blankets Syria, Iran and Afghanistan, before lightening gradually in India. After that, except for a single dot representing the Ainu in Japan, the Hait Belt ends.[…]
Jeffrey Eugenides: Middlesex, 2002

Τα σκούρα μαλλιά τζιαι η μουζουρικη επιδερμίδα (που πελλάνισκει τους Κρυοχωρίτες επειδη τάχα εν εξότικ τζιαι σέξυ) έρκεται πακέττο με άλλα…

Πριν 2-3 χρόνια εθωρούσα παλιές φωτογραφίες με μιαν φίλη μου, τζιαι σε μιαν έιμασταν 7 φίλες μαζίν, με φανέλλες Μεταλικα, μποξεράκια τζιαι Ντοκμαρτινς Μποτάκια μες το κατακαλότζιαιρον. Προσέχω την ανήσυχη εφηβική μου φάτσα τζιαι τι θωρώ! Έναν μουστακουιν περιποιημένο. Λαλω της φίλης «μπράβο σας ρε! Ετσι φίλες να’σιεις! Εν εβρέθην μια να μου πει ότι έχω μουστατζιν;» «Δε καλά την φωτογραφία» πολοάται η φίλη μου.
Ντήαρ ανάγνωστερ, τι να σου πω… άμαν επαρατήρησα την φωτογραφία τζιαι μετά έιδα εν εισιεν μιαν που να μεν έσιει μουστατζιν! Ουλλες με την γκρίζαν σκιούαν πουπας τα σιειλη. Νήσος ατέλειωτη, αχ τα χρόνια της εφηβείας. Η Μεγαλωμήτωρ να επιμένει ότι «εν φαίνεται» τζιαι "μεν το πειράξεις εννα πολλύνει".
Jolen τζιαι τσιμπίδες.

And then came waxing. Praise the Lord.

Αραβο-κουβανέζικος γάμος

Αρεσκει μου πολλά αμαν παντρευκουνται μουσικές που 2 διαφορετικές χωρες… τζιαι ειδικά αμμαν καμνοθν κοπελλούθκια όμορφα!


Τουντην παντρειάν ανακαλυψα την πριν πολλα χρονια τζιαι εκαμεν μου εντυπωσην οτι ο παραγωγος εν Κυπραιος της Γαλλιας, που μανα Λιβανέζα. Οταν λοιπον ο Κυπραιος τουτος, επηεν Κουβα, ακουσεν ενα τραγουδιν, που οι στιχοι του ηταν οι ιδιοι με εναν παλιο αραβικο τραγουδιν που εξερεν μιτσης, ηρτεν του η ιδεα, να καμει προξενιον!

Επαντρεψεν τους τζιαι εκαμαν τζιαι όμορφα κοπελλουθκια!



Εναν που τζεινα εν τουτον δαμε. Εν κόρη.:-)
Son cubano με αραβικό τραγουδι!