News bulettin

Ανάγνωστερ εχάθηκα α; Η αλήθκεια θκιεβάζω σε, τζιαι άμαν με αφήκει ο μπλάκμπερις αφήννω σου τζιαι κανένα σχόλιο, αλλά κάμνει μίλλες.

Τα νέα μου

Ενότητα 1: Μπλάστ φρομ δε παστ:

Προχτές επήα στο Η εντ Μ να τους δώκω έναν μπλέιζερ πίσω, το οποίον εγόρασα τον Γεννάρην, τζιαι όταν το έπλυννα έκαμεν κουτρουβούθκια. Επκιάσαν το, εδώκαν μου τα λεφτά τζιαι είπαν τζι’εναν τραούδιν. Σαν έφκαιννα έκσω ακούω εναν ψψψψψψψψψψ. 

Γυρίζω τζιαι τι να δω; Τον Ιταλόν μου πρώην με τον τζύρην του! Είσιεν 7 χρόνια να τους δω, μετά που τζείντην νύχταν του Φεβράρη του 2006 που το έκαμα επιτέλους να τον φκάλω πόξω εν τους εξαναείδα. Εκάθουνταν τζιαι θκύο πας σε εναν παγκάκιν, με τα μουστακομουσούθκια τους τζιαι τες φανελλούες τους με το κολλαράκι. Αντίδρασα καλά, ούσα ετοιμόλογη, τζιαι έβαλα μιαν αυθόρμητη κραυγή στα Σάρδικα του τύπου «εεεε, μάννα μπου κάμνετε σιόρ;» Εμιλήσαμεν λλίον, τι κάμνετε, πως πάτε. Πως πάει το εστιατόρειο (πκιο ττίπικαλ εν γίνεται), πως παν οι θκειούες συνέταιροι; Σιηλλοτρώουνται ακόμα α; Ναι, ναι, καλά, νέα δουλειά και τα λοιπά. Έκαμνα την άνετη παρόλο που ήταν οκγουορντ η φάση. Στα 3 λεπτά είπα τους ότι πρέπει να φύω για να πάω γυμναστήριο, αλλά ο πρώην πεττερός εν με άφηκεν, «περίμενε να σε δεί τζιαι η γεναίκα μου τζιαι εννα χαρεί πολλά!". Εμπήκαμεν στο διπλανόν μαχαζίν που ήταν τζιαι εθώρεν ρούχα. Η μίνι πεττερά. Ανάμιση μέτρον. Χαρές, μεν σου πω τζιαι συγκίνησην. «Εχάθηκες, γιατί εν ήρτες να με δείς;» Ατε τωρά. Ναμπου της λαλείς; Την αλήθκειαν μάλλον. «Κάρλα μου, έτσι εν τούντα πράματα. Στην άρχην εν επήεννεν να ρτω να σε δώ, ήταν πολλά φρέσκα η υπόθεση. Τζιαι μετά που περάσεν αρκετός τζιαιρός εσκέφτηκα, ού, τωρα επέρασεν τόσος τζιαιρος, παρέτα!». 

Επάλαβωσεν λλίον, αλλά είπεν μου ότι «σίγα το πράμαν σίορ, ίντα σχέσην έσιει αν εχωρίσετε;» Τελοσπάντων. Εφύα τζιαι που τζιαμέ πατημένη να πάω γυμναστήριο. Η αλήθκεια η Κάρλα αγάπαν με, γιατί παρόλα τα 30 τόσα χρόνια δαμέσα εν έμαθεν την γλώσσαν τζιαι καθότι γνωρίζομεν ολίγον την ιταλικήν μαζίν μου έκοφκεν τζιαι καμιάν κουβέντα. Η σχέση μου με τον γυιόν τους ήταν εντέλως αχρείαστη. Ούτε τζιαι εγώ ξέρω γιατί είμαστεν μαζίν, αφού η υπόθεση εν είσιεν με λάδιν με ξύδιν. Αλλά που τούντην φάραν έμαθα πολλά, πολλές μαειρκές κυρίως. Επίσης έμαθα –με την μέθοδον της επανάληψης- ότι οι Ιταλοί εφευραν το φαίν, τζιαι πρίν πο’λλού τους ο κόσμος έτρωεν ρότσες. Έφερναν τους ζιβανία. Η αντίδραση: «α, εν γκράππα!» Αναρήν; «α, εμάθετε τζιαι σείς την ρικότα;» Χαλλούμιν; «Μα τουτη η μοτσαρέλλα εν νακκόν σκλερή;» και ούτο καθεξής. 
Επίσης νομίζω ότι ένας λόγος που με αγάπαν τούτντο σόιν εν επειδή έτρωα πο ούλλα. Η Κάρλα έκαμνεν αρχιδάκια αρνίσια πανέ τζιαι μόνον εμείς οι θκύο τα ετρώαμεν, η στετέ του στην Σαρδινίαν μια φορά εσέρβιρεν μου κκελέν του αρνιού, σπασμένην που την μέση τζιαι γεμιστήν με λιαστές τομάτες. Αμαν σου λαλώ εσέρβιρεν μου την εννοώ το. 
Εβαλεν μου την ομπρός μου. Ολόκληρην την κκελέν. Μιαν εγώ τζιαι μιαν τζείνη. Ήταν μέλιν το κεφαλάκι, αλλά ναι, ήταν λλίον παράξενον να έσιες την κελλέν της κατσέλλας ομπρός σου, τζιαι να βάλλεις σιέριν μες τα δόνγκια της για να φάεις την γλώσσαν.

Ας είναι. Επεράσαμεν το τζιαι τούτον.

Ενότητα 2: θαυμαστής με άλτσχάιμερ

Αθθυμάσαι μες τον σιειμώναν, που ήταν ψόφος τζιαι είπα σου ότι ήρτεν ένας στον σταθμόν του τρένου τζιαι ερώτησεν με αν θέλω να πάμε για κάφε;

Τζιαι εγώ είπα ευγένεστατα «ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά σεν ενδιαφέρομαι»; Τζιαι μετα εδιερωτούμουν ίνταλοις του εκίνησα το ενδιαφέρον αφού ήμουν σκουλλισμέν σιάλια, παλτά τζιαι σκούφους;. Ε. Την περασμένην εφτομάδαν συμβαίννει μου παρόμοιον περιστατικόν: «Σύγνωμην; Θέλετε να πάμε για κάφε;» Γύριζω τζιαι τι να δω; Ο ίδιος! «Εμ, εξαναρώτησες με πριν 3-4 μήνες τζιαι είπα σου όι. Η απάντηση εν η ίδια, ευχαριστω". «καλάν» λαλέι μου «εμπόρειεν να άλλασες γνώμην». «Καλάν ρε» λαλώ του, «έν έσιεις ίντερνετ;» Εν εκατάλαβεν τι εννούσα τζιαι έφυεν.

Εχτές σαν ήμουν στο σταθμόν τζιαι επαράγγελα παγωτούιν ακούω πίσω μου μια φωνή «συγνωμηηη» γυρίζω τζιαι τι να δώ; Ο ίδιος πάλε! «Θέλετε να πάμε για κάφε;» Τζιαμε ενευρίασα. «Γιέ μου, τούτη εν η Τρίτη φορά! Σατσιήν! Ξανα-μανά: Όι ευχαριστω, παρέτα να με ρωτάς πκιόν!» Εκόπην του βούρου. Η παγωτάρενα ένεψεν μου εναν καχύποπτον «έσιει τίποτε;» Είπα της τον πόνον μου. Έσουσεν την κκελλέν της τζιαι επλήννεν το κουταλούιν του παγωτού.

Εκατάληξα σε δύο πιθανά σενάρια για τον παρέαν:

1. Εσιει άτσχάημερ τζιαι ξηάννει ότι με εξαναρώτησεν.
2. Εν κάμνει άλλην δουλειαν ούλλη μέρα, ρώτα ΟΥΛΛΕΣ τες γενάιτζιες που θωρεί, τζιαι ένας νούς ένει, πόσες φάτσες να συγκρατήσει.

Η φάση εν ότι πολλόου του εν το περιμένεις. Εν ένας τύπος, καμιάν 35άρκά χρονών, ψηλος με κουστούμι τζιαι ποτζείντα γυαλλια τα σπασικλέ πον της μόδας τάχα. Δηλάδη εν ευπαρουσίαστος. Γυαλλίζει τσας το μμάτιν του, αλλά ρε παιδίν μου, αν την έκαμνεν τούντην δουλειά στο ίντερνετ θα είσιεν τζιαι επιτυχίες, είμαι σίουρη.

Άσε που αν μου εμίλαν κανόνικα, αν με έπκιαννεν κουβέντα, θα του εμίλουν, είμαι φιλική σε σημείο βλακείας αφού. Ατου ο Γαβρίλης με το «συγνώμηηην, θέλετε να πάμε για καφε».

Ενότητα 3: Αν ήταν η αζούλα πούζα

Το γειτονικό χτήριο ανακαίνήστηκε τζιαι έγινεν πούππα. Πούππα λαλώ σου! Επέτηχα τον ιδιόκτητην πριν 2-3 μήνες τζιαι ερώτησα τον για τα διαμερίσματα. Είπε μου ότι εν 12 ευρά το τετρ. μέτρο το ενοίκιο! Ντόινγκ! Εμείς πληρώννουμεν 7 τζιαι εν τζιαι πολλά. Εκίστησα λλίον γιατί εθώρουν κάτι ωραία είδη υγειηνής που τους βάλλουν, κάτι παρκέ κάτι κουζίνες... Αλλά επέρασεν ο τζιαιρός τζαι επέρασεν μου. Τωρά όμως εξιζιηλισεν το ποτήριν! Βάλλουν τους βεράντες! Όι μπαλκόνια Κρυοχωρίτικα που πρέπει να στέκεσαι γιατι καρέκλαν εν φορεί, βεράντες κανονικές! Αν ήταν η αζούλα πούζα είσιεν να ειμαι ΤΟΟΟΟΟΟ-πκιάε ποτζεί-ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΗΗΗΗΗ.

Ενότητα 4: Ετοιμάζω ταξίδι

Ναι ναι. Εννά ρτω στα πάτρια εδάφη να παντρέψω την Εόλικα πον ανίψσιην μου (αμμεν το εκατάλαβες ως τωρα). Θα είμαι ούλλες τζι’ούλλες 4 μέρες τζιαι 5 νύχτες. Το πρόγραμμαν εν κλειστόν που τα τωρά. Φιλοδοξώ να πάω τουλάστιχον μιαν ημέραν θάλασσαν. Φιλοδοξώ να έβρω στρουθούθκια, αφου έβρεσιεν μπορέι κάτι να γίνει.Φιλοδοξώ να μεν ανγκριστέι κανένας που εν ήβρα ώραν να παω να τον δω.

Χάτες τζιαι ως πάρατζει.

flat mate

Σημμερά αθθυμήθηκα την πρώην συγκάτοικον μου, τζιαι ως γνωστόν, ότι αθθυμούμαι σιέρουμαι.

Την πρώτην ημέρα που ηταν να πασαλείψουμεν μαζίν καπήρες επήρεν το σοβάρον της τζιαι έκαμεν μου την ερώτησην που ήταν να καθορίσει την υπόλοιπην συγκατοίκηση:
«έλα σου πω, είσαι του συγυρισμένου βουτύρου;»

πως λέμε «είσαι χριστιανή, ξα μουσουλμάνα;»

Μετα που καναθκυο χρόνια ήταν αλώπως το 2001, όταν εστράφηκα που ταξίδι στο Μεξικό, μαύρη ολόμαυρη κατράς η συγκάτοικος αναφώνησεν:

«μα’ννα μπο κάμες;;;;;; ασπρίσαν τα δόνγκια σου!!!!!!!»

Που τότε εν κάμνω μάυρισμαν στην παραλία, κάμνω λευκανση οδοντοστοιχίας.

Την ιδίαν χρονίαν, εζαχάρωννεν με ένας μνηστήρας. Πας στην κουβέντα είχα πεί οτι θα έθελα εναν καττούιν. Όπως λαλείς, "θέλω ενα διαστημόπλοιο". Είπα το απλώς έτσι. Την άλλην ημέραν εμφανίστηκεν με έναν καττούιν. Η συγκάτοικος εν τω μεταξύ, εχτος που το συσταρισμένου βουτύρου ήταν τζιαι «του σσιύλλου», όι του κάττου.

Το καττούιν εκατάλαβεν το, τζιαι εκατούραν πας τα πράματα της, πάντα. Η τσίκνα ήταν πάντα στον αέρα. Οπότε η συγκάτοικος εβάωννεν το δωμάτιον της, ίντα να κάμει. Μιαν εφοράν έφυεν της τζιαι άφηκεν την πόρταν αννοιχτήν, σαν ήταν μες το κρεβάτιν σσιεπασμένη με το πάπλωμαν τζιαι εθώρεν τηλεόρασην. Πάνω της, δηλαδή πας το πάπλωμαν, το ριμότκοντρολ τζιαι εναν τασάκιν. Το καττούιν εμπήκεν σιγά σιγά μες το δωμάτιον, εφκήκεν σιγά σιγά πας το κρεβάτιν, μετά σιγά σιγά πάνω της, είδεν της μες τα μμαθκια με νόημα , τζιαι εκατούρησεν της. Πάνω της. Τζιαι πάνω στο πάπλωμα. Τζιαι πάνω στο ριμοτκοντρόλ. Τζιαι πάνω στο τασάκι.

Η επόμενη σκήνη που είδα εγώ ήταν την συγκάτοικον μες πυζιάμες να τσιριλλά τζιαι να φακκά του κάττου (ελαφρά, μεν φαράσεις Πατατούλλη) πας την κκελλεν με έναν φυσούνιν της μάσκας καταδύσεων. Priceless.

those were the days my friend...


*αφιερωμένο με πολλήν αγάπη

Reconstructing Puberty

Έσιει θκυόμιση εφτομάες που τζοιμούμαι στο εφηβικόν μου δωμάτιον. Εφυα 17 χρονών τζιαι το δωμάτιον μου εν όπως ήταν. Στη βιβλιοθήκη έχω πολλά που τα βιβλία του σχολείου, κατακρεουργημένα με καλακατσουννιές του στύλ Π+(X)=LFE τζιαι συζητήσεις με την διπλάνην μου του στύλ «τι έσιεις;» «τίποτε, βαρκούμαι» το βαρκουμαι κοσμεί πολλές σελίδες πάντως. Νομίζω η βαριεστημάρα εν το σήμαν κατατεθέν της εφηβείας. Μια περίοδος των 45 λεπτών ήταν αιωνιότητα. Στο βιβλιο της κοινωνιολογίας έβαλα λεζάνταν πουπάνω που την εικόνα του Μάρξ να λαλει (προς τον Ενγκέλς) «χώρεις με ίνταλοις σε αμπλέπω;» ο Ενγκελς απαντά «έχω σε στο δείν μου α!». Εχτός που τα σχολικά, έσιει τζιαι κασέττες national geographic, σε βίτεο φυσικά τζιαι βιβλία που παιδικά όπως τους 5 φίλους ως κλασικά εφηβικά έργα, λέγε με Κουέλλον τζιαι τα κλάσικά αναγνώσματα του σχολείου όπως την Παναγιά την γοργόνα (ξυπνάτε με ποννα τελιώσουν η περιγραφές της ρότσας) τζιαι την Φόνισσα (άππαναϊα μου την καρτάναν!). Επροστεθήκαν μερικά παιδικά βιβλία των αρφότεχνων μου τζιαι μερικοί τόνοι είδων προικώς στο αρμάριν (λέγε με τραπεζομαντηλλιά με θήμ πασχαλινό, χριστουγεννιάτικο τζιαι μπαρμίτσβας) που η Μεγαλομήτωρ συνάει στα πλαίσια του φεστιβάλ «έχω 3 κόρες να παντρέψω», αλλά κατα τα άλλα τίποτε εν άλλαξεν.

Έτσι φαντάζεσαι ντήαρ ανάγνωστερ ότι ζω στην εφηβείαν μου. Τζιαι καθε θκυοτρείς μέρες σκαλίζω τα τζιαι αναπολώ τα χρόνια τα μαθητικά, τους (ανεκπλήρωτους πάντοτε) έρωτες με τον Χ τζιαι τον Ψ τζιαι Υ τζιαι πάω πίσω in retrospective να ψυχαναλύσω την ψηλή πιθκιαβλοζάμπισσαν με το πρόβλημα συντονισμού που έμελλεν να γίνει το πιο φωτείνο κεράκι στην τούρτα του γραφείου ανέργιας της Κρυοχώρας. Φυσικά τζιαι βοηθά με η Μεγαλομήτωρ να ξαναβίωσω την εφηβείαν μου τζιεκκάρωντας ανελλιπως την ποσότηταν του φαγιού που έφαα (πεινάς!) τζιαι το πάχος την ζακέτας που εφόρησα (κρυώννεις!).

Το περασμένο Σαββατοκυριάκο επήα στην κουρασμένη τραβέστα της πολεοδομίας που έθελεν να γίνει η πρώτη χορεύτρια στο Μουλάν Ρουζ αλλά έχασεν την μάππαν, με τες πολλές πλαστικές, επαραμορφώθηκεν τζιαι εκατάντισεν μια απλή αρτίστα στον Καμμούγιερον. 

 Επήα που λαλείς Πρωτάραν τζιαι Αγιάνναπαν μετά που τουλάχιστον 10 χρόνια τζιαι έφριξα με την παρακμή. (Κρίμας τα κάλλη της, στα νιάτα της ήταν κούκλα, ζάβαλλι μου, εφάν την οι πλαστικές τζιαι τα ναρκωτικά).

Έπιαν με που λαλείς μια διάρρεια με συγχωρεις, (ευκοιλιότη που ελάλεν ο μακαρίτης που παππούς μου) τζιαι έγιναν έναν με την τουάλετταν. Όταν το είπα της Μεγαλομήτωρ στο τηλέφωνον, έγινεν έξαλλη! Η αντίδραση της ήταν «ΑΠΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ! ΤΖΙΑΙ ΈΓΩ ΈΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΜΠΑΑΑΜΙΕΣ!! ΤΏΡΑ ΠΟΤΕ ΕΝΝΑ ΣΟΥ ΤΕΣ ΚΑΜΩ;;;;;». 

Την επόμενην μέραν έπιασεν με η νούννα μου πανικόβλητη «ΕΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΜΑ ΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΕΙΣ;».

Μάνα μου ρε εσκέφτηκα, η προτεραίοτητα τους εν η υγεία μου.

Επίσης έφτασα σε εναν πολλά σοφό συμπέρασμαν που αξίζει νόμπελ ψυχολογίας, κοικωνιολογίας τζιαι γενετικής! Είσαι έτοιμη ντήαρεστ αναγνώστρια (ναι απευθύνουμαι παραπάνω στες κοπέλλες) να ακούσεις το σόφοττερόττερον πράμαν του κόσμου;

Δέαρ γιου γκό:

Αχέμ αχέμ κκούχχου κκούχχου...

.

.

.

.

.

Η κλιμακτήριος, εν η εκδίκηση της μάνας σου για την εφηβείαν.

Δέαρ γιου χάβιτ.

Έφυεν η κκελλέ σου εννε; 
Η τασιηνόπιττα εν μια απλούστατη, να μεν σου πω τζιαι σχεδόν ανυπόθετη ανακάλυψη μπροστα σε τούντην καινοτομίαν του γνώθεις μήτωρ. Φυσικά, η δική μου η Μεγαλομήτωρ έσιει τζιαι 10 χρόνια που επέρασεν την κλιμακτήριο άλλα με τουτην ούλλην την ψυχανάλυση in retrospective τώρα το εσκέφτηκα.

Το άλλον που εκατάλαβα εν ότι είμαι ο καθρέφτης μερικών ατόμων. Ίνταλοις γίνεται; Να σου πω την άλλην φοράν γιατί τωρά ενυσταξα.

P.S: ΄το παρατονίζειν δεν είναι αμάρτημα!

Απομυθοποίηση Full HD

Ο Σιάολιν, ντήαρ ανάγνωστερ εν τέλεια κλασσικός μεταμοντέρνος άντρας με σύνδρομο πήτερ παν. Εχουμεν θκυό χόλ σπίτιν μας. Στο δικό μου έσιει βιβλιοθήκη με κάμποσα βιβλία, χρωματιστά πράματα, σουβενίρ που ταξίθκια, πετρουες, καττούες, μαξιλαράκια που εκάμεν η μακαρισμένη η στετέ μου η γιαλλούρα, στολιδούθκια τζιαι μιαν πανάρχαια τηλεόραση. Στο δικόν του έσιει σούπερ-ντούπερ φλατσκριν τηλέοραση, high definition, high fidelity, high expectations, HDMI, ρισίβερ, γκατζετάκια, laptop γυαλιστερά, συλλογή σύρματα, PS3, Xbox, amplifiers, kinekt, dolby surround system, system of a dοwn, hey soul sister, και δε συμμαζέυται.  Η τηλέοραση του δεν είναι μόνο HD ready αλλά Full HD.

Ορισμένα προγράμματα της κρυοχωρίτικης τηλεόρασης εκπέμπουν σε HD τζιαι θωρείς ούουουλλες τες λεπτομέριες.  

Αν π.χ. στην μάππαν έφτυσεν ο (φτείρης)Ρονάλντο θωρέις την ρέχχαν του πας το γρασίδιν τόσον καθαρά που μπορείς να κάμεις τζιαι διάγνωσην. ΓΙΑΞ μαν! 

Αν φεντζιάζει λλίον το βρακούιν το μαυρον του 60χρονου παρουσιαστη πουκάτω που το λινόν παντελόνι πάλε θωρείς το. ΙΟΥ!

Aν ο Κλούνι εν λλίον κρυωμένος θωρεις το μικτοσκοπικό κακκατούιν μες την μούττην του.

Πήπολ! Του ματς ιφορμέισιον! Ο Κλούνι εν έσιει ΠΟΤΤΕ κακκάθκια! Χαλόου; Αλλιώς εν θα ήταν ο Κλούνι!

Κάθε φορά απομυθοποιούνται οι σούπερ σταρς!

Εψες είδα την κυτταρίτιδα της μουνέισιον γκομενέισιον σιησμιμπέιμπι J-Lo. Εν έθελα να την δω... ξέκινα ακρίβως πουπάνω που το γόνατον της σούπερ γυμνασμένης της ζαμπάρτας.

Η δε σούπερπουρέκκα Κάμερον Ντίας έσιει μιαν φάτσαν σαν τον τρίφτην, ούλλον τρύπες η γέριμη! Η πολιούχα Αγία της Κρυοχώρας δε, η Χάιντι Κλούμ έν γεμάτη ριτίδες... μεν σου πω εφένετουν η τεράστια στρώση σουβά που εφόρεν τζιαι εσυνάχτηκαν τα 3 κιλά σκιάς μες την ρυτιδούαν της.

Μα να κάμνουν τόσον κόπον οι αισθητικές των καναλιών για να τα πατταλευκει ούλλα το HD;

Το πόρισμαν ήταν: "Σιάολε μου, μα εντέλει είμαι πολλά Θεά, έσιεις το υπ’όψιν;;;;" 

Και αισίως εφτάσαμεν στο πορίσμα/ηθικό δίδαγμα  τούντου επιστημονικού ππόστ: 
Τζιαι οι σούπερσταρ, εν με νερό που μαειρεύκουν (που λαλέι τζιαι η κρυοχωρίτικη παροιμία)!

οτι αθθυμούμαι σιαρουμαι

μα δέ ιντα τραγούδι μου εθθύμισεν το πρώτον πρόγραμμαν του ρίκ.



Ήρτα πίσω τζιαι ακόμα να μου ξικολλήσει.

Οι φιλίες του παζαρκού

Απρίλης του 2003

O θκειός μου Ν.. εστέκετουν πίσω που τον πάγκον του μαχαζιού του, το μέτρον πας τον λαιμόν του τζιαι εμετροφύλλαν καταλόγους για την επομένη παραγγελίαν. Ηταν πρώιν τζιαι ο κόσμος εν είσιεν κατεβέι ακομα στη Λήδρας. Όπως ήταν συγκεντρωμένος στους καταλόγους του ακούει μιαν γνώριμην φώνη, την φωνήν του φίλου του του Α., με την χαραχτηριστική προφορά.


«Ππεεεε είσαι ένας άχρηστος, ακόμα εν μου επαραγγειλες τον καφέν μου!;»

Δίχα να δεικλίσει πάνω απάντησεν όπως πάντα:

«είσαι ενας μούχτιτζης ρε, τέλειωννε κάτσε να σε τζιεράσω, τζιαι στο μάχαζίν σου αλώπως εν έσιει καφέν».

Η ίδια κουβέντα κάθε δεύτερην ημέραν, … μόνον που τούντην στράταν είσιεν 30 χρόνια να ακούσει την ατάκαν του φίλου του.

Εκατέβασεν τους καταλογους σίγα, έφκαλεν σιγά σιγα τα γυαλλια της πρεσβυωπίας έμεινεν να θωρέι χαμέ λλίην ώραν τζιαι μετα τζιαι εδείκλισεν πάνω.

Τζιαι πκιόν, γκριζομάλληες τζιαι οι θκυο με τες τζοιλιούες τους,  αγκαλιαστήκαν, τα δάκρυα τους να τρέχουν. Τζιαι δίχως εξηγήσεις ούτε για οδοφράγματα που αννοίξαν ούτε για κοπελλούθκια που εμεγαλώσαν, σχέδον λουμένος του κλαμάτου ο Ν. λαλέι του «ξικόλλα σίορ, ζαττίν έτσι ππουστης είσαι» Ο Α. εσκούπησεν τα μμάθκια του «τέλλειωνε ρε ππεζεβένγκη ποννα με πείς ππούστην».

Που τότε ο Α. εν λειπει άμμαν κάμνει τραπέζια ο Ν. Επετυχα τον τζιαι γω θκυοτρείς φορές. Μετά που το φαϊν κάθούνται πάντα στο ττάβλιν τζιαι ξιτιμάζουνται όπως πρίν 30 χρόνια.

Εκπαιδεύοντας την Εβραιοπούλλαν

Πριν λλίον τζιαρόν στην αίρεσην (λέγε με εταιρία που χαμαλοδουλεύκει η γιουαρζ τρούλη) επροσλάβαμεν - με δικήν μου πρωτοβουλίαν- μιαν τζαινούρκαν. Τα πρώτα 2 ιντερβγιου έκαμα της τα εγώ. Μια 25αρα που τωρά εξισκόλισεν, Εβραιούα που την Αγίαν Πετρούπολη και τώρα στην Κρυοχώρα. Ομορφούα, αφράτη, έτσι νάκκον στρουμπουλούα, πως να το πώ, νάκκο χυμώδης. Πολλά περιποιημένη, με το φουστανούιν της το θυληκόν τζιαι τα τακκουνούθκια της. Τούτη η πρώτη εντύπωση, στην δεύτερην εφάνην μου τζιαι σπιρτόζα, τσαχπινέλλα, πρόσχαρη, με χιούμορ, άξιππη.Τες ερωτήσεις απάνταν τες σπίρτον.

Εν θα σου κρύψω ντήαρ ανάγνωστερ, οτι την επροτίμησα επειδή εν τζιαι Εβραιούα. Γιατι θεωρώ οτι εννα κάμει καλόν στην ομάδαν αλλο λλίον νταιβέρσιτη, αφου όπως εξαναείπα έχουμεν κάτι κρυφοραστιστές στο γραφείον που συρνουν ροτσιές για τους ξένους τζιαι χαρκούνται οτι η Ιταλίδα τζιαι’γω εν πέρνουμεν χαπάριν.Οπότε είπα οτι εννα τους κάμει καλόν τζιαι μια που να θυμίζει νάκκον το όι τζιαι τόσον περήφανον παρελθόν της Κρυοχώρας. (μούαχαχαχαχαχαχα)

Παρόλον που μου άρεσεν πολλά σε ούλλα τούτη η κορού, ομολογώ σου οτι το μάτιν μου εκόλλαν πάντα σε ένα σημείο:

πουπάνω που τα σαρκώδη της σιειλούθκια είσιεν στρολιαστέι εναν αγνόν παρθένο μουστακούιν. Μεν νομίσεις οτι υπερβάλλω ντήαρ ανάγνωστερ! Εν ήταν το λεγόμενον «χνουδούιν» που μια Μεγαλομήτωρ θα ελάλεν «εν φενεταί αγάπη μου μεν το πειράξεις».Ήταν κανονικό μουστάτζιν, τζιαι επειδή η Εβραιοπούλλα ήταν πολλά περιποιημένη τζιαι σασμένη, εφένετουν ακόμα παραπάνω.

2 μήνες ολόκληρους εθώρουν το τζιαι εθώρεν με, με την μαστόρισσαν του εβρίσκαμεν τα πολλά τζιαι εμιλούσαμεν άνετα, ώσπου μιαν ημέραν σαν ετρώαμεν, έππεσεν η κουβέντα σε νεογέννητα, τζιαι είπα οτι έσιει πολλά μεγάλον τσιάνς αν γεννήσω τζιαι κάμω κόρην να γεννηθεί με μουστάτζιν. Πε τζιαι να πείς, λαλεί τζιαι η Εβραιοπούλα «ου, μα έχω τζιαι γω λλίον μουστακούιν, τζιαι ενι ξέρω τι να το κάμω, θέλω να το φκάλω, αλλά ενι ξέρω πως, τζιαι φοούμαι» τζιαι ποτούτα. 'Αησ’ το πανω μου λαλώ της.

Την άλλην ημέρα επήα στο γραφείο οργανωμένη: Με ποτζείντα αυτοκόλλητα αποτρίχωσης, πούτρα, σαπουνούιν για πλύσημον τζιαι ειδικήν κρεμούαν φουσιτίν.

Βάλλω της μιαν φωνή, «Κορού, έλα δα! Πάμεν 2 λεπτά στην τουαλέττα!». Η Ιταλίδα μόλις επήρεν χαπάριν ναμπου εγίνετουν, ήρτεν πατημένη να δεί τζιαι τζείνη το γεγονός.

«Το λοιπόν κορού» λαλώ της. «Εφερα τα ππουρτού μου για το μουστακούιν σου. Θέλεις να σου το κανονίσω θκυό λεπτά;»  η κορού εχασκογέλαν, «ε, ναι θέλω, αλλά εννα πονήσω;» «εννα πονήσεις λλίον ναι, αλλά εν για καλό σκοπό, πλύννε το μουστακούιν σε με τούντο σαπουνούιν...» μέσα σε 2 λεπτά έκαμα της το κούννα ντήαρ ανάγνωστερ τζιαι που την χαράν της αππήαν ίσιαπάνω. «Τωρά είδες ίνταλως γίνεται» λαλώ της, «τούντα αυτοκόλλητα εν για σένα, πάρτα να τα έσιεις» είπα της τζιαι εδωκα της το μουστάτζιν σαρβάιβαλ κίτ να το πάρει σπίτι.

Όπως εφκάινναμεν που την τουαλέττα ενας συνάδερφος ερώτησεν γιατι εσιησιηνίζαμεν τζιαι οι τρέις μες την τουαλέττα, τζιαι είπα του «γενετζίσιμες κουβέντες, έννεν που την δουλειάν σου».

 2 μέρες επαραμίλαν: «εν το πιστευκω, εν πολλά ωραία χωρίς το μουστακούιν, άδε, σαν το κώλον του μωρού» τζιαι ποτούτα.

Τζιαι έτσι απομουστακώσαμεν την Εβραιοπούλλαν τζιαι μπορώ να τη θωρώ επιτέλους μες τα μμάθκια.

Εκ των υστέρων εφαντάζουμουν να την ρωτά η κολλήτη της: «κόρηηηη, μα πούντο μουστάατζιιιν σού;;» τζιαι η μιτσιά να της απαντά «έφκαλεν μου το η μαστόρισσα μου».

Η εκατοστή πρώτη απόδειξη ότι εν κάμνω μάνα μου εγώ για μαστόρισσα...

το ανοιξιάτικον άγχος

Ντήαρ ανάγνωστερς, ελιώσαν οι πάγοι! Το Σάββατον είχαμεν 25!!! Βάθμους Κελσίου τζιαι επήαμεν με τον Σιαολον στον ποταμόν να απλώσουμεν τες κορμάρες μας να βράσουν. Στον ποταμόν πάσειν ούλλα τα έρμπαν άνιμαλς να λιαστούν, να ψήσουν τες σούβλες τους (λέγε με λουκάνικο) τζιαι να παίξουν φρίσμπι, μπαντμιντον, μάππαν, τζιαι άλλα με στρογγυλά αντικείμενα. Εμείς είχαμε μόνον να σαντουιστιουθκια μας τζιαι κάτι μπύρες, τα λουκάνικα των δίπλα εζαλήσαν μας.


Δαμέσα που λαλείς, άπαξ τζιαι είπεν να κάμει ΄’ηλιον τζιαι καλόν τζιαιρόν ο κόσμος φαλλάρει. Γιολλάρουν ούλλοι έξω που το σπίτιν, με τα κοντοπανέλονα τζιαι τες ζαμπουες τες άσπρες σαν το γάλα τζιαι είναι μες τον ήλιον ώσπου να ππέσει ή ο ήλιος, ή τζείνοι που την ηλίασην.

Τζιαι επειδή ο ήλιος εν τζιαι η πυρά εν σπάνια φαινόμενα, ο κόσμος θέλει να τα εκμεταλλευτεί. Τζιαι τωρά μπαίνουμεν στο τρίλημμαν μου.

Την Κυριακήν εθελα να τεμπελιάσω τζιαι να δώ κανάθκυο επεισόδια του νησιου, που εξεκίνησα πριν καναθκυο μέρες. Ένιωθα μιαν πίεση ότι πρέπει να φκώ έξω πρέπει να πάω περίπατον, ασσέν τζιαι με το ποδήλατον πρέπει να κάτσω στο ήλιον πρέπει να φάω παγωτόν πρέπει, πρέπει πρέπει. Αλλά καταβάθος εν έθελα. Εβαρκούμουν. Εθελα να λύσω πας την κανάπαν.

Το ευλοημένον το άγχος του καλού καιρού, άμπα τζιαι λείψει!. Θκιέβαστε στην Νήσον τζιαι λυπηθήτε, με, αξίζει μου.

Τελικά εσυννεφιασεν τζιαι εψιχάλλιζεν. Με ένα θκιαολογελιο ΜΟΥΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ τζιαι χώρις το άγχος του ήλιου έκατσα να δώ ένα επεισόδιον του Νησιού που εν η πρώτη επαφή με ελληνόφωνη τηλεόραση μετα το παρα 5.

ιδού και μερικαί παρατηρήσεις που το Νησί

- αρέσκει μου, εν καλοκαμωμένη η σειρά, για ελληνκή εν τζιαι πολλάαα καλή
- γιατί η Φωτείνη που διηγείται τα συμβάντα στην διήγησην μιλά Κρητικά τζιαι στα φλασμπακ όι; Ιντα λογικήν έσιει; Τάχα μετα τα έμαθεν; Ιντα άμμαν το 40 σε ένα χωρκόν της Ελούντας εν εμίλας Κρητικά πότε τα εμίλησες; Μετα που ήρταν οι τουρίστες;
- Γιατί οι μισοί του χωρκού μιλούν Κρητικά τζιαι οι άλλοι μισοί όι; Γιατί τα Κρητικά μπάινουν επιλεκτικά μόνο; Τζιαι γιατί μόνο λεξίκα; (στην σύνταξην εν ιμπαινουν σχεδόν καθόλου) εν έπρεπεν να δεί ένας γλωσσολόγος το σενάριον;
- Πως η Ευγένια η ψουμάρενα έγραψεν γράμμαν του άντρα της πρίν να φύει αφού μετά που 2 επεισόδια τάχα εν έξερεν να γράφει;
- Γιατί οι πρωταγωνιστές εν έχουν λέπρα πας τα μούτρα;
- Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι διάλογοι τους, καμιάν φοράν σαννα εν ταιρκάζουν στα κοινωνικά δεδομένα της εποχής.


Αυτά. ντήαρ ανάγνωστερ, όπως εκατάλαβες, είμαι ΜΕΣ ‘ την επικαιρότηταν.

Δημόσιο φορέβα

Μάχη με το δήμοσιο, πολλά πετυχημένο βιτεούιν.



Τζιαι φυσικά θυμίζει μου τούτο το τραγουδάκι

Ο επόμενος, τι θέλετε, μιλήστε κύριέ μου
Δείξτε μου ταυτότητα, πού μένετε, στην Kρέμου;

Κουφός είσαι παππού, τι ανοίγεις τη μασέλα;
Θέλεις και μετάφρα απ' τη Νατάσσα Συρεγγέλα;

Εν πάσει περιπτώσει, φέρε το χαρτομάνι
Θέλω και απόδειξη από το Δεληολάνη
Ότι το κάρο του παππού είναι το δικό σου
Θέλω και υπογραφή απ' τον συμπέθερό σου
Τι; έχει πεθάνει; Σκάψε να τον βρεις
Αλλιώς το πιστοποιητικό δεν πρόκειται να δεις
Μίλα κυρά μου, μ' έσκασες, τι θέλεις, μια σφραγίδα;

Ε ρε πού μπλέξαμε με τούτη δω τη γίδα!
Πηγαίνετε απέναντι, δίπλα απ' τον καταψύκτη
Θα βρείτε του ταμία το tales from the κρύπτη
Φέρτε το μαζί σας να σας δώκω υπογράφα
Και με την ευκαιρία γεμίστε την καράφα

Ποιο ζώο έχει σειρά; Εσύ είσαι πιτσιρίκο;
Στο λέω άλλη μια φορά πριν φάω τα φοφίκο:
Πάρε αυτή την αίτηση για να τη συμπληρώσεις

Τι ώρα είναι, μία, δεν προλαβαίνεις να τη δώσεις!
Αύριο οκτώ με δέκα θα δούμε τι θα γίνει
Οπ, έφτασε η ώρα που τρώω μανταρίνι
Κλειστά βλέπεις τρώω, τι χτυπάτε το τζαμάκι!
Δίπλα! Δίπλα! Στον κύριο Μισθουλάκη

Δε θέλω κάτσε-σήκω, ανέβα και κατέβα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!

Αφού η μονιμότητα κυλάει μες στη φλέβα
Γι' αυτό τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Κύριε Τρεισκιεξήντογλου, τον στέλνετε σε μένα;
Δεν βλέπετε που έχω χέρια φρεσκοπλυμένα;
Λιμάρω το νυχάκι μου, να μπλέκω με μελάνια;
Στείλτονα στον τρίτο, στην κυρία Τάνια
Έχει ημιαργία; Φτου σου ρε γαμώτο
Κι έχω να συμπληρώσω και το καινούριο ΛΟΤΤΟ
Τέλος πάντων, φέρτε το βιβλιάριο
Έχετε καμία σχέση με τη Σάσα Ντάριο;
Με τη Ροζίτα Σώκου; Το Γιώργο Κατσαρό;
Όχι; Πάει η ευκαιρία! Φύγετε από δω

Τι θέλετε και είστε η ενόχλα του ωτού;
Δεν βλέπετε ότι πράττω τη στάση του λωτού;
Ε ρε κάτι άτομα, κάθε μέρα μάχη!
Σου ζητάν τα πάντα και σου σπάνε το στομάχι
Μάθε πέντε πράγματα να ξέρεις κι άντε γεια σου!
Εμένα θα με πρήζεις για δουλειά δικιά σου;
Πρώτα στο πρωτόκολλο, μετά για το χαρτόσημο
Μετά έλα να φιλήσεις της παντόφλας το οικόσημο
Πάρτε υπογραφή απ' τον κύριο Προϊστάμε
Περιμένει και η κυρά στο σπίτι για να φάμε

Από δω δεν με κουνάνε ούτε τα κομάντα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο για πάντα!
Δε θέλω κάτσε-σήκω, ανέβα και κατέβα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Αφού η μονιμότητα κυλάει μες στη φλέβα
Γι' αυτό τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!

Lisboeta por pouco

Έλα να σε πάρω γυρό στη Λισσαβόνα...

Η φωνή της ελευθερίας

"Σε κάθε δρόμον της χώρας μου, η φώνη της ελευθερίας ακούεται"



Οι Αιγύπτιοι σήμερα γιορτάζουν. Τζιαι'γω μαζίν τους.

Στο 3.20 του βίτεο είδα τον δάσκαλον που μου έκαμνεν αραβικά στο Κάιρο. Εκλαμουρίστηκα.

Fotoplay: Βρές το λάθος!

Τζείνος ποννα το εβρει κερδίζει μιαν πίτταν σουβλάκια φαλάφελ με τασιήν τζιαι για πόπαστον εναν ππακλαβάν με χαλεπιανά...

P.S: Isn't Europe a country?

πανέμορφον - do you know your Hadjidakis?

εδειξεν μου το σήμερα ο παπάς μου τζιαι ενθουσιάστηκα! Τον Μπελαφόντε πάντα εθεωρούσα τον αξιαγάπητο, αλλά τζιαι οι άλλοι θκυο εν απίστευτοι!
Η δε Νάνα Μουσχουρη φκάλλει μιαν γλύκαν που εν εξαναείδα πάνω της! Τζιαι ο Ντάνυ Κέι ανεπανάληπτος!

Ενθουσιάστηκα α;
εσείς;

Historia de un amor - the end (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

H δευτερη μέρα επέρασεν ωραία, με μπάνια τζιαι βουθκιές στον απίστευτον βυθό με τον συμμαθητήν τζιαι την νέαν του φιλανάδαν. Τζιαι με την έννοιαν του Χριστού, αν θα περάσει, αν θα με δεί, αν θα τον δώ.

Στο κάμπιγκ επικρατούσεν μια μεγάλη ηρεμία, χαραχτηριστική της περιοχής. Για κάποιον λόγον εγώ ήμουν λλίον ανησυχη.  Το απόγευμαν σαν εκάθουμουν πας την παραλίαν ήρτεν μια βεδουίνα να πουλήσει βρασιολούθκια. ¨Ηταν μεγάλη σε ηλικία, μπορεί τζιαι 70 τζιαι εκάπνιζεν συνέχειαν κάτω που τον φερετζέν της. Εφόρεν ρούχα μαύρα, όπως ούλλες, τα ρούχα της τζιαι το τσιεμπέριν της ήταν κεντιμένα με φούξια τζιαι κίτρινο σε σταυροβελοννιαν. Ήταν γεμάτη βρασιόλια τζιαι δαχτυλίθκια χρυσα. Την ώραν που εσήκωννεν τον φερετζέν της να καπνίσει είδα το στόμαν της, εν είσιεν τζιαι πολλά δονγκια. Ο Χασάν είπεν μου οτι «τούτη, όπως την θωρεις, έσιει άντραν νέον». Ήταν ακούεις σιηράτη, τζιαι για κάποιαν παράδοσην των βεδουίνων που εν επολλοκατάλαβα, εξαναπαντρέψαν την με έναν νέο, 30 χρόνια πιο μιτσήν της. Νομίζω ότι άμαν μείνει μια γεναίκα σιηράτη πρέπει κάποιος άλλος που την φυλήν να την πάρει, κάτι έτσι ήταν. Ο Χασάν είπεν μάλιστα οτι ήταν πλούσια.

Παρόλον που στην παραλίαν ο κόσμος ήταν ημίγυμνος με τα μαγιώ του εμφάνιζουνταν τζιαι ντόπιοι, όπως τουντην κοτζάκαρην τζιαι έναν άλλον που έρκετουν με τον γύιον του πάς την καμήλαν τζιαι εχρεώναν καμιάν λίρα για να σε πάρουν γυρόν. Ο γυιός του θα ήταν 13 – 14 χρονών, είσιεν το κλασσικόν μουστακουίν-χνούδιν της ηλικιάς. Ηταν κωφάλαλος αλλά εσυνεννοάτουν με καποιου είδους σάιν λανγκουείτζ με τον παπάν του. Ο Χασάν, ειπεν οτι επείδη έχουν πολλούς κωφάλαλους οι Βεδουίνοι ξέρουν ούλλοι σάιν λανγκουέιτζ. Επείδη παίζει πολλή αιμομιξία γεννιουνται πολλά μωρά τυφλά, κωφάλαλα τζιαι με πνευματική καθυστέρησην, αλλα απ’ότι είπεν, εν πλήρως ενταγμένα στο κοινωνικό σύνολο.

Εν πάσει περιπτώση, εγω αντρέπουμουν τους ντόπιους τζιαι εντυνουμουν άμαν τους εθώρουν.

Μόλις άρκεψεν να πέφτει ο ήλιος, τζιαι εγω εσυναα τα πράματα μου που την παραλίαν είδα τον «Χριστόν» να έρκεται κατα πάνω μου με το σσιηλλουιν. Είπεν μου οτι σε λλίον εννα πάει να φάει, τζιαι αν θέλω να φάμεν μαζίν. Ο συμμαθητής επετάχτηκεν οτι εν καλή ιδέα, να φάμεν ούλλοι μαζίν τζιαι εδώκαμεν ραντεβού σε μιαν ώραν στο κέντρον. Παρόλον που ήταν να πάμεν μαζίν ούλλη η παρέα εγω ενιωθα παντες τζιαι είχαμεν ραντεβού, τζιαι εφορησα τζιαι τα καθαρά μου ρούχα για να πάω. Στην αυλήν του κεντρου αρκέψαν να συνάουνται οι πεινασμένοι. Ο «χριστός επρότεινεν να πιάμεν το φαίν μας τζιαι να κάτσουμεν ούλλοι μαζίν στην παραλία να φάμεν, χωρίς τα φώτα που τες λάμπες του κέντρου. Επιάσαμεν το φαίν μας, 2-3 τζερκά τζιαι εστροτζυλοκάτσαμεν στην παραλίαν να φάμεν. Ηταν μια νύχτα γλυτζιά, όμορφη. Ο ουρανός γεμάτος αστέρκα, όπως πάντα στην έρημον, τζιαι εφύσαν εναν δροσερόν αερούιν. Εφάαμεν ούλλοι μαζίν τζιαι ελαλούσαμεν ιστορίες, ο κάθε ένας τα δικά του. Που το κέντρον ακουουνταν οι φωνές του κόσμου τζιαι κάπου κάπου τζιαι μουσικές, πότε μια κιθάρα, πότε εναν τραούδιν που κασεττόφωνον. Ο Χριστός εκάθετουν δίπλα μου τζιαι χωρίς να κάμνει πολλά επρόσεχεν με, να είμαι άνετα, να μεν κρυώσω, ‘ακουεν με με προσοχήν τζιαι εγέλαν με τα αστεία μου. Εγώ αππωμένη, εκρέμμουμουν που πας τα σιείλη του, αλλά επροσπάθουν να μεν το δείξω, ποιός ξέρει γιατί. Τούτη η ηλίθια μανία του να μεν δείξεις του άλλου οτι τον γουστάρεις. Γιατί; Αλώπως ήταν της ηλικίας.

Τζιαι έτσι όπως εκαθούμαστεν τζιαμέ τζιαι ακούαμεν το κύμμαν, τζιαι εγώ ήμουν συγκεντρωμένη να νιώσω πότε ο «Χριστός» εννα μου τζείσει –κατα λάθος τάχα- πας το σιέριν, άξιππα, για κλάσματα δευτερολέπτου, έλαμψεν ο ουρανός τζιαι έφεξεν, παντες τζιαι ήταν μέρα. Επιάστηκεν η καρδία μου. «Παιθκιά είδετε το;» ερώτησα την παρέα. «Ειδαμεν τι;» Απάντησεν ο συμμαθητής τζιαι πρίν να τελειώσει την κουβέντα του ακούστηκεν μια μεγάλη έκρηξη. Ξαφνικά ούλλες οι φώνες του καμπιγκ εσιωπήσαν. «Τι εν τούτον;» ερώτησα. Τζιαι αρκέψαν οι εικασίες. Ο Άσαφ είπεν οτι σίουρα εκρέπαρεν καμια μποτίλια του γκαζιου στον καταυλισμόν των Βεδουίνων, συχνόν φαινομένο απ’ ότι είπεν. Κάποις είπεν την λέξην πόμπα, αλλά αποκλείσαμεν το αμέσως.  Εδέχτηκαμεν ούλλοι την εξήγησην της μποτίλιας του γκαζιού με ευγνωμοσύνη. Τζιαι τζιαμέ που επήεννεν ή ατμόσφαιρα να έβρει τα ίσια της, που αρκέψαμεν να μιλούμεν τζιαι να γελούμεν, πάλε το ίδιον: ο ουράνος έλαμψεν τζιαι μερικά δευτερόλεπτα μετά ακούστηκεν η έκρηξη. Πκιόν αρκέψαμεν να ανυσηχούμεν τζιαι επήαμεν πάνω στο κέντρον, να ρωτήσουμεν εν έξερεν κανένας τίποτε. Στο κέντρον επικρατούσεν ενας φός. Κόσμος να μιλά, να φωνάζει, τζιαι ούλλοι να διερωτούνται τι έγινε. Στο κάμπινγκ τα κινητά εν επιανναν, έπρεπε να περπατήσεις κανέναν χιλιόμετρον για να πκιάεις σήμαν τζιαι κάποιοι εφύαν να παν να έβρουν σήμα.

Παρόλον που ήμασταν στον δίπλα κόλπο που την «κκελλέν του θκιαόλου» επήρεν μαν μιάν ώραν να μάθουμεν τι έγινε: Πόμπες στο κάμπιγκ του Ρας ελ Σιειττάν. Αν είσιεν νεκρούς εν έμαθαμεν. Μετα που λλίον εμάθαμεν οτι είσιεν τζι’ αλλην πόμπα στη Τάμπα, στο Χίλτον. Πάλε κανένας εν έξερεν πόσους νεκρούς είσιεν. Αμέσως ο νούς μου επήεν στους νιόπαντρους που με εσώσαν την προηγούμενην. Εννα επιβιώσαν; Επιαέν με έναν αγχος, πρέπει να έτρεμα. Ο «Χριστός ερώτησεν με αν είμαι καλά. Είπα του την ιστορία με τους νιόπαντρους. Είπε μου να μεν ανυσηχώ, σίουρα εν επάθαν τίποτε. Τζείνος ήταν απίστευτα ήρεμος. Σάννα τζιαι εν τον εντυπωσίασεν το γεγονός. Ερώτησα τον πως μπορέι να εν τόσον ήρεμος.  Είπεν μου „ I come from Israel, remember? We are actually waiting for this to happen“. Τζιαι εχαμογέλασεν μου λυπημένος. Eνιωσα τόσον απαίσια τζείντην ώραν. Ένιωσα βλάκας. Ένιωσα κακομαθημένη που εν είχα ποττέ μου τούτον τον κύνδινον. Ένιωσα σκατά που εκατηγόρησα τούντον κόσμον, για πολιτικές έννοιες που καλά καλά εν εκαταλάβαινα.

Η Ταμάρα ήταν σε κατάστασην πανικού τζιαι έκλαιεν. Είσιεν πεί του παπά της ψέματα, ότι ήταν να πάει στο Ελάτ για το τριήμερο, μέσα στα σύνορα του ισραήλ. Εν την αφήναν οι γονέις της να πάει στο Σινά, για τούτον ακριβώς τον λόγον. Είπεν μας οτι εννα φάει ξύλον ποννα πάει πίσω. Ελιωσεν την η μίλλα μου.  Έπρεπεν να τους τηλεφωνήσει, αλλά η ίδια εν είσιεν κινητόν. Επρότεινα της να πάμεν στην άκρη του κάμπιγκ που είσιεν σήμαν τζιαι να τηλεφωνήσει με το καρτοκινητόν μου τους γονείς της, είχαν μου μείνει λλίες μονάδες. Τρεμοντα επήρα την Ταμάραν στην νάκραν του κάμπιγκ, σκοτεινά θεοσκοτεινα, τζιαι θκυο μας φοιτσιασμένες του σκότους. Ο παπάς της εφώναζεν της ώσπου να λείψουν οι μονάδες. Όλως παραδόξως η Ταμάρα ηρέμησεν μόλις έκλεισεν. Είπεν την αλήθκειαν τζιαι εδέχτηκεν το κακόν που την επέριμενεν στο Τελαβίβ. Σαν είμαστεν ακόμα τζιαμέ, εχτύπησεν το τηλέφωνον μου, ενας φίλος που το Κάιρο που το άκουσεν στε νέα τζιαι ετήλεφώνησεν να δεί αν ζιώ. Επαρακάλεσα τον να πιάσει τηλέφωνο σπίτιν μου τζιαι να πεί των γονιών μου ότι είμαι στην Αλεξάνδρια, στην άλλην άκρην της χώρας τζιαι παραθερίζω, για να μεν ανυσηχούν. Επήαμεν πίσω στο κέντρον. Ούλλοι έιχαν πλέον μαζευτεί τζιαμέ τζιαι εσυζητούσαν έντονα. Κάποιος εφερεν τα μαντάτα οτι εν η αλ κάιντα που έβαλεν τες πόμπες, τζιαι ότι το Ισραήλ ήταν να έσιει λεωφορέια στα σύνορα το επόμενον, για να τους πάρει πίσω.

Τα χαράματα κουρασμένοι ούλλοι πκιόν, ετζοιμηθηκαμεν στο κέντρον. Κανένας εν είπεν να μείνουμεν στο κέντρον, κανένας εν ανάλαβεν οργάνωσην. Χώρις καμία συννενόησην εμείναμεν ούλλοι μαζίν. Κανένας εν έθελεν να πάει στην καλύφαν του μόνος του στα σκοτεινά. Τζιαι έτσι, 50 πλάσματα ετζοιμηθήκαμεν δίπλα δίπλα πας τα κκίλιμια της αυλής του κέντρου.  Επήρεν με ο ύπνος σιερκές με τον «Χριστόν».

Μόλις εξημέρωσεν οι Ισραηλίτες αρκέψαν να συνάουν τα πράματα τους για να κατευθυνθούν προς τα σύνορα, όπου η Ισραηλίτικη κυβέρνηση είσιεν στέιλει τα λεφορέια να τους παραλάβουν. Εξύπνησεν μας το καρκασιαλλίκκιν. Πρίν την καλημέραν ερώτησα τον Χριστόν αν θα φύει. Είπεν μου οτι εν θα πάει αμέσως. «Εν τζιαι εν επειδή εφώναξεν η κυβέρνηση εννα βουρήσω» ειπεν μου. «Εννα μείνω, πόμπες έσιει τζιαι στο Ισραήλ». Ενιωσα ανακούφισην.

O συμμαθητής εκράταν την Ταμάρα σφιχτά τζιαι εποσιερέταν την. Ανταλλάσσαν κουβέντες των διακοπών: ήμειλ, ναι εν θα χαθούμεν, εννα ρτω Ισραήλ να σε έβρω μπλα μπλα. Τα κλασσικά, που σχεδόν ποττέ εν ισχύουν. Εμείς εννα εμεινίσκαμεν ωσπου να ηρέμησει η κατάσταση, εν ήταν καλή ιδέα να σιονωστούμεν μες τους δρόμους, σαν ήταν γεμάτοι στρατό τζιαι αστυνομία.

Ως το μεσημέριν το κάμπιγκ εφκιέρωσεν. Εμείναν πίσω τα σακκουλλούθκια χόρτον που αφήκαν ορισμένοι πίσω τους: ο καθένας άφηκεν το μπροστά που την καλύφαν του, για να μεν το πετάξει, για να το έβρει ο επόμενος. Επέριμενεν τους εξονυχιστικός έλεγχος στα σύνορα, εν εσυμφερεν να κουβαλούν ουσίες, ειδίκα σε μιαν χώραν που την δημοκρατίαν έσιει την μόνον ακουστά.

Ο Χασάν τζιαι η ομάδα του καμπινγκ εκλαίαν. Ο βομβαρδισμός εσήμενεν το τέλος του καμπιγκ. Ποιός ξέρει πόσονς τζιαιρός ήταν να περάσει ωστε να ξιφοηθούν οι Ισραηλίτες τζιαι να’ ρτουν να αφήκουν τα λεφτά τους στο Σινά. Οι μισοί υπαλλήλοι επιάαν τα πράματα τους τζιαι εφύαν. Τζιαι ετσί εμείναμεν περίπου 10 άτομα, να θωρούμεν τα συντρίμια. Το μόνο πράμαν που εθθύμιζεν ομαλότηταν ήταν ο σειχής. Οι υπαλληλοι του κάμπιγκ – όσοι εμείναν- εσυνάχτηκαν γυρόν του, εζητουσαν συμβουλές, ευλογίες, ποιός ξέρει. Μετά επροσευχηθήκαν ούλλοι μαζίν.

Επέρασαμεν την τελευταίαν ημέραν σε καταθλιψην. Μόνον η μπρουχίτα είσιεν ξιάσει τον φόν της πόμπας τζιαι έθελεν να παίξει. Εγω τζιαι ο Χριστός, κολλημένοι ουλλοι η μέρα ο ένας δίπλα που τον άλλον, χωρίς να μιλούμεν, εν είσιεν τίποτε να πούμεν. Ο καθένας χαμένος στες σκέψεις του, θλιμμένος. Τζείνον το συναίσθημαν ονόμασα το εκ των υστέρων the post-bombing blues.

Την νυχταν ο παρέας του Χριστού εμφάνισεν μιαν μπουκάλα ρούμιν που είσιεν χωσμένην. Ακούεται απίστευτον, αλλά στο Σινά το αλκοόλ θεωρείται σιειρόττερο που το χόρτον. Στο κάμπινγκ εν είσιεν ούτε για δείγμαν.Ήρτεν μας μέλιν. Πινιάν πας την πιννιάν εγίναμεν ούλλοι κομμάθκια πας την παραλίαν. Ο Χασάν ήρτεν να μας πεί οτι την επόμενην το κάμπινγκ ήταν να κλέισει, τζιαι έπρεπεν να φύουμεν όταν εξημέρωννεν.

Οταν εμέιναμεν μόνοι μας, ερώτησα τον «Χριστόν» ναμπου ήταν να κάμει ποδά τζιαι δά. Εν έξερεν να μου πεί. Εγεμώσαν τα μμάθκια του, σαν το καθρέυτην αμέσως τζιαι τα δικά μου, αγγάλιασεν με τζιαι εξαπολήσαμεν το νευρόν τζιαι το σόκ μας τζιαι οι θκυό σε έναν κλαμαν δυνάμενον, που εκατάληξε σε εναν φιλίν ούλλον νευρον τζιαι δάκρυα. Ωσπου τζιαι επήρεν μας ο ύπνος, τζείνος γλυτζής μετα που γερόν κλάμαν. Την άλλην ημέραν ανταλλάξαμεν τα κλασσικά: δως μου το ήμειλ σου,έλα το δικόν μου, ναι, εν θα χαθούμεν, εννα ρτω να σε έβρω, τζιαι'γω. 
Τζιαι έτσι εχωρίσαμεν.

Μετά που εναν ατέλιωτον ταξίδιν, σε εναν μίνιμπας γεμάτον εργάτες που μαζίν με τες πόμπες εχάσαν την δουλειαν τους με ελέγχους που αστυνομία τζιαι στρατό κάθε μισήν ώραν εφτάσαμεν χαράματα στο Καίρον. Μετά που 12 μέρες – όσες εχρειάζουμουν για να τα διπλώσω ούλλα- εφύα πρόορα που την Αιγυπτόν. Μετά που τούτον που έγινεν εν έθελα να είμαι άλλον τζιαμαί. Εν εφοήθηκα πόμπες, ούτε φασαρίες, αλλά έξερα, οτι η πικρή γευση εν εσάζετουν με τίποτε. Τζιαι έτσι πικραμένη, λυπημένη σαντανωμένη τζιαι μες τα post-bombing blues μου ερωτευμένη, έφυα.

Μετα που λλίους μήνες έπιασα ήμειλ που τον Καναδάν. Ο Χασάν εκατάφερεν τα, έπιασεν πολιτικόν άσυλο. Αντάλλαξα τζιαι 3-4 ήμειλ με τον Χριστόν. Τζαιαι οι θκυό επροσποιόυμαστεν οτι εν έγινεν οτι έγινεν. Μετα εχαθήκαμεν, μετα που κανέναν χρόνον που του έγραψα τα ήμειλ ερκουνταν πίσω. Ποιος ξέρει ναμπου απέγινεν ο «Χριστός».

Τζιαι έμεινα έτσι, δίχως να του πω remember the Sinai bombing? I fell in love with you then.

- ΤΕΛΟΣ -

 *************************************************************************

Ντήαρ ανάγνωστερ, ξέρω το εν σε έχω μαθημένο σε έτσι ιστορίες. Εν την έγραψα για να μου πείς μπράβο ούτε γουάο. Εγραψα την για να μεν την ξιάσω. Ευχαριστω που επόμεινες τα πόστ-σεντόνια τζιαι εθκιέβασες την.

Ατε, που αύριον πελλάρες πάλε, κανεί σοβαρά.

Historia de un amor (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

Ήταν ο Οκτώβρης του 2004. Ήβρεν με στο Κάιρο, να προσπάθω να αποκοδικοποιήσω με σιήλια βάσανα τα μυστήρια της αραβικής γλώσσας. Μόλις είχα πιάσει το πτύχιον μου τζιαι έπιασα ότι λεφτα είχα τζιαι επήα να μεράσω μερικούς μήνες στο Κάιρο. Ο παπάς μου, παλαίποτε λάτρης της αραβικής γλώσσας, επροσφέρθηκεν να μου πκιερώσει τα μαθήματα. Μόλις είχα τελειώσει το πτυχίο μου, τζιαι έτρωεν με ο κώλος μου να φκώ έξω που την Ευρώπη. Μετα που 100 σελίδες διπλωματικής έθελα να βρέθω κάπου «ξένα» να ανακαλυψω τζινούρκα πράματα, να θκιεβάσω βιβλία της δικής μου επιτέλους επιλογής, να φκώ που τα νερά μου τζιαι αν μου επέρναν, να με εβρώ εμέναν. Είχαν ήδη περάσει 5 μήνες στην Αίγυπτον, το καλοτζιαίριν αρκεψεν να γλυκανίσκει. Καλοτζιαίριν ναι, γιατί το φθινόπωρον εν μόνον μια λέξη σε τούντην περιοχή.

Τα καυσαέρια τζιαι οι φασάριες της πόλης των 17 εκατομυρίων είχαν με κουράσει τζιαι αποφάσισα να πάω στες παραλίες του Σινά στην Ερυθρά Θάλασσα, αφού ο τζιαίρος είσιεν δροσίσει λλίον τζιαι αντέχετουν η κάψα της ερήμου, να περάσω λλίες μέρες στην παραλία, έξω που τον πολιτισμό, χώρις ρευμα τζιαι πολυτέλειες. Ενάς συμμαθήτης που το σχολείο αραβικών ήταν ήδη τζιαμέ, σε ένα κάμπιγκ, τζιαι εκανονίσαμεν να βρέθουμεν. Στο κάμπιγκ τζέινον έιχα ξαναπάει, οπότε είχαμεν πεί να βρεθούμεν τζιαμέ τζιαι μαζίν να πάμε σε έναν άλλο κάμπιγκ, που εν το εξέραμεν, αλλά που είσιεν τάχα πολλά καλόν βυθό για σνορκλινγκ.

Η μέρα εξεκίνησεν ανάποδα. Εποτζoιμηθηκα τζιαι ήταν να χάσω το λεωφορείο. Εμπήκα σε ένα τάξι τζιαι είπα του να με πάρει στη δευτερη στάση του λεωφορείου, στην Ηλιούπολη, πέρκει το προλάβω. Ηταν η ώρα 6 το πρωίν, τζιαι ήταν ακόμα σχετική ησυχία στους δρόμους της πόλης που εν τζοιμάται ποττέ. 

Στο τσάκ επρόλαβα το λεωφορείο, έκοψα εισιτήριο τζιαι έκατσα στην προτελευταία θέση. Στην τελευτάια θέση εκάθουνταν 5 βεδουίνοι ξενυχτισμένοι, που είχαν περάσει την νύχτα στα μπουρδέλα της πόλης τζιαι πίον μεθυσμένοι ακόμα, εστρέφουνταν πίσω στο χωρκόν τους. Το ταξίδιν ήταν περίπου 7 ώρες. Οι βεδουίνοι εκαπνίζαν τζιαι επίτουσαν κωλόνιες για να μεν μυρίζει τάχα. Μετά που καμιάν ώραν επήρεν με ο ύπνος. Εξύπνήσαν με φωνές μετα που 3 ώρες. Ανοιξα τα μάθκια μου τζιαι εκατάλαβα οτι εσαλιάριζα στον ύπνο μου. Ετριψα λλίον τα μάθκια μου για να συνέλθω τζιαι είδα τους 5 βεδουίνους να με θωρούν φυρμένοι του γέλιου. Ο ένας έδειξε μου πας το κινητόν του την φωτογραφία που με εφκαλεν σαν ετζοιμουμουν, με ανοιχτόν το στόμα. Εν αντέδρασα, εν αναμένεται άλλωστε που μιαν γεναίκαν να αννοίει κουβέντες με ξένους. Έκαμεν μου εντύπωση το ότι είχαν κινητά τζιαι εδιερωτήθηκα που τα φορτίζουν μες την έρημον, αφού ζουν συνήθως σε τσιατίρκα. Εδίκλισα έξω που το παράθυρον τζιαι είδα οτι το λεωφορείον είσιεν χαλάσει. Μερικοι εκατεβήκαν τζιαι εκάμναν συνέλευσην για να σάσουν το λεωφορέιο. Μέτα που λλίον ήρτεν ενας μέσα τζιαι είπεν ότι οι άντρες πρέπει να κατεβούν για να το κουντήσουν. Τίποτε εν έγινετουν, η πυρά άρκεψεν να δυναμώννει τζιαι εκατεβήκαμεν να δούμεν νάμπον να γίνει.  Είμαστεν στην άκρη του δρόμου, στην μέσην της ερήμου. Γυρόν μας μόνον πέτρες, ασπρές σκονισμένες. Μερικοί άντρες εκατουρούσαν στην άκρη του δρόμου. Ένιωσα τζιαι γω την κύστην μου να τσιλλά, επροσπάθησα να μεν το σκεφτουμαι, γιατι εν έισιεν πουθενά να κατουρήσω. Ούτε εναν θάμνον να χωστώ, τίποτε. Εν ήμοθν η μόνη ξένη μες το λεφορέιον, αλλά οι αντρές εθωρουσαν με που πάνω ως κάτω. Εφοήθηκια λλίον τζιαι ετίλιξα το σιάλιν που εσσιέπαζεν οτι δέρμαν εφέναιτουν κάτω που την μπλούζαν μου πιο σφιχτά.

Επέρασεν καμιά ώρα τζιαι εφκήκεν το πόρισμαν οτι τε λεφορέιο εν είσιεν να ταράξει. Θκυο αγροτικά ταξί που επερνούσαν εσταμάτησαν για να κάμουν την πάζαν τους. Εκόντεψα τους για να ρώτησω τι τζιαι πώς τζιαι αν θα με πάρουν μαζίν τους. Εφοήθηκα λλίον οτι ήταν να νυχτωσει τζιαι να μείνω τζιαμέ. Οι οδηγοί εν μου εδιούσαν σημασία, ήταν σαν να τζιαι η φωνή μου εν ακούετουν. Εν το έβαλα κάτω, επροσπάθησα να ακουστώ με τα 5 μου αράπικα. Αλλά μια γεναίκα μόνη της, χωρίς αντρική συνοδέια εν πολλοακούεται. Ενα ζευγάριν περίπου 40 χρονών εκανόνισεν τιμή για να φύει με το ταξίν. Ερωτήσαν με μου που θέλω να πάω. Είπα τους οτι θέλω να πάω στην Νουέιμπα. Επιάσαν το ταξιτζήν παράμερα τζιαι έιπαν του ότι πρέπει να με πάρει μαζίν τους, «εννεν σωστόν να αφήσεις μιαν αγκναπέια, μιαν ξένην,  μόνην της με τόσους άντρες μες την έρημο, εν χαράμ, αμαρτία!». Εζήτησεν πολλά λεφτά ο ταξιτζής, τόσα εν είχα τζιαι επροσπάθησα να καταβέσω την τιμή, είπα του ότι είμαι «τάλιμπα», φοιτήτρια τζιαι εν έχω πολλά λεφτά. Ο ταξιτζής επήεν να κάμει μίλλες, αλλά το ζευκάριν έπιασεν τον στο φιλότιμο τζιαι εδέχτηκεν. Η τιμή πάλε ήταν ακριβή, ήταν να δυσκολευτω τες επόμενες μέρες, αλλα σικκιμέ, ήταν έκτακτη ανάγκη το ταξί!

Τζιαι έτσι εξεκινήσαμεν μέσα σε ένα σαράβαλλον, το ντόπιο ζευκάριν, μια γερμανίδα παράξενη τζιαι εγώ. Το ζευγάριν έιπεν μου ότι είσιεν παντρευτέι την προηγούμενη νύχτα τζιαι επήενναν στο μήνα του μέλιτος τους, 4 μέρες στο Χίλτον στη Τάμπα, σύνορα με Ισραήλ. Εφένουνταν πολλά ερωτευμένοι, αν τζιαι ήταν μεγάλοι σε ηλικία για να εν νιόπαντροι, ειδικά στην Αίγυπτο. Η κοπέλλα ήταν Παλεστήνια, ο άντρας Αιγύπτιος. Είχαν την κλασσίκην αντίδραση ενθουσιασμού μόλις ακούσαν ότι είμαι Κυπραία. Στην Μέσην Ανατολή η Κύπρος προκαλέι θετικά αισθήματα. Λλίον η γειτονία, λλίον η φιλοπαλεστηνιακή πολιτική του παρελθόντος, θωρούν μας με πολλά καλό μμάτιν.

Eρέσσαμεν σιγά σιγά μεσα που την έρημον το μόνον πράμαν που εθώρες γυρόν ήταν πέτρες τζιαι άμμος, κάπου κάπου τζιαι καμιά καμήλα. Η γερμανίδα ήταν σιωπηλή, ενοχλούσαν την οι ερωτήσεις του νιόπαντρου, για το που πάει τζιαι ινναμπο σιει μες τες πολλές τσέντες που εκουβάλαν. Στα πολλά είπεν μας οτι κουβάλα χάντρες, τζιαι οτι πάει σε εναν καταυλισμό βεδουίνων όπου οι γεναιτζιες κάμνουν της βρασιόλλια τζιαι σκουλαρίτζια τα οποία πουλά μετα στες Χριστουγεννιάτικες αγορές στην Γερμανία. Εσκέφτηκα οτι προκειται για εκμεττάλευσην, αφου τα χειροποίητα στες Χριστουγεννιάτικες αγορές εν πανάκριβα τζιαι εν έσιει τσάνς να διά στες γεναίτζιες τζείνον που αξίζει η δουλειά τους. Μετά εσκεφτηκα οτι τουλάχιστον διά τους δουλεία, τζιαι τούτον κάτι ένει, σε μια περιοχή που ζεί μόνο που ένα αμυδρό δέιγμα χτηνοτροφίας τζιαι τες φυτείες μαριχουάνας που καταστρέφουνται κάθε 2-3 μήνες που την κυβέρνησην. Μετα άνοιξεν η γλώσσα της τζιαι αρκεψεν να παραπονιέται οτι εν χάλια στο χωρκόν των βεδουίνων, οτι το φαϊν εν σκάτα τζιαι οτι εν πύρά, ότι βρίσκεις τίποτε να γοράσεις, ούτε πηλέ μου τυρίν καμονμπέρ. Εχασκιάστηκα λλίον, που εσυνάφερεν τούντο πράμαν, αφου εν κοινώς γνωστόν οτι στα χωρκά των βεδουίνων εν έσιει με ρεύμαν, με νερόν, ίνταλως καρτερά να έβρει καμονμπέρ; Στο δρόμον ήβραμεν μια καμήλα ψοφισμένην στην άκρη του δρόμου, ετρώαν την οι μούγιες. Θκυο βεδουινούθκια εβαστούσαν κάτι βέρκες τζιαι ετσιλλούσαν την, για να δουν αν ζιει; Ποιός ξέρει; Εδιερωτήθηκα πόσες μέρες ενναν τζιαμε η καμήλα ώσπου να την σηκώσουν. Πρέπει να την εχτύπησεν αυτοκίνητο. Πολλύς κόσμος επέθανεν επειδή εχτύπησεν καμήλα μες την νύχτα. Τζιαι πολλές καμήλες εννοείται. Οι δρόμοι της ερήμου εν πάντα σκοτεινοί την νύχτα, το μόνον φώς εν που το φεγγάριν τζιαι τ’ άστρα. Το να τσιλλίσεις κάττον εν ήδη επικύνδινο, σκέφτου να δώκεις πας σε μιαν καμήλαν ως τζειπάνω τζεί.

Εξαπολήσαμεν πρώτα την γερμανίδα σε έναν χωρκόν στη μέση του πουθενά, τζιαι μετά το ζευκαρούιν στο ξενοδοχέιον τους στην Τάμπα. Μόλις είδαν το ξενοδοχέιον εκάμναν σαν τα μωρά που την χαράν τους. Ευχαρίστησα τους για την βοήθεια τζιαι ευχήθηκα τους βίον ανθόσπαρτον.

Εσκέφτηκα οτι πρέπει να εν φτωχά πλάσματα. Μπόρει μεν να είχαν κλείσει δωμάτιο στο Χίλτον της Τάμπας, αλλά εν εφαινουνταν πλούσιοι. Στο κάτω κάτω επήενναν στο χάνιμουν τούς με κρατικό λεωφορέιο τταλαπάνγκα! Ενιωσα μιαν τεράστια ευγνωμοσύνη απέντανι τους τζείντην ώραν. Αν το καλοσκεφτεις εσώσαν με. Τζιαι έμεινα μόνη μου με τον ταξιτζήν, είχαμεν αλλο κανένα 40λέπτο ωσπου να φτάσουμεν στο κάμπινγκ που με επερίμενεν ο συμμαθητής. 

Μόνοι μας πκίον, άνοιξεν η γλώσσα του ταξιτζή τζιαι ελάλεν μου την ιστορία της ζωής του. Είπεν οτι τούντο τριήμερον ήταν ούλλη περιοχή γεμάτη "Εβράιους", επείδη στο Ισραήλ είσιεν τριήμερον αργίας για το „shemini azereth“, την γιορτήν της 8^ης ημέρας. Το Σινά εν αυτόνομη περιοχή στην Αίγυπτον, τζιαι η μόνη περιοχή στην οποία μπορουν να μπούν Ισραηλίτες, προτιμούν την οι νέοι που τους αρέσκουν τα κάμπινγκ. Είπεν μου οτι τζείνος εν έσιει τίποτε εναντίων τους, γιατί άλλωστε, αφού φέρνουν λεφτά στην περιοχή. Επρόσθεσεν όμως οτι οι Παλεστήνιοι εν αδέρφια του, αλλά κάπως πρέπει να ζήσει, έσιει θκυο γεναίτζιες τζιαι 8 κοπελλούθκια να θρέψει, εν μπόρει να μεν πιάννει Εβραίους πελάτες.

Λλίον πριν να φτάσουμεν στον προορισμόν μας, επέράσαμεν που το κάμπιγκ του Ρας ελ Σιεϊττάν ("η κκελέ του θκιαόλου"), τζιαμέ που έθελα να πάω με τον συμμαθητή. Ερώτησα τον ταξιτζήν αν ήταν καλό το κάμπιγκ, τζιαι είπε μου ότι ήταν πίττα στον κόσμο τζιαι ελέιψαν τα τιπόζιτα οπότε, εν είσιεν νερόν, μόνον το νερόν της θάλασσας τζιαι καλλίτερα να μείνω τζιαμέ που επήεννα, αφου ήταν τέλεια δίπλα που την κκελέν του θκιαόλου, αλλά είσιεν τζιαι διάτρηση με νερό. Ωσπου να τελειώσει την κουβέντα του εφτάσαμεν στο κάμπιγκ.

(To be continued)

Φθινοπωριπόστ

Eστρώσαν μας χαλί να πατήσουμεν...

Τζιαι άμαν κατουρηθείς στην κίνηση...

Will I be pretty?

Αφιερωμένο στη Χ. που μέσα στην προσπάθειαν της να γίνει μαγκαζιν ματήριαλ έξιασεν πoια ενει. Τζιαι στη Ψ. που προσπαθωντας να μπει μες το σάιζ 34 εξίαζε να ζήσει.

Τζιαι τέλος αφιερωμένο σε όσους έχουν κόρες, !

Στη μάνα, τον Ινβικτους, τον Κουλλά, τον Ποδηλάτη αλλα τζιαι όσους θέλουν να κάμουν κόρην κάποτεJ

Δέτε το βίτεο, εν tres trihosicostique!

Τα παιδία παίζει: The Peter Pan syndrom

Ντήαρ ανάγνωστερ, picture this:


Εχτές ήταν μια κανονική μέρα ρουτίνας. Επήα δουλεια, εσχόλασα τζιαι επηα σπίτι. Έκαμα έναν καφε τζιαι ένα τσιγάρον τζιαι ανοιξα το κουτι με τα παιχνίθκια μου.

.

.

.

.

.

.

.

Εφκάλα τες Μπάρμπι μου, εχτένισα τες, έντυσα τες, εξίντυσα τες, εξανάντυσα τες. Έντυσα τζιαι το Κεν (τζείνος εν θελει χτένισμα εν ζωγραφισμένα τα μαλιά του) τζιαι μετα ήρτεν η φίλη μου. Ανταλλάξαμεν μερικα ρουχα της Μπάρμπι τζιαι μετα επαίξαμεν ότι ο Κέν, η Μπάμπι τζιαι η αρφη της(ας την πούμε Σίντι) επήαν να κάμουν πικ νικ με τα άλογα τους. Εφκαλα τζιαι τα φλιτζανάκια μου πάνω για το πικ νικ. Επαίζαμεν 4 ώρες χωρίς να βαρεθουμεν!

.

.

.

.

.

.

Τι;!

Φαίνεται σου παράξενον α! φαίνεται περίεργον μια 30 χρονών γεναικα να παίζει Μπαρμπι έννεν.
Εν κολλά εννε ;

Ναι α!

Once we've sorted that out show us the playstation or the xbox!

Σορυν κοπέλια, για μέναν εν το ίδιον πράμαν.

Ο καθένας βεβαια οτι του αρέσκει, κυρια εγω εν τζιαι....
 αλλα όποτε τους θωρω να παίζουν xbox τζιαι playstation φαντάζουμαι με με τες φίλες μου να παίζουμεν μπάρμπι.

Freaky thought!

brrrrr....

Consumo ergo sum

 Η φώτο που δαμέ

Φύλαε τα ρούχα σου...

Είμαι του φτήνου χωρκού, προτιμώ πάντα το φτηνό τζιαι για κάποιο λόγο περιφρονώ πολλά τες μάρκες. Νομίζω εν επειδή οι παραπάνω φίλοι μου στην νήσο εχουν εναν ανσπόουκεν διαγωνισμό άπου γορασει πιο ακριβόν που εχω τουτην την αντιπάθεια.

Προχτες εγόρασα μιαν φανελλούαν για 9 ευρω μέιντ ιν τσάινα τζιαι μέτα εβασανιζουμουν οτι άμμαν φκάλεις το κόστος της, τον φόρον τζιαι τα μεταφορικά αντζακκι μινισκει κάτι. Αραγε τζείνον που την έραψεν επκιερωσαν τον; Πηλε εναν πιάτον φαίν εδώκαν του;

Πέρνω τη φάνελλα σπίτι με τύψεις.

Blood tomatos

Ετυχεν να δώ ίνταλως γίνουνται οι τομάτες τζιαι τα αγγουρκα που φέρνουν που την Ισπανία τζιαι ανεκάτσιασα. Είδα τα στην Αλμερία, τη μέκκα της τομάτας τζιαι του βαζανιου. Απέραντες εκτάσεις θερμοκηπίων, ώσπου φτάννει το μάτι σου τζιαι παράνομοι εργάτες που την Αφρική, που ζιούν μες τα θερμοκήπια, με άθλιες πληρωμές χωρις ρευμα τζιαι να ψεκάζουν δηλητήρια χωρίς μάσκες προστασίας. Aρωστούν, πεθανίσκουν τζιαι εν μαθαίνει κανένας τίποτε.

Εννοείται οτι προτιμώ λαχανικά ντόπια. Θέλω τα φρουτα τζιαι τα λαχανικά που γοράζω να έχουν γευση τζιαι να μεννεν ψεκασμένα με αροξόλ. Αρα γοράζω βιολογικά. Τζιαι θωρώ τζιαι τες τιμές, που χαμηλές εν τες λαλεις, αλλα, η πουγκα μου σηκώνει.

Ο άλλος που εν εσιει την οικονομίκη ευχέριαν, τζιαι εσιει τζιαι πεντέξι κοπελλούθκια να ταϊσει ας γοράζει τά blood veggies που την ισπανία τζιαι τα ψεκασμένα κύριε!

Πέρνω τα χόρτα σπίτι με τύψεις.

Something smells fishy

Είμαι μακρυα που θάλασσαν αλλά χώρις ψάρι εν μπορώ να ζήσω. Οπότε ας προτιμίσω του γλυκου νερου. Εσιει σε προσφορά ωραιότατο ψαρι Nile perch, ολόασπρη κουννα! Εννα μου πεις ψάριν που τον Νήλο, τα γέριμα; Οοοι έννεν που τον Νήλο. Η ακριβής ονομασία του εν  Victoria perch τζιαι έρκεται που τη λίμνη Βικτόρια στην Αφρική. Κάποιοι έξυπνοι επήαν τζιαι εσύραν μες τη λίμνη μιαν φάουσα ψάρκα Nile perch για να δουν ναμπον να γίνει.

Τα νηλόψαρα εφάαν ότι ψάριν είσιεν μέσα η λίμνη, εκαταστρέψαν την οικοσυστημα της λίμνης, εδρατσιάσαν τζιαι εμέιναν μόνα τους. Πολλά ωραιά γιατι πουλιούνται καλά. Είπαμεν κουννα άσπρη τρυφερή τζιαι πολλά οικονομική τιμή.

Αλλα εν τελειώνει τζιαμέ το παναυριν. Τα αεροπλάνα που φέρνουν το ψάριν που την Αφρική σε εμάς τους λεφτάες, εν συνήθως ρώσσικα. Κόφκουν τζιαι πάν στην Αφρίκη να φέρουν ψάρι, εν τους συφφέρει να πηέννουν όφκεροι έννεν; Όποτε στο πήεννε πέρνουν μαζίν τους όπλα, που στην Αφρική πάντα βρέθουνται (για στρατιώτες των 11 τζιαι 12 χρονών).

Οπότε εν μας θωρώ να τρώμεν ψάριν.

I feel like chicken tonight

Να φάμεν κοτόπουλλο καλό. Στη βιομηχανία, ενα κοτόπουλλο ζιει περίπου 25 μέρες. Τζείνη εν η ζωή του. Πομπάρουν το με διάφορα να μεγαλώσει, στες φάρμες κάμνουν την μιάν μέρα θκυο τζιαι τρέις με το να τους κλέιουν τα φώτα για να ξανατρώσειν. Ασε τα μεταλλαγμένα, αλλή κουβέντα τζείνη. Είδα τα σε ένα ντοκυμαντέρ τζιαι ανεκατωθήκαν τα στομάσια μου. Μεγαλώννουν με έναν τεράστιο στήθος τζιαι πόθκια ατροφικά, τόσον που εν μπορουν να περπατήσουν. Τζιαι να περπατήσουν εννα μου πείς, που να πάσειν; Αφου κάθε κοτόπουλλον μάκαρι να εσιει 20 τετραγωνικά εκατοστόμετρα τόπον. Αλλά χου κέαρς, εμείς θέλουμεν να τρώμεν στήθος τρυφερούιν μαλακούιν (αλλά τζιαι φτηνούιν), το καλόν καλλίτερον, ασε που πρέπει να προσέχουμεν τζιαι τη σιλουέτταν μας.

Steak Diane

Έναν ωραίον στέικ, αμμάνα μου μάνα μου! Αν γίνεται ναν τζιαι που την Αργεντινή, που έχουν τα καλλίτερα κρέατα. Βέβαια, αφου εχουν τες κουέλλες τζιαι βουρούν πάνω κάτω σε απέραντες εκτάσεις τζιαι βόσκουν χορτούιν φρέσκον. Για να τες έβρουν τζιαι να τες συνάξουν θέλουν ελικόπτερα. Το οτι εκατακόψαν δάση της βρόχης για να έχουν πλάτσαν να βούρουν εν άλλη κουβέντα. Να μεν αρκεψουμεν με το διοξείδιον του άνθρακα γιατι εννα μεν τέλειωνουμεν.
 

Βασικά άμμαν το σκεφτουμαι, μπορώ να πώ ότι πάμε που τα σκατά στα κότσιρα.

Such a perfect day

Τζοιμούμαι τζιαι θωρώ όνειρο ότι επήα ημήσιη στο γραφείο, εμπήκα δυναμικά στο γραφείο του μάστρου εφάτσιησα του την παραίτηση πας το γραφείο, είπα του „αστα λα βίστα σάκερ!“ τζιαι εφκήκα έξω.Που τη σύγχυση του έφυεν του ένα πορτιν κίντερ σαππράις τζιαι έπρεπεν να διασχίσει το διάδρομο σιεσμένος για να παει τουαλέτα. Αποχώρησα που το γραφείο χορεύκοντας με συνοδεία μιας συνοπαρτζιάς τσιγγάνων που τα βαλκάνια που επαίζαν τρομπέτες τζιαι άλλα πνευστα. Τα μαλλιά μου, με λαμψην διαφήμισης, ανεμίζαν σαν εκατέβαινα τες σκάλες τζιαι οι συναδερφοι εφωνάζαν , ποστμπάμπυλοοοοοον παρε μας μαζιιιι σουουου.


Μετά εξυπνησα, τζιαι ειπα, ου γαμώτο ήταν όνειρο, πάλε πρέπει να παώ δουλειά. Στο δρόμο προς τη τουαλέτα, ήβρα ένα που τους τσιγγάνους να τζοιμάτε αγκαλιά με μια μπουκάλα κορτλέιπε τζιαι εκατάλαβα ότι πράγματι, εν ήταν όνειρο! Ήταν αλήθκεια!

Εξυπνησα τον τσιγγάνον, έδωκα του ένα κόφι του γκόου τζιαι έναν βαζούι μαρμελλάδα μοσφιλο τζιαι έστειλα τον έσσω του. Ετσιέκκαρα βιαστικά να δω αν έλειπεν καμιά συσκευή που σπίτι τζιαι επηα να ξυπνήσω το Σιαολίν πηδώντας πάνω στο κρεβάτι. Ο Σιαολίν, άνοιξε τα μάθκια με ένα γαλήνιο ύφος τζιαι είπε μου, „Αγάπη μου, πόσο μου αρέσκει να με ξυπνάς με τραππηθκιές!“.

Μετά που έναν ωραίο πρωινό με φρούτα που το περβόλι μας πάνω στη βεράντα, αγναντεύοντας τη θάλασσα, επήαμεν για βουθκια τζιαι ξάπλα στην άμμο, δηλαδή μπροστά που το σπίτι. Όσον εγώ εθκιέβαζα ένα βιβλίο πουτζείνα που εν ιμπορεις να ξαπολήσεις, ο Σιαολίν εβούττησε με το ψαροτουφεκκο τζιαι εφκαλεν ένα λαβρακι 2 κιλά, το οποιο εκαθάρισεν τζιαι εξιντέρισεν τζιόλας χώρις να με ρωτήσει.

Μετα επήαμεν σπιτι τζιαι ήπιαμεν ένα φραπέ, χωρίς τσιγάρο γιατί εκόψαμεν το ως δια μαγείας. Μετά το φραπέ καταγίνουμε με το μαείρεμα του λαυρακίου με συνοδεία μουσικής που μιαν ορχήστρα μαριάτσι που έτυχεν να ρέσσει που τσιαμε.

Που το κήπον φκαλλω 5-6 πατάτες τζιαι άλλα ζαρζαβατικά για σαλάτα. Διώ τζιαι του μαριάτσι μια τσέντα λουβι τζιαι ένα γλυκοκόλοκο να πάρει σπίτι.

Ο Σιαολίν τσαππίζει για να φυτέψει μαγκιές. Βάλλω το λαυράκι μες το φούρνο με τα ξύλα τζιαι πάω να κάμω ένα παγωμένο μπάνιο. Στο μπάνιο ακολουθά με τζιαι ο Σιαολίν για #^&^%$@#. Ίσια ίσια που επρόλαβα το λαυράκι να μεν κρούσει!

Καθούμαστε στη βεράντα τζιαι τρώμε το υπέροχο λαυράκι με μια δροσερή σαλάτα εποχής, χαλαροί τζιαι ωραίοι. Μετά το φαι αφτέννουμε μια ψιλή για την χώνεψη τζιαι έρκεται ο Manu Chao πηδώντας που το καντζέλλι να δανειστει τη τσάππα μας, γιατι έχασεν τη δική του. Εσιεραίτισα τον με „καλώς τον γείτον!“. Μόλις θωρεί ψιλήν ο γείτος καλοκάθεται τζιαι πιάννει την κιθάραν. Προσκολλιει μας λλίον με τα τραγουδια για το καινούργιο του αλμπουμ τζιαι φευκει, να παέι να τσαππίσει τον κήπον , ενώ κάτι μουρμουρα για έρκαστην.

Διώ του μια τσέντα κολοκάσιν να πάρει σπίτι. Ο Σιαολίν είπεν του να μεν αρκήσει γιατί εννα τον παίξει ένα μάτs Fifa (!) μετά.

Τo απόγευμα περνώ το κάμνωντας decoupage σε μιαν αρμαρόλλαν που ήβρα πεταξούμενη, μάζι με τη Πασχαλίνα, ενώ πινουμε φραπέ τζιαι λαλούμε βλακειες.
Ο Σιαολίν περνά το απόγευμα παίζοντας το καινούργιο Fifa με το Manu Chao τζιαι άλλους παρέες του (Είδετε τι βάλλω μες την τέλεια μέραν μου α!; Σιεαρινγκ ις κεαριγκ!). Οι παρέες του κάθουνται στη τουαλέττα τζιαι σινάουν μπιχάιντ δεμ (Για να μην ξεχνιόμαστε ποιου τέλεια μέρα ενει).

Τη νύχτα ερκούνται φίλοι για σουβλάκια τζιαι μεζεκλίκκια στον κήπο, πλάι στο κύμμα. Ένα 7μελές συγκρότημα φλαμένκο που έτυχε να περνά που μπροστά τyιαι ερωτήσεν ποθέν παν στην πόλη, τελικά έμεινε για μια μπύρα τζιαι θκυθτρεις κιθαρισμούς. Το γλέντι τελικά άναψε τζιαι επήαμεν να πέσσουμεν χαρούμενοι τζιαι ευτυχισμένοι. Το σπίτι αυτοκαθαρίστηκε τζιαι αυτοσυγυρίστικε που μόνον του.

Ο Σιαολίν προσφέρεται να μου κάμει ολόσωμο μασάζ αφιλοκερδώς ώσπου να ποτζοιμηθώ ενώ μας κάμνει καντάδα πουκάτω που το παραθυρο η Έρικα Μπαντου (έτυχεν να ρέσσει επείδη επήεννεν να δει τη γεναικα του μαριατσι που εγέννησεν).

Η τελευταία κουβέντα που είπα του Σιαολίν πριν να με πάρει ο ύπνος ήταν „Άδε ρε μάνα μου, ούτε έναν κουνούπιν εν εσιει α!“



Εμπνευσμένο απο την Αχάπαρη