Reconstructing Puberty

Έσιει θκυόμιση εφτομάες που τζοιμούμαι στο εφηβικόν μου δωμάτιον. Εφυα 17 χρονών τζιαι το δωμάτιον μου εν όπως ήταν. Στη βιβλιοθήκη έχω πολλά που τα βιβλία του σχολείου, κατακρεουργημένα με καλακατσουννιές του στύλ Π+(X)=LFE τζιαι συζητήσεις με την διπλάνην μου του στύλ «τι έσιεις;» «τίποτε, βαρκούμαι» το βαρκουμαι κοσμεί πολλές σελίδες πάντως. Νομίζω η βαριεστημάρα εν το σήμαν κατατεθέν της εφηβείας. Μια περίοδος των 45 λεπτών ήταν αιωνιότητα. Στο βιβλιο της κοινωνιολογίας έβαλα λεζάνταν πουπάνω που την εικόνα του Μάρξ να λαλει (προς τον Ενγκέλς) «χώρεις με ίνταλοις σε αμπλέπω;» ο Ενγκελς απαντά «έχω σε στο δείν μου α!». Εχτός που τα σχολικά, έσιει τζιαι κασέττες national geographic, σε βίτεο φυσικά τζιαι βιβλία που παιδικά όπως τους 5 φίλους ως κλασικά εφηβικά έργα, λέγε με Κουέλλον τζιαι τα κλάσικά αναγνώσματα του σχολείου όπως την Παναγιά την γοργόνα (ξυπνάτε με ποννα τελιώσουν η περιγραφές της ρότσας) τζιαι την Φόνισσα (άππαναϊα μου την καρτάναν!). Επροστεθήκαν μερικά παιδικά βιβλία των αρφότεχνων μου τζιαι μερικοί τόνοι είδων προικώς στο αρμάριν (λέγε με τραπεζομαντηλλιά με θήμ πασχαλινό, χριστουγεννιάτικο τζιαι μπαρμίτσβας) που η Μεγαλομήτωρ συνάει στα πλαίσια του φεστιβάλ «έχω 3 κόρες να παντρέψω», αλλά κατα τα άλλα τίποτε εν άλλαξεν.

Έτσι φαντάζεσαι ντήαρ ανάγνωστερ ότι ζω στην εφηβείαν μου. Τζιαι καθε θκυοτρείς μέρες σκαλίζω τα τζιαι αναπολώ τα χρόνια τα μαθητικά, τους (ανεκπλήρωτους πάντοτε) έρωτες με τον Χ τζιαι τον Ψ τζιαι Υ τζιαι πάω πίσω in retrospective να ψυχαναλύσω την ψηλή πιθκιαβλοζάμπισσαν με το πρόβλημα συντονισμού που έμελλεν να γίνει το πιο φωτείνο κεράκι στην τούρτα του γραφείου ανέργιας της Κρυοχώρας. Φυσικά τζιαι βοηθά με η Μεγαλομήτωρ να ξαναβίωσω την εφηβείαν μου τζιεκκάρωντας ανελλιπως την ποσότηταν του φαγιού που έφαα (πεινάς!) τζιαι το πάχος την ζακέτας που εφόρησα (κρυώννεις!).

Το περασμένο Σαββατοκυριάκο επήα στην κουρασμένη τραβέστα της πολεοδομίας που έθελεν να γίνει η πρώτη χορεύτρια στο Μουλάν Ρουζ αλλά έχασεν την μάππαν, με τες πολλές πλαστικές, επαραμορφώθηκεν τζιαι εκατάντισεν μια απλή αρτίστα στον Καμμούγιερον. 

 Επήα που λαλείς Πρωτάραν τζιαι Αγιάνναπαν μετά που τουλάχιστον 10 χρόνια τζιαι έφριξα με την παρακμή. (Κρίμας τα κάλλη της, στα νιάτα της ήταν κούκλα, ζάβαλλι μου, εφάν την οι πλαστικές τζιαι τα ναρκωτικά).

Έπιαν με που λαλείς μια διάρρεια με συγχωρεις, (ευκοιλιότη που ελάλεν ο μακαρίτης που παππούς μου) τζιαι έγιναν έναν με την τουάλετταν. Όταν το είπα της Μεγαλομήτωρ στο τηλέφωνον, έγινεν έξαλλη! Η αντίδραση της ήταν «ΑΠΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ! ΤΖΙΑΙ ΈΓΩ ΈΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΜΠΑΑΑΜΙΕΣ!! ΤΏΡΑ ΠΟΤΕ ΕΝΝΑ ΣΟΥ ΤΕΣ ΚΑΜΩ;;;;;». 

Την επόμενην μέραν έπιασεν με η νούννα μου πανικόβλητη «ΕΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΜΩ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΜΑ ΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΕΙΣ;».

Μάνα μου ρε εσκέφτηκα, η προτεραίοτητα τους εν η υγεία μου.

Επίσης έφτασα σε εναν πολλά σοφό συμπέρασμαν που αξίζει νόμπελ ψυχολογίας, κοικωνιολογίας τζιαι γενετικής! Είσαι έτοιμη ντήαρεστ αναγνώστρια (ναι απευθύνουμαι παραπάνω στες κοπέλλες) να ακούσεις το σόφοττερόττερον πράμαν του κόσμου;

Δέαρ γιου γκό:

Αχέμ αχέμ κκούχχου κκούχχου...

.

.

.

.

.

Η κλιμακτήριος, εν η εκδίκηση της μάνας σου για την εφηβείαν.

Δέαρ γιου χάβιτ.

Έφυεν η κκελλέ σου εννε; 
Η τασιηνόπιττα εν μια απλούστατη, να μεν σου πω τζιαι σχεδόν ανυπόθετη ανακάλυψη μπροστα σε τούντην καινοτομίαν του γνώθεις μήτωρ. Φυσικά, η δική μου η Μεγαλομήτωρ έσιει τζιαι 10 χρόνια που επέρασεν την κλιμακτήριο άλλα με τουτην ούλλην την ψυχανάλυση in retrospective τώρα το εσκέφτηκα.

Το άλλον που εκατάλαβα εν ότι είμαι ο καθρέφτης μερικών ατόμων. Ίνταλοις γίνεται; Να σου πω την άλλην φοράν γιατί τωρά ενυσταξα.

P.S: ΄το παρατονίζειν δεν είναι αμάρτημα!

οτι αθθυμούμαι σιαρουμαι

μα δέ ιντα τραγούδι μου εθθύμισεν το πρώτον πρόγραμμαν του ρίκ.



Ήρτα πίσω τζιαι ακόμα να μου ξικολλήσει.

Οι φιλίες του παζαρκού

Απρίλης του 2003

O θκειός μου Ν.. εστέκετουν πίσω που τον πάγκον του μαχαζιού του, το μέτρον πας τον λαιμόν του τζιαι εμετροφύλλαν καταλόγους για την επομένη παραγγελίαν. Ηταν πρώιν τζιαι ο κόσμος εν είσιεν κατεβέι ακομα στη Λήδρας. Όπως ήταν συγκεντρωμένος στους καταλόγους του ακούει μιαν γνώριμην φώνη, την φωνήν του φίλου του του Α., με την χαραχτηριστική προφορά.


«Ππεεεε είσαι ένας άχρηστος, ακόμα εν μου επαραγγειλες τον καφέν μου!;»

Δίχα να δεικλίσει πάνω απάντησεν όπως πάντα:

«είσαι ενας μούχτιτζης ρε, τέλειωννε κάτσε να σε τζιεράσω, τζιαι στο μάχαζίν σου αλώπως εν έσιει καφέν».

Η ίδια κουβέντα κάθε δεύτερην ημέραν, … μόνον που τούντην στράταν είσιεν 30 χρόνια να ακούσει την ατάκαν του φίλου του.

Εκατέβασεν τους καταλογους σίγα, έφκαλεν σιγά σιγα τα γυαλλια της πρεσβυωπίας έμεινεν να θωρέι χαμέ λλίην ώραν τζιαι μετα τζιαι εδείκλισεν πάνω.

Τζιαι πκιόν, γκριζομάλληες τζιαι οι θκυο με τες τζοιλιούες τους,  αγκαλιαστήκαν, τα δάκρυα τους να τρέχουν. Τζιαι δίχως εξηγήσεις ούτε για οδοφράγματα που αννοίξαν ούτε για κοπελλούθκια που εμεγαλώσαν, σχέδον λουμένος του κλαμάτου ο Ν. λαλέι του «ξικόλλα σίορ, ζαττίν έτσι ππουστης είσαι» Ο Α. εσκούπησεν τα μμάθκια του «τέλλειωνε ρε ππεζεβένγκη ποννα με πείς ππούστην».

Που τότε ο Α. εν λειπει άμμαν κάμνει τραπέζια ο Ν. Επετυχα τον τζιαι γω θκυοτρείς φορές. Μετά που το φαϊν κάθούνται πάντα στο ττάβλιν τζιαι ξιτιμάζουνται όπως πρίν 30 χρόνια.

πανέμορφον - do you know your Hadjidakis?

εδειξεν μου το σήμερα ο παπάς μου τζιαι ενθουσιάστηκα! Τον Μπελαφόντε πάντα εθεωρούσα τον αξιαγάπητο, αλλά τζιαι οι άλλοι θκυο εν απίστευτοι!
Η δε Νάνα Μουσχουρη φκάλλει μιαν γλύκαν που εν εξαναείδα πάνω της! Τζιαι ο Ντάνυ Κέι ανεπανάληπτος!

Ενθουσιάστηκα α;
εσείς;

Historia de un amor - the end (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

H δευτερη μέρα επέρασεν ωραία, με μπάνια τζιαι βουθκιές στον απίστευτον βυθό με τον συμμαθητήν τζιαι την νέαν του φιλανάδαν. Τζιαι με την έννοιαν του Χριστού, αν θα περάσει, αν θα με δεί, αν θα τον δώ.

Στο κάμπιγκ επικρατούσεν μια μεγάλη ηρεμία, χαραχτηριστική της περιοχής. Για κάποιον λόγον εγώ ήμουν λλίον ανησυχη.  Το απόγευμαν σαν εκάθουμουν πας την παραλίαν ήρτεν μια βεδουίνα να πουλήσει βρασιολούθκια. ¨Ηταν μεγάλη σε ηλικία, μπορεί τζιαι 70 τζιαι εκάπνιζεν συνέχειαν κάτω που τον φερετζέν της. Εφόρεν ρούχα μαύρα, όπως ούλλες, τα ρούχα της τζιαι το τσιεμπέριν της ήταν κεντιμένα με φούξια τζιαι κίτρινο σε σταυροβελοννιαν. Ήταν γεμάτη βρασιόλια τζιαι δαχτυλίθκια χρυσα. Την ώραν που εσήκωννεν τον φερετζέν της να καπνίσει είδα το στόμαν της, εν είσιεν τζιαι πολλά δονγκια. Ο Χασάν είπεν μου οτι «τούτη, όπως την θωρεις, έσιει άντραν νέον». Ήταν ακούεις σιηράτη, τζιαι για κάποιαν παράδοσην των βεδουίνων που εν επολλοκατάλαβα, εξαναπαντρέψαν την με έναν νέο, 30 χρόνια πιο μιτσήν της. Νομίζω ότι άμαν μείνει μια γεναίκα σιηράτη πρέπει κάποιος άλλος που την φυλήν να την πάρει, κάτι έτσι ήταν. Ο Χασάν είπεν μάλιστα οτι ήταν πλούσια.

Παρόλον που στην παραλίαν ο κόσμος ήταν ημίγυμνος με τα μαγιώ του εμφάνιζουνταν τζιαι ντόπιοι, όπως τουντην κοτζάκαρην τζιαι έναν άλλον που έρκετουν με τον γύιον του πάς την καμήλαν τζιαι εχρεώναν καμιάν λίρα για να σε πάρουν γυρόν. Ο γυιός του θα ήταν 13 – 14 χρονών, είσιεν το κλασσικόν μουστακουίν-χνούδιν της ηλικιάς. Ηταν κωφάλαλος αλλά εσυνεννοάτουν με καποιου είδους σάιν λανγκουείτζ με τον παπάν του. Ο Χασάν, ειπεν οτι επείδη έχουν πολλούς κωφάλαλους οι Βεδουίνοι ξέρουν ούλλοι σάιν λανγκουέιτζ. Επείδη παίζει πολλή αιμομιξία γεννιουνται πολλά μωρά τυφλά, κωφάλαλα τζιαι με πνευματική καθυστέρησην, αλλα απ’ότι είπεν, εν πλήρως ενταγμένα στο κοινωνικό σύνολο.

Εν πάσει περιπτώση, εγω αντρέπουμουν τους ντόπιους τζιαι εντυνουμουν άμαν τους εθώρουν.

Μόλις άρκεψεν να πέφτει ο ήλιος, τζιαι εγω εσυναα τα πράματα μου που την παραλίαν είδα τον «Χριστόν» να έρκεται κατα πάνω μου με το σσιηλλουιν. Είπεν μου οτι σε λλίον εννα πάει να φάει, τζιαι αν θέλω να φάμεν μαζίν. Ο συμμαθητής επετάχτηκεν οτι εν καλή ιδέα, να φάμεν ούλλοι μαζίν τζιαι εδώκαμεν ραντεβού σε μιαν ώραν στο κέντρον. Παρόλον που ήταν να πάμεν μαζίν ούλλη η παρέα εγω ενιωθα παντες τζιαι είχαμεν ραντεβού, τζιαι εφορησα τζιαι τα καθαρά μου ρούχα για να πάω. Στην αυλήν του κεντρου αρκέψαν να συνάουνται οι πεινασμένοι. Ο «χριστός επρότεινεν να πιάμεν το φαίν μας τζιαι να κάτσουμεν ούλλοι μαζίν στην παραλία να φάμεν, χωρίς τα φώτα που τες λάμπες του κέντρου. Επιάσαμεν το φαίν μας, 2-3 τζερκά τζιαι εστροτζυλοκάτσαμεν στην παραλίαν να φάμεν. Ηταν μια νύχτα γλυτζιά, όμορφη. Ο ουρανός γεμάτος αστέρκα, όπως πάντα στην έρημον, τζιαι εφύσαν εναν δροσερόν αερούιν. Εφάαμεν ούλλοι μαζίν τζιαι ελαλούσαμεν ιστορίες, ο κάθε ένας τα δικά του. Που το κέντρον ακουουνταν οι φωνές του κόσμου τζιαι κάπου κάπου τζιαι μουσικές, πότε μια κιθάρα, πότε εναν τραούδιν που κασεττόφωνον. Ο Χριστός εκάθετουν δίπλα μου τζιαι χωρίς να κάμνει πολλά επρόσεχεν με, να είμαι άνετα, να μεν κρυώσω, ‘ακουεν με με προσοχήν τζιαι εγέλαν με τα αστεία μου. Εγώ αππωμένη, εκρέμμουμουν που πας τα σιείλη του, αλλά επροσπάθουν να μεν το δείξω, ποιός ξέρει γιατί. Τούτη η ηλίθια μανία του να μεν δείξεις του άλλου οτι τον γουστάρεις. Γιατί; Αλώπως ήταν της ηλικίας.

Τζιαι έτσι όπως εκαθούμαστεν τζιαμέ τζιαι ακούαμεν το κύμμαν, τζιαι εγώ ήμουν συγκεντρωμένη να νιώσω πότε ο «Χριστός» εννα μου τζείσει –κατα λάθος τάχα- πας το σιέριν, άξιππα, για κλάσματα δευτερολέπτου, έλαμψεν ο ουρανός τζιαι έφεξεν, παντες τζιαι ήταν μέρα. Επιάστηκεν η καρδία μου. «Παιθκιά είδετε το;» ερώτησα την παρέα. «Ειδαμεν τι;» Απάντησεν ο συμμαθητής τζιαι πρίν να τελειώσει την κουβέντα του ακούστηκεν μια μεγάλη έκρηξη. Ξαφνικά ούλλες οι φώνες του καμπιγκ εσιωπήσαν. «Τι εν τούτον;» ερώτησα. Τζιαι αρκέψαν οι εικασίες. Ο Άσαφ είπεν οτι σίουρα εκρέπαρεν καμια μποτίλια του γκαζιου στον καταυλισμόν των Βεδουίνων, συχνόν φαινομένο απ’ ότι είπεν. Κάποις είπεν την λέξην πόμπα, αλλά αποκλείσαμεν το αμέσως.  Εδέχτηκαμεν ούλλοι την εξήγησην της μποτίλιας του γκαζιού με ευγνωμοσύνη. Τζιαι τζιαμέ που επήεννεν ή ατμόσφαιρα να έβρει τα ίσια της, που αρκέψαμεν να μιλούμεν τζιαι να γελούμεν, πάλε το ίδιον: ο ουράνος έλαμψεν τζιαι μερικά δευτερόλεπτα μετά ακούστηκεν η έκρηξη. Πκιόν αρκέψαμεν να ανυσηχούμεν τζιαι επήαμεν πάνω στο κέντρον, να ρωτήσουμεν εν έξερεν κανένας τίποτε. Στο κέντρον επικρατούσεν ενας φός. Κόσμος να μιλά, να φωνάζει, τζιαι ούλλοι να διερωτούνται τι έγινε. Στο κάμπινγκ τα κινητά εν επιανναν, έπρεπε να περπατήσεις κανέναν χιλιόμετρον για να πκιάεις σήμαν τζιαι κάποιοι εφύαν να παν να έβρουν σήμα.

Παρόλον που ήμασταν στον δίπλα κόλπο που την «κκελλέν του θκιαόλου» επήρεν μαν μιάν ώραν να μάθουμεν τι έγινε: Πόμπες στο κάμπιγκ του Ρας ελ Σιειττάν. Αν είσιεν νεκρούς εν έμαθαμεν. Μετα που λλίον εμάθαμεν οτι είσιεν τζι’ αλλην πόμπα στη Τάμπα, στο Χίλτον. Πάλε κανένας εν έξερεν πόσους νεκρούς είσιεν. Αμέσως ο νούς μου επήεν στους νιόπαντρους που με εσώσαν την προηγούμενην. Εννα επιβιώσαν; Επιαέν με έναν αγχος, πρέπει να έτρεμα. Ο «Χριστός ερώτησεν με αν είμαι καλά. Είπα του την ιστορία με τους νιόπαντρους. Είπε μου να μεν ανυσηχώ, σίουρα εν επάθαν τίποτε. Τζείνος ήταν απίστευτα ήρεμος. Σάννα τζιαι εν τον εντυπωσίασεν το γεγονός. Ερώτησα τον πως μπορέι να εν τόσον ήρεμος.  Είπεν μου „ I come from Israel, remember? We are actually waiting for this to happen“. Τζιαι εχαμογέλασεν μου λυπημένος. Eνιωσα τόσον απαίσια τζείντην ώραν. Ένιωσα βλάκας. Ένιωσα κακομαθημένη που εν είχα ποττέ μου τούτον τον κύνδινον. Ένιωσα σκατά που εκατηγόρησα τούντον κόσμον, για πολιτικές έννοιες που καλά καλά εν εκαταλάβαινα.

Η Ταμάρα ήταν σε κατάστασην πανικού τζιαι έκλαιεν. Είσιεν πεί του παπά της ψέματα, ότι ήταν να πάει στο Ελάτ για το τριήμερο, μέσα στα σύνορα του ισραήλ. Εν την αφήναν οι γονέις της να πάει στο Σινά, για τούτον ακριβώς τον λόγον. Είπεν μας οτι εννα φάει ξύλον ποννα πάει πίσω. Ελιωσεν την η μίλλα μου.  Έπρεπεν να τους τηλεφωνήσει, αλλά η ίδια εν είσιεν κινητόν. Επρότεινα της να πάμεν στην άκρη του κάμπιγκ που είσιεν σήμαν τζιαι να τηλεφωνήσει με το καρτοκινητόν μου τους γονείς της, είχαν μου μείνει λλίες μονάδες. Τρεμοντα επήρα την Ταμάραν στην νάκραν του κάμπιγκ, σκοτεινά θεοσκοτεινα, τζιαι θκυο μας φοιτσιασμένες του σκότους. Ο παπάς της εφώναζεν της ώσπου να λείψουν οι μονάδες. Όλως παραδόξως η Ταμάρα ηρέμησεν μόλις έκλεισεν. Είπεν την αλήθκειαν τζιαι εδέχτηκεν το κακόν που την επέριμενεν στο Τελαβίβ. Σαν είμαστεν ακόμα τζιαμέ, εχτύπησεν το τηλέφωνον μου, ενας φίλος που το Κάιρο που το άκουσεν στε νέα τζιαι ετήλεφώνησεν να δεί αν ζιώ. Επαρακάλεσα τον να πιάσει τηλέφωνο σπίτιν μου τζιαι να πεί των γονιών μου ότι είμαι στην Αλεξάνδρια, στην άλλην άκρην της χώρας τζιαι παραθερίζω, για να μεν ανυσηχούν. Επήαμεν πίσω στο κέντρον. Ούλλοι έιχαν πλέον μαζευτεί τζιαμέ τζιαι εσυζητούσαν έντονα. Κάποιος εφερεν τα μαντάτα οτι εν η αλ κάιντα που έβαλεν τες πόμπες, τζιαι ότι το Ισραήλ ήταν να έσιει λεωφορέια στα σύνορα το επόμενον, για να τους πάρει πίσω.

Τα χαράματα κουρασμένοι ούλλοι πκιόν, ετζοιμηθηκαμεν στο κέντρον. Κανένας εν είπεν να μείνουμεν στο κέντρον, κανένας εν ανάλαβεν οργάνωσην. Χώρις καμία συννενόησην εμείναμεν ούλλοι μαζίν. Κανένας εν έθελεν να πάει στην καλύφαν του μόνος του στα σκοτεινά. Τζιαι έτσι, 50 πλάσματα ετζοιμηθήκαμεν δίπλα δίπλα πας τα κκίλιμια της αυλής του κέντρου.  Επήρεν με ο ύπνος σιερκές με τον «Χριστόν».

Μόλις εξημέρωσεν οι Ισραηλίτες αρκέψαν να συνάουν τα πράματα τους για να κατευθυνθούν προς τα σύνορα, όπου η Ισραηλίτικη κυβέρνηση είσιεν στέιλει τα λεφορέια να τους παραλάβουν. Εξύπνησεν μας το καρκασιαλλίκκιν. Πρίν την καλημέραν ερώτησα τον Χριστόν αν θα φύει. Είπεν μου οτι εν θα πάει αμέσως. «Εν τζιαι εν επειδή εφώναξεν η κυβέρνηση εννα βουρήσω» ειπεν μου. «Εννα μείνω, πόμπες έσιει τζιαι στο Ισραήλ». Ενιωσα ανακούφισην.

O συμμαθητής εκράταν την Ταμάρα σφιχτά τζιαι εποσιερέταν την. Ανταλλάσσαν κουβέντες των διακοπών: ήμειλ, ναι εν θα χαθούμεν, εννα ρτω Ισραήλ να σε έβρω μπλα μπλα. Τα κλασσικά, που σχεδόν ποττέ εν ισχύουν. Εμείς εννα εμεινίσκαμεν ωσπου να ηρέμησει η κατάσταση, εν ήταν καλή ιδέα να σιονωστούμεν μες τους δρόμους, σαν ήταν γεμάτοι στρατό τζιαι αστυνομία.

Ως το μεσημέριν το κάμπιγκ εφκιέρωσεν. Εμείναν πίσω τα σακκουλλούθκια χόρτον που αφήκαν ορισμένοι πίσω τους: ο καθένας άφηκεν το μπροστά που την καλύφαν του, για να μεν το πετάξει, για να το έβρει ο επόμενος. Επέριμενεν τους εξονυχιστικός έλεγχος στα σύνορα, εν εσυμφερεν να κουβαλούν ουσίες, ειδίκα σε μιαν χώραν που την δημοκρατίαν έσιει την μόνον ακουστά.

Ο Χασάν τζιαι η ομάδα του καμπινγκ εκλαίαν. Ο βομβαρδισμός εσήμενεν το τέλος του καμπιγκ. Ποιός ξέρει πόσονς τζιαιρός ήταν να περάσει ωστε να ξιφοηθούν οι Ισραηλίτες τζιαι να’ ρτουν να αφήκουν τα λεφτά τους στο Σινά. Οι μισοί υπαλλήλοι επιάαν τα πράματα τους τζιαι εφύαν. Τζιαι ετσί εμείναμεν περίπου 10 άτομα, να θωρούμεν τα συντρίμια. Το μόνο πράμαν που εθθύμιζεν ομαλότηταν ήταν ο σειχής. Οι υπαλληλοι του κάμπιγκ – όσοι εμείναν- εσυνάχτηκαν γυρόν του, εζητουσαν συμβουλές, ευλογίες, ποιός ξέρει. Μετά επροσευχηθήκαν ούλλοι μαζίν.

Επέρασαμεν την τελευταίαν ημέραν σε καταθλιψην. Μόνον η μπρουχίτα είσιεν ξιάσει τον φόν της πόμπας τζιαι έθελεν να παίξει. Εγω τζιαι ο Χριστός, κολλημένοι ουλλοι η μέρα ο ένας δίπλα που τον άλλον, χωρίς να μιλούμεν, εν είσιεν τίποτε να πούμεν. Ο καθένας χαμένος στες σκέψεις του, θλιμμένος. Τζείνον το συναίσθημαν ονόμασα το εκ των υστέρων the post-bombing blues.

Την νυχταν ο παρέας του Χριστού εμφάνισεν μιαν μπουκάλα ρούμιν που είσιεν χωσμένην. Ακούεται απίστευτον, αλλά στο Σινά το αλκοόλ θεωρείται σιειρόττερο που το χόρτον. Στο κάμπινγκ εν είσιεν ούτε για δείγμαν.Ήρτεν μας μέλιν. Πινιάν πας την πιννιάν εγίναμεν ούλλοι κομμάθκια πας την παραλίαν. Ο Χασάν ήρτεν να μας πεί οτι την επόμενην το κάμπινγκ ήταν να κλέισει, τζιαι έπρεπεν να φύουμεν όταν εξημέρωννεν.

Οταν εμέιναμεν μόνοι μας, ερώτησα τον «Χριστόν» ναμπου ήταν να κάμει ποδά τζιαι δά. Εν έξερεν να μου πεί. Εγεμώσαν τα μμάθκια του, σαν το καθρέυτην αμέσως τζιαι τα δικά μου, αγγάλιασεν με τζιαι εξαπολήσαμεν το νευρόν τζιαι το σόκ μας τζιαι οι θκυό σε έναν κλαμαν δυνάμενον, που εκατάληξε σε εναν φιλίν ούλλον νευρον τζιαι δάκρυα. Ωσπου τζιαι επήρεν μας ο ύπνος, τζείνος γλυτζής μετα που γερόν κλάμαν. Την άλλην ημέραν ανταλλάξαμεν τα κλασσικά: δως μου το ήμειλ σου,έλα το δικόν μου, ναι, εν θα χαθούμεν, εννα ρτω να σε έβρω, τζιαι'γω. 
Τζιαι έτσι εχωρίσαμεν.

Μετά που εναν ατέλιωτον ταξίδιν, σε εναν μίνιμπας γεμάτον εργάτες που μαζίν με τες πόμπες εχάσαν την δουλειαν τους με ελέγχους που αστυνομία τζιαι στρατό κάθε μισήν ώραν εφτάσαμεν χαράματα στο Καίρον. Μετά που 12 μέρες – όσες εχρειάζουμουν για να τα διπλώσω ούλλα- εφύα πρόορα που την Αιγυπτόν. Μετά που τούτον που έγινεν εν έθελα να είμαι άλλον τζιαμαί. Εν εφοήθηκα πόμπες, ούτε φασαρίες, αλλά έξερα, οτι η πικρή γευση εν εσάζετουν με τίποτε. Τζιαι έτσι πικραμένη, λυπημένη σαντανωμένη τζιαι μες τα post-bombing blues μου ερωτευμένη, έφυα.

Μετα που λλίους μήνες έπιασα ήμειλ που τον Καναδάν. Ο Χασάν εκατάφερεν τα, έπιασεν πολιτικόν άσυλο. Αντάλλαξα τζιαι 3-4 ήμειλ με τον Χριστόν. Τζαιαι οι θκυό επροσποιόυμαστεν οτι εν έγινεν οτι έγινεν. Μετα εχαθήκαμεν, μετα που κανέναν χρόνον που του έγραψα τα ήμειλ ερκουνταν πίσω. Ποιος ξέρει ναμπου απέγινεν ο «Χριστός».

Τζιαι έμεινα έτσι, δίχως να του πω remember the Sinai bombing? I fell in love with you then.

- ΤΕΛΟΣ -

 *************************************************************************

Ντήαρ ανάγνωστερ, ξέρω το εν σε έχω μαθημένο σε έτσι ιστορίες. Εν την έγραψα για να μου πείς μπράβο ούτε γουάο. Εγραψα την για να μεν την ξιάσω. Ευχαριστω που επόμεινες τα πόστ-σεντόνια τζιαι εθκιέβασες την.

Ατε, που αύριον πελλάρες πάλε, κανεί σοβαρά.

Historia de un amor II (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

Εμπήκα στο κάμπιγκ απόγευμαν. Εκαλοσώρισεν με ο Χασάν ο Σουδανός που εδούλευκεν τζιαμέ. Έξερα τον που την προηγούμενην φοράν που επήα. Είπεν μου οτι ήβρεν τρόπον να πάει στον Καναδάν, έλαμπεν ολόκληρος μες τα παλιόρουχα του, όπως μου ελάλεν για τον Κανάδαν τα μμάθκια του εφκάλλαν αζίνες. Οι γονιοι του επεθάναν σε φασαρίες στο Σουδάν, τζιαι είσειν τζιαι τζείνος, όπως τόσοι άλλοι, το όνειρον του πολιτικού ασύλου στον Καναδάν, την γή της επαγγελίας. Τζιαι ώσπου να έβρει την άκρην εδούλευκεν στο κάμπιγκ. Χωρις διαβατήριον, χωρίς βίζαν.

Το κάμπιγκ ήταν απλώμενον σε έναν κόλπον της Ερυθράς θάλασσας. Μπρόστα η θάλασσα τζιαι στο βάθος η Σαουδική Αραβία. Είσιεν μια σειράν παράγκες χτισμένες με καλάμια τζιαι έναν κέντρον. Το κέντρον του κάμπιγκ, ήταν μια παράγκα με μεγάλην αυλήν στρωμένη κιλίμια υφαντά τζιαι μαξιλάρκα χρωματιστα.  Οταν έφτασα ήταν οφκερον, ο κόσμος ήταν λυμένος της πυράς τζιαι του φτηνου ντοπιου χόρτου, του «μπάνγκο», πας στην παραλία. Επλήρωσα για τες πρώτες 2 νύχτες, κάπου 1 ευρώ, τζιαι ο Χασάν έδωκεν μου τα τερκαστά μου: εναν ρολόν χαρτίν τουαλέττας τζιαι μιαν μπουκάλλαν του νερού κομμένη που την μέση με άμμον μέσα τζιαι εναν τζιερίν για φώς. Ρευμαν είσιεν που τες 8 ως τες 10 το βράδυ μόνον στο κέντρον. Ήπεν μου οτι η ώρα 8 ήταν να αναψουν την γεννητρια τζιαι να σερβίρουν το φαίν τζιαι να ρτω να φάω γιατι σήμερα είσιεν ψάριν φρέσκον. Ενα φάιν είσιεν καθε μέρα τζιαι ερερβίρετουν με πίττες τζιαι τασιήν.

 Έκατσα να πιώ εναν τσιαίν πριν να γυρέψω τον συμμαθητήν. Στν αυλήν εκάθετουν ο «σεϊχης» στην ίδιαν γωνιάν που την είχα αφήκει πριν 2 μήνες που είχα ξαναπάει. Ήταν ένας γέρος βεδουίνος, με μαλιά τζιαι γένια άσπρα  σιόνι με μιαν τζιελλαπίαν άσπρην τζιαι τουρμπάνιν λιλά, το χρώμαν της φύλης της περιοχής, στην οποίαν άνοικεν. Ο σείχης έξερεν το κοράνιν πόξω τζιαι γαιυτόν ούλλοι εσέβουνταν τον, είχαν τον για άγιον, για σοφόν. Ερκετουν στο κάμπιγκ το πρωίν τζιαι έφευκεν την νύχταν. Εκάθετουν στη σκιά τζιαι εθκιέβαζεν το κοράνι ούλλη μέρα. Ούλλοι επεριποιούνταν τον, εδιούσαν του φαίν τζιαι τσιάιν μούχτιν, με αντάλλαγμαν την ευλογίαν του. Ηταν σαν ενα μέρος του ντεκόρ. Εν εκατάλαβα ποττέ όμως γιατί εκάθετουν στο κάμπιγκ που εγίνουνταν «αμαρτίες». Εισιεν πανέμορφες Ισραηλίτισσες, γενετικά κοκτέιλ που τες 7 γωνιές του κόσμου, με δερματα χρυσά τζιαι μαθκια πράσινα που εκυκλοφορούσαν με τα μπικίνι τους ούλλη μέρα τζιαι λεβέντες μαλλιάες που επνίαν τα τραυματα της στρατιωτικής θητείας σε τσιγάρα ύποπτα τζιαι ετραουδούσαν τραουθκια ούλλον νευρον. Γιατί ο σείχης εθκιάλεεν να εν τζιαμέ ανάμεσα στους «άπιστους» αμαρτωλούς εν εκατάλαβα ποττέ. Ο Χασάν είπεν οτι η γή ήταν της οικογένειας του για αιώνες τζιαι γιαυτόν έρκετουν κάθε μέρα. Εγώ ήμουν σίουρη οτι ήταν τζιαι για τες καλλονές με τα μπικίνι. ‘Ημαρτον μου. Στην άλλη άκρην εκάθέτουν ένας νεαρός τζιαι εθκιέβαζεν εναν βιβλίον Εβραικόν. Ήταν όμορφος, χωρίς ναν όμορφος. Αξιούριστος, με μακρυά καστανά μαλλιά. Μάθκια μελισσιά, επερυτριγίριζεν τον μια γλύκα τζιαι μια μελαγχολία... εσκεφτηκα ότι μοιάζει του Χριστού. Ενιωσεν με να τον θωρώ τζιαι εδίκλισεν πάνω που το βιβλιον του, εχαμογέλασα τζιαι αμήχανα άναψα τσιγάρον, αντράπηκα.

Μετα που λλίον ήρτεν τζιαι ο συμμαθητής μου, καμένος του ήλιου τζιαι ξιπετσισμένος, βρεμένος της θάλασσας με μιαν ντροπαλήν ομορφούαν με φακίδες τζιαι μμάθκια κατάμαυρα. Η Ταμάρα, 19 χρονών που το Τελαβίβ, ήρτεν για το τριήμερον. Ο συμμαθήτης ετσιμπίθηκεν μαζιν της τζιαι αππώνετουν. Ήταν Γάλλος, με μάνα μεξικάνα τζιαι τζύρην αμερικάνο. Εξερεν τζιαι τες τρείς γλώσσες άπταιστα, τζιαι ανάλογα ποιάν εμίλαν εγίνετουν άλλος. Επροτίμουν να του μιλώ στα Ισπανικα, τους άλλους θκυο μέσα του εν τους επολλοπήεννα. Eννοείται ότι με την κορούν έφκαλλεν πολλά τον Γάλλον, αλλά τζείνης άρεσκεν της. Ο συμμαθητής είπεν μου οτι προτιμά να μεν πάμεν στην «κκελλέν του θκιαόλου» θέλει να μείνει τζιαμέ τζιαι εμιτσοκάμμισεν μου. Εσυμφώνησα αμέσως, αφου είσιεν μου πεί ο ταξιτζής οτι το κάμπιγκ τζέινον εν είσιεν νερόν. Μέτα που την περιπέτιεαν του ταξιθκιού εν έθελα να βουρώ πάλε.

Το απόγευμαν επέρασα το στην παραλίαν τζιαι την νύχταν που εσυναχτήκαμεν ούλλοι να φάμεν τσην αυλήν εγύρευκα με το μμάτιν τον «Χριστόν», αλλά εν τον είδα. Το κέντρον ήταν γεμάτον με Ισραηλίτες νεαρούς, αν τζιαι είσιεν τζιαι μερικούς πιο μεγαλους, που το ντύσιμον τους τζιαι τα τσιγάρα τους εφένουνταν χίππις. Είσιεν τζιαι σκόπριους μή Ισραηλίτες. Αιγύπτιοι ούτε για δέιγμαν. Στην περιόχη έσιει έναν τζιαι μοναδικό κάμπ που έν αφήννει Ισραηλίτες μέσα, τζιαι τζιαμέ παν οι Αιγυπτιοι. Επρόσεξα οτι παρόλην την ανοιχτοσύνην μου, ένιωθα μιαν ελαφρήν αντιπάθειαν για τους Ισραηλίτες. Εμέγαλωσα σε σπίτιν φιλοπαλαιστήνιον, σε οικογένειαν που έζησεν στες Αραπιές τζιαι με εναν τζύρην που εν τον άκουσα να πεί κατζιάν κουβένταν για Τούρκον, αλλά άμαν έπεφτεν η κουβέντα στο παλαιστηνιακόν έφκαλλεν ψατζιήν το στόμαν το για τους Εβραίους. Στο φαιν εγνωρισαμεν παρέες που το Ισραήλ. Σε ούλλες τες αποχρώσεις, γενετικά κοκτέιλ ουλλοι τους. Εχτός που το «Ισραηλίτης» είχαν πάντα τζιαι κάτι άλλον να πουν: παπάς που την Ιεμένη, μάμμα που την Πολωνία, ρίζες στο Μαρόκο τζιαι την Ρωσσία, την Τουρκία τζιαι την Αρμενία. Που τες 7 γωνιές του κόσμου. Τζιαι όμως ήταν νέοι με παρόμοιες ζωές σαν ττην δικήν μου. Το χιούμορ κατανοητον για μένα, εσκέφτηκα οτι υπάρχει κάτι σαν μεσογειακό/μεσανατολικό χιούμορ που το καταλάβουμεν ούλλοι οι γείτονες. Ηταν καλή η παρέα, οι κουβέντες ενδιαφέροντες τζιαι το κλίμαν πολλά χαλαρόν. Είσιεν όμως τζιαι καποιους που ερωτούσαν προκλητίκα «γιατί θέλεις να μάθεις αράπικα δηλαδή;;;» τζιαι εκάμναν με να νιώθω οτι ήταν καλλίτερα να κρύψω. Απέφυγα συζητήσεις πολιτικές, παρόλον που ήταν δύσκολον. Εσκέφτηκα οτι μοιάζει λλίον με την Κύπρον η φάση. Οι πολιτικές συζητήσεις εν λειπουν ποττέ. Έπιασα κουβένταν με έναν μιτσην, ακτιβιστήν, τον Άσαφ ο οποιός για μεν πάει στράτον επροσποιήθηκεν τον γκέι. Για να πείσει τον στρατόν οτι εν γκέι έπρεπε να περάσει που συνεντέυξεις με στρατιωτικούς. Με κοπέλλες στρατιωτικούς, με κοπέλλες ψυχολόγους του στρατού, τζιαι απ’ότι είπεν, θκιαλέουν τες πιο όμορφες για την συνεντευξην. Πολλοι ειρινιστές επικάλουνται την ομοφυλοφιλίαν για να μεν υπηρετήσουν, όποτε ο στρατός βάλλει πάντα γκομενάρες να τους ελεξουν, για να τους φέρει σε λλίον πιο δυσκολην θέσην ας το πούμεν. Ο Ασαφ ήταν ο μόνος που εν είσιεν πάει στρατόν. Οι άλλοι ουλλοι επήαν τζιαι μετά την θυτείαν τους εκάμαν το παραδοσιακόν ταξίδιν σε τόπους μακρινούς, για τουλάχιστον 6 μήνες. Είσιεν θκυό παρατάξεις: Τζείνους που επήαν Ινδία μετα το στρατό τζιαι τζείνους που επήαν Λατινική Αμερική. Οι της Λατινικής Αμερικής εξέραν Πορτογαλλικά ή Ισπανικά. Είπαν οτι ο στρατός εν τόσον έντονη εμπειρία, που χρειάζουνται το μεγάλον ταξίδιν μετά για να ηρεμήσουν, να μεν πελλάνουν. Εδιερωτήθηκα αν τιαι οι δικόι μας νιώθουν τον στρατόν τόσον έντονα... Εδιερωτήθηκα πως θα ήταν αν πηέννα τζιαι γω στρατόν, όπως τες κορούες στο Ισραήλ. Εδιερωτήθηκα τζιαι για τον μυστήριον αναγνώστην του απογευματος, αν είσιεν πάει στρατό, αν είσιεν πάει τζιαι τζείνος το μεγάλο ταξίδιν. Έθελα να τον ρωτήσω, ήταν όμως άφαντος.

Η πρώτη νύχτα επέρασεν  ήσυχα, αφου ο συμμαθητής είσιεν τζοιμηθέι στης Ταμάρας τζιαι είσιεν μου μείνει ή καλύφα ούλλη δική μου.

Το επόμενον πρωίν εξύπνησα που η ώρα 6. Ήταν η καλλίτερη ώρα, αφού ούλλος ο κόσμος ετζοιμάτουν, ο ήλιος μόλις εφκαιννε τζιαι εχρωμάτιζε τα βουνα της Σαουδικής Αραβίας κότζινα.

Ή καλλίτερη ώρα για βουττίν στην θάλασσαν.  Η ώρα 7 που εξύπνησεν μακκωμένος ο Χασάν τζιαι άνοιξεν το κέντρον επήα να πιώ καφέν. Έκατσα πας τα κκιλίμια της αυλής τζιαι ακουμπισα πας σ’εναν κορμόν της φοινιτζιάς να θκιεβάσω λλίον. Χαμέ έισιεν κορμούς της φοινιτζιάς πέσσοντας, ελειτουργουσαν σαν κουμπιστίρκα. Όπως έπιννα τον καφέν μου εφάνειν ο μυστήριος αναγνώστης. ‘Ηρτεν τζιαι έκατσεν στο δίπλα τραπέζιν τζιαι επαράγγειλεν καφέν. Έκαμα οτι εν τον είδα, αλλά είμαι σίουρη οτι εκοτσίνισα λλίον. Εσκέφτηκα οτι το αγχος μου μόλις τον έιδα εν παράξενον. Πρίν να τελειώσω το κοτσίνισμαν μου έιπεν μου κάτι, κάτι που εν εκατάλαβα. Είσιεν μέσα χχου τζιαι γγού – ήταν Εβραικά. Απάντησα Αγγλικά, είπα οτι εν εκαταλαβα. Απολογήθηκεν τζιαι ερώτησεν στα Αγγλικά ίντα βιβλίον θκιέβαζω, τζιαι πόθθεν έιμαι τζιαι ινταλως εβρέθηκα τζιαμέ. Επιάσαμεν κουβένταν, επροσπάθουν να μείνω άνετη αλλά για κάποιον λόγον τούτος ο μακρυμάλλης που έμοιαζεν του Χριστού ετράβαν με πολλά. Έθελα να τα μάθω ούλλα, έθελα να συνεχίσει να μιλά. Ελαλούσαν τον Οντέντ,ήταν που την Μπεερσιέβα μόλις είσιεν τελειώσει το πτυχίο του στη ψυχολογία τζιαι εδουλευκεν σε έναν ίδρυμα για «μωρά» όπως ελάλεν ο ίδιος με ειδικές ανάγκες. Επροκάλεσεν μου έναν μεγάλον «μάνα μου ρε» τζιαι εκατάλαβα οτι εμείς οι γενέτζιες εντυπωσιαζούμαστεν πολλά που κάτι τεθκια.  Ήταν της παράταξης της Λατινικής Αμερικής τζιαι έξερεν πορτογαλλικά. Εσυνειδητοποίησα οτι η Ισραηλίτικη προφόρα στα Αγγλικά εν γλυτζιά μέλιν. Όλως παραδόξως ούλλη η νύχτα που εμίλουν με τους συντοπίτες του εν το είχα προσέξει. Εμίλαν με μιαν γωνην ήρεμην, το γέλλιον του ήταν ήρεμον τζιαι που καρκιάς.

Εδιέκοψεν μας ο φίλος του που ήρτεν με μιαν πανέμορφην σσιηλλούαν να πιει καφέ. Εσυστησεν μας. Την σσιηλλούαν ελαλούσαν την Μπρουχίτα, μαγισσούλλα στα Ισπανικα. Εσκέφτηκα οτι μάλλον τζιαι ο παρέας τους ήταν της Λατινικής Αμερικής. Επρόσεξα οτι αρκεψα τζιαι ετσίμπουν με τουντον γνωστόν άγνωστον τζιαι είπα να φύω πριν να πάθω κανέναν χαττάν. Πολά παράξενον, αλλά ένιωθα εναν αγχος, ανεξήγητον. Ήταν σαννα τζιαι ήμουν μαζίν του, αλλά μόλις εχωρίσαμεν. Εσκέφτηκα οτι χάννω, οτι εν που την πυράν, εζάλισεν με ο ήλιος τζιαι εποσιερέτισα τους να πάω να βουττίσω.

 H Brujita

(συνεχίζεται)

Historia de un amor (ή το πώς εξέπέρασα εναν στερεότυπο τζιαι έφυα πικραμένη που την Αιγύπτον)

Ήταν ο Οκτώβρης του 2004. Ήβρεν με στο Κάιρο, να προσπάθω να αποκοδικοποιήσω με σιήλια βάσανα τα μυστήρια της αραβικής γλώσσας. Μόλις είχα πιάσει το πτύχιον μου τζιαι έπιασα ότι λεφτα είχα τζιαι επήα να μεράσω μερικούς μήνες στο Κάιρο. Ο παπάς μου, παλαίποτε λάτρης της αραβικής γλώσσας, επροσφέρθηκεν να μου πκιερώσει τα μαθήματα. Μόλις είχα τελειώσει το πτυχίο μου, τζιαι έτρωεν με ο κώλος μου να φκώ έξω που την Ευρώπη. Μετα που 100 σελίδες διπλωματικής έθελα να βρέθω κάπου «ξένα» να ανακαλυψω τζινούρκα πράματα, να θκιεβάσω βιβλία της δικής μου επιτέλους επιλογής, να φκώ που τα νερά μου τζιαι αν μου επέρναν, να με εβρώ εμέναν. Είχαν ήδη περάσει 5 μήνες στην Αίγυπτον, το καλοτζιαίριν αρκεψεν να γλυκανίσκει. Καλοτζιαίριν ναι, γιατί το φθινόπωρον εν μόνον μια λέξη σε τούντην περιοχή.

Τα καυσαέρια τζιαι οι φασάριες της πόλης των 17 εκατομυρίων είχαν με κουράσει τζιαι αποφάσισα να πάω στες παραλίες του Σινά στην Ερυθρά Θάλασσα, αφού ο τζιαίρος είσιεν δροσίσει λλίον τζιαι αντέχετουν η κάψα της ερήμου, να περάσω λλίες μέρες στην παραλία, έξω που τον πολιτισμό, χώρις ρευμα τζιαι πολυτέλειες. Ενάς συμμαθήτης που το σχολείο αραβικών ήταν ήδη τζιαμέ, σε ένα κάμπιγκ, τζιαι εκανονίσαμεν να βρέθουμεν. Στο κάμπιγκ τζέινον έιχα ξαναπάει, οπότε είχαμεν πεί να βρεθούμεν τζιαμέ τζιαι μαζίν να πάμε σε έναν άλλο κάμπιγκ, που εν το εξέραμεν, αλλά που είσιεν τάχα πολλά καλόν βυθό για σνορκλινγκ.

Η μέρα εξεκίνησεν ανάποδα. Εποτζoιμηθηκα τζιαι ήταν να χάσω το λεωφορείο. Εμπήκα σε ένα τάξι τζιαι είπα του να με πάρει στη δευτερη στάση του λεωφορείου, στην Ηλιούπολη, πέρκει το προλάβω. Ηταν η ώρα 6 το πρωίν, τζιαι ήταν ακόμα σχετική ησυχία στους δρόμους της πόλης που εν τζοιμάται ποττέ. 

Στο τσάκ επρόλαβα το λεωφορείο, έκοψα εισιτήριο τζιαι έκατσα στην προτελευταία θέση. Στην τελευτάια θέση εκάθουνταν 5 βεδουίνοι ξενυχτισμένοι, που είχαν περάσει την νύχτα στα μπουρδέλα της πόλης τζιαι πίον μεθυσμένοι ακόμα, εστρέφουνταν πίσω στο χωρκόν τους. Το ταξίδιν ήταν περίπου 7 ώρες. Οι βεδουίνοι εκαπνίζαν τζιαι επίτουσαν κωλόνιες για να μεν μυρίζει τάχα. Μετά που καμιάν ώραν επήρεν με ο ύπνος. Εξύπνήσαν με φωνές μετα που 3 ώρες. Ανοιξα τα μάθκια μου τζιαι εκατάλαβα οτι εσαλιάριζα στον ύπνο μου. Ετριψα λλίον τα μάθκια μου για να συνέλθω τζιαι είδα τους 5 βεδουίνους να με θωρούν φυρμένοι του γέλιου. Ο ένας έδειξε μου πας το κινητόν του την φωτογραφία που με εφκαλεν σαν ετζοιμουμουν, με ανοιχτόν το στόμα. Εν αντέδρασα, εν αναμένεται άλλωστε που μιαν γεναίκαν να αννοίει κουβέντες με ξένους. Έκαμεν μου εντύπωση το ότι είχαν κινητά τζιαι εδιερωτήθηκα που τα φορτίζουν μες την έρημον, αφού ζουν συνήθως σε τσιατίρκα. Εδίκλισα έξω που το παράθυρον τζιαι είδα οτι το λεωφορείον είσιεν χαλάσει. Μερικοι εκατεβήκαν τζιαι εκάμναν συνέλευσην για να σάσουν το λεωφορέιο. Μέτα που λλίον ήρτεν ενας μέσα τζιαι είπεν ότι οι άντρες πρέπει να κατεβούν για να το κουντήσουν. Τίποτε εν έγινετουν, η πυρά άρκεψεν να δυναμώννει τζιαι εκατεβήκαμεν να δούμεν νάμπον να γίνει.  Είμαστεν στην άκρη του δρόμου, στην μέσην της ερήμου. Γυρόν μας μόνον πέτρες, ασπρές σκονισμένες. Μερικοί άντρες εκατουρούσαν στην άκρη του δρόμου. Ένιωσα τζιαι γω την κύστην μου να τσιλλά, επροσπάθησα να μεν το σκεφτουμαι, γιατι εν έισιεν πουθενά να κατουρήσω. Ούτε εναν θάμνον να χωστώ, τίποτε. Εν ήμοθν η μόνη ξένη μες το λεφορέιον, αλλά οι αντρές εθωρουσαν με που πάνω ως κάτω. Εφοήθηκια λλίον τζιαι ετίλιξα το σιάλιν που εσσιέπαζεν οτι δέρμαν εφέναιτουν κάτω που την μπλούζαν μου πιο σφιχτά.

Επέρασεν καμιά ώρα τζιαι εφκήκεν το πόρισμαν οτι τε λεφορέιο εν είσιεν να ταράξει. Θκυο αγροτικά ταξί που επερνούσαν εσταμάτησαν για να κάμουν την πάζαν τους. Εκόντεψα τους για να ρώτησω τι τζιαι πώς τζιαι αν θα με πάρουν μαζίν τους. Εφοήθηκα λλίον οτι ήταν να νυχτωσει τζιαι να μείνω τζιαμέ. Οι οδηγοί εν μου εδιούσαν σημασία, ήταν σαν να τζιαι η φωνή μου εν ακούετουν. Εν το έβαλα κάτω, επροσπάθησα να ακουστώ με τα 5 μου αράπικα. Αλλά μια γεναίκα μόνη της, χωρίς αντρική συνοδέια εν πολλοακούεται. Ενα ζευγάριν περίπου 40 χρονών εκανόνισεν τιμή για να φύει με το ταξίν. Ερωτήσαν με μου που θέλω να πάω. Είπα τους οτι θέλω να πάω στην Νουέιμπα. Επιάσαν το ταξιτζήν παράμερα τζιαι έιπαν του ότι πρέπει να με πάρει μαζίν τους, «εννεν σωστόν να αφήσεις μιαν αγκναπέια, μιαν ξένην,  μόνην της με τόσους άντρες μες την έρημο, εν χαράμ, αμαρτία!». Εζήτησεν πολλά λεφτά ο ταξιτζής, τόσα εν είχα τζιαι επροσπάθησα να καταβέσω την τιμή, είπα του ότι είμαι «τάλιμπα», φοιτήτρια τζιαι εν έχω πολλά λεφτά. Ο ταξιτζής επήεν να κάμει μίλλες, αλλά το ζευκάριν έπιασεν τον στο φιλότιμο τζιαι εδέχτηκεν. Η τιμή πάλε ήταν ακριβή, ήταν να δυσκολευτω τες επόμενες μέρες, αλλα σικκιμέ, ήταν έκτακτη ανάγκη το ταξί!

Τζιαι έτσι εξεκινήσαμεν μέσα σε ένα σαράβαλλον, το ντόπιο ζευκάριν, μια γερμανίδα παράξενη τζιαι εγώ. Το ζευγάριν έιπεν μου ότι είσιεν παντρευτέι την προηγούμενη νύχτα τζιαι επήενναν στο μήνα του μέλιτος τους, 4 μέρες στο Χίλτον στη Τάμπα, σύνορα με Ισραήλ. Εφένουνταν πολλά ερωτευμένοι, αν τζιαι ήταν μεγάλοι σε ηλικία για να εν νιόπαντροι, ειδικά στην Αίγυπτο. Η κοπέλλα ήταν Παλεστήνια, ο άντρας Αιγύπτιος. Είχαν την κλασσίκην αντίδραση ενθουσιασμού μόλις ακούσαν ότι είμαι Κυπραία. Στην Μέσην Ανατολή η Κύπρος προκαλέι θετικά αισθήματα. Λλίον η γειτονία, λλίον η φιλοπαλεστηνιακή πολιτική του παρελθόντος, θωρούν μας με πολλά καλό μμάτιν.

Eρέσσαμεν σιγά σιγά μεσα που την έρημον το μόνον πράμαν που εθώρες γυρόν ήταν πέτρες τζιαι άμμος, κάπου κάπου τζιαι καμιά καμήλα. Η γερμανίδα ήταν σιωπηλή, ενοχλούσαν την οι ερωτήσεις του νιόπαντρου, για το που πάει τζιαι ινναμπο σιει μες τες πολλές τσέντες που εκουβάλαν. Στα πολλά είπεν μας οτι κουβάλα χάντρες, τζιαι οτι πάει σε εναν καταυλισμό βεδουίνων όπου οι γεναιτζιες κάμνουν της βρασιόλλια τζιαι σκουλαρίτζια τα οποία πουλά μετα στες Χριστουγεννιάτικες αγορές στην Γερμανία. Εσκέφτηκα οτι προκειται για εκμεττάλευσην, αφου τα χειροποίητα στες Χριστουγεννιάτικες αγορές εν πανάκριβα τζιαι εν έσιει τσάνς να διά στες γεναίτζιες τζείνον που αξίζει η δουλειά τους. Μετά εσκεφτηκα οτι τουλάχιστον διά τους δουλεία, τζιαι τούτον κάτι ένει, σε μια περιοχή που ζεί μόνο που ένα αμυδρό δέιγμα χτηνοτροφίας τζιαι τες φυτείες μαριχουάνας που καταστρέφουνται κάθε 2-3 μήνες που την κυβέρνησην. Μετα άνοιξεν η γλώσσα της τζιαι αρκεψεν να παραπονιέται οτι εν χάλια στο χωρκόν των βεδουίνων, οτι το φαϊν εν σκάτα τζιαι οτι εν πύρά, ότι βρίσκεις τίποτε να γοράσεις, ούτε πηλέ μου τυρίν καμονμπέρ. Εχασκιάστηκα λλίον, που εσυνάφερεν τούντο πράμαν, αφου εν κοινώς γνωστόν οτι στα χωρκά των βεδουίνων εν έσιει με ρεύμαν, με νερόν, ίνταλως καρτερά να έβρει καμονμπέρ; Στο δρόμον ήβραμεν μια καμήλα ψοφισμένην στην άκρη του δρόμου, ετρώαν την οι μούγιες. Θκυο βεδουινούθκια εβαστούσαν κάτι βέρκες τζιαι ετσιλλούσαν την, για να δουν αν ζιει; Ποιός ξέρει; Εδιερωτήθηκα πόσες μέρες ενναν τζιαμε η καμήλα ώσπου να την σηκώσουν. Πρέπει να την εχτύπησεν αυτοκίνητο. Πολλύς κόσμος επέθανεν επειδή εχτύπησεν καμήλα μες την νύχτα. Τζιαι πολλές καμήλες εννοείται. Οι δρόμοι της ερήμου εν πάντα σκοτεινοί την νύχτα, το μόνον φώς εν που το φεγγάριν τζιαι τ’ άστρα. Το να τσιλλίσεις κάττον εν ήδη επικύνδινο, σκέφτου να δώκεις πας σε μιαν καμήλαν ως τζειπάνω τζεί.

Εξαπολήσαμεν πρώτα την γερμανίδα σε έναν χωρκόν στη μέση του πουθενά, τζιαι μετά το ζευκαρούιν στο ξενοδοχέιον τους στην Τάμπα. Μόλις είδαν το ξενοδοχέιον εκάμναν σαν τα μωρά που την χαράν τους. Ευχαρίστησα τους για την βοήθεια τζιαι ευχήθηκα τους βίον ανθόσπαρτον.

Εσκέφτηκα οτι πρέπει να εν φτωχά πλάσματα. Μπόρει μεν να είχαν κλείσει δωμάτιο στο Χίλτον της Τάμπας, αλλά εν εφαινουνταν πλούσιοι. Στο κάτω κάτω επήενναν στο χάνιμουν τούς με κρατικό λεωφορέιο τταλαπάνγκα! Ενιωσα μιαν τεράστια ευγνωμοσύνη απέντανι τους τζείντην ώραν. Αν το καλοσκεφτεις εσώσαν με. Τζιαι έμεινα μόνη μου με τον ταξιτζήν, είχαμεν αλλο κανένα 40λέπτο ωσπου να φτάσουμεν στο κάμπινγκ που με επερίμενεν ο συμμαθητής. 

Μόνοι μας πκίον, άνοιξεν η γλώσσα του ταξιτζή τζιαι ελάλεν μου την ιστορία της ζωής του. Είπεν οτι τούντο τριήμερον ήταν ούλλη περιοχή γεμάτη "Εβράιους", επείδη στο Ισραήλ είσιεν τριήμερον αργίας για το „shemini azereth“, την γιορτήν της 8^ης ημέρας. Το Σινά εν αυτόνομη περιοχή στην Αίγυπτον, τζιαι η μόνη περιοχή στην οποία μπορουν να μπούν Ισραηλίτες, προτιμούν την οι νέοι που τους αρέσκουν τα κάμπινγκ. Είπεν μου οτι τζείνος εν έσιει τίποτε εναντίων τους, γιατί άλλωστε, αφού φέρνουν λεφτά στην περιοχή. Επρόσθεσεν όμως οτι οι Παλεστήνιοι εν αδέρφια του, αλλά κάπως πρέπει να ζήσει, έσιει θκυο γεναίτζιες τζιαι 8 κοπελλούθκια να θρέψει, εν μπόρει να μεν πιάννει Εβραίους πελάτες.

Λλίον πριν να φτάσουμεν στον προορισμόν μας, επέράσαμεν που το κάμπιγκ του Ρας ελ Σιεϊττάν ("η κκελέ του θκιαόλου"), τζιαμέ που έθελα να πάω με τον συμμαθητή. Ερώτησα τον ταξιτζήν αν ήταν καλό το κάμπιγκ, τζιαι είπε μου ότι ήταν πίττα στον κόσμο τζιαι ελέιψαν τα τιπόζιτα οπότε, εν είσιεν νερόν, μόνον το νερόν της θάλασσας τζιαι καλλίτερα να μείνω τζιαμέ που επήεννα, αφου ήταν τέλεια δίπλα που την κκελέν του θκιαόλου, αλλά είσιεν τζιαι διάτρηση με νερό. Ωσπου να τελειώσει την κουβέντα του εφτάσαμεν στο κάμπιγκ.

(To be continued)

Η κατάρα του Νότου

[…] A moustache? Was it true? (…) I hurried to the bathroom to see. (…) Not a full-fledged moustache: only a few darkish hairs above my upper lip. That wasn’t as surprising as it may seem. In fact, I was expecting it.

Like the Sun Belt or the Bible Belt, there exists, on the multifarious earth of ours, a Hair Belt. It begins in southern Spain congruent with Moorish influence. It extends over the dark-eyed regions of Italy, almost all of Greece and absolutely all of Turkey. It dips down to include Morocco, Tunisia, Algeria and Egypt. Continuing on (and darkening in color as maps do to indicate ocean depth) it blankets Syria, Iran and Afghanistan, before lightening gradually in India. After that, except for a single dot representing the Ainu in Japan, the Hait Belt ends.[…]
Jeffrey Eugenides: Middlesex, 2002

Τα σκούρα μαλλιά τζιαι η μουζουρικη επιδερμίδα (που πελλάνισκει τους Κρυοχωρίτες επειδη τάχα εν εξότικ τζιαι σέξυ) έρκεται πακέττο με άλλα…

Πριν 2-3 χρόνια εθωρούσα παλιές φωτογραφίες με μιαν φίλη μου, τζιαι σε μιαν έιμασταν 7 φίλες μαζίν, με φανέλλες Μεταλικα, μποξεράκια τζιαι Ντοκμαρτινς Μποτάκια μες το κατακαλότζιαιρον. Προσέχω την ανήσυχη εφηβική μου φάτσα τζιαι τι θωρώ! Έναν μουστακουιν περιποιημένο. Λαλω της φίλης «μπράβο σας ρε! Ετσι φίλες να’σιεις! Εν εβρέθην μια να μου πει ότι έχω μουστατζιν;» «Δε καλά την φωτογραφία» πολοάται η φίλη μου.
Ντήαρ ανάγνωστερ, τι να σου πω… άμαν επαρατήρησα την φωτογραφία τζιαι μετά έιδα εν εισιεν μιαν που να μεν έσιει μουστατζιν! Ουλλες με την γκρίζαν σκιούαν πουπας τα σιειλη. Νήσος ατέλειωτη, αχ τα χρόνια της εφηβείας. Η Μεγαλωμήτωρ να επιμένει ότι «εν φαίνεται» τζιαι "μεν το πειράξεις εννα πολλύνει".
Jolen τζιαι τσιμπίδες.

And then came waxing. Praise the Lord.

Σουβλακονοσταλγίες

Καλά τα ινδικά τζιαι τα κινέζικα, αλλά η αλήθκεια είναι μία: σαν τα σουβλάκια με μιλλούες στην πιττα την παφίτικη που επιαέν γεύση που την καρβουνιά τζιαι την τομάτα εν έσιει. Η μια μερκά της πίττας πρέπει να εν ελαφρά καμένη ενώ η άλλη μαλακή, που τα ζουμια της τομάτας.


Πάντα με μαϊντανό. Σουβλάκι δίχως μαϊντανό εν λαλει τίποτε… έχω έναν κουμπάρο που τα παραγγέλλει χωρίς... ε ντισγκρέις.

Για να εν τέλεια πρέπει να είναι κρέας λαιμού ή φαούτας μαζί με το λεγόμενο „πέικο“. Για μένα πρέπει να εσιει 3 προς 1 κρέας - μιλλούαν.

Να ψηθούν ψηλά πας τη φουκου τζιαι να πετύχεις το ψαχνό σωζουμο τζιαι τες μιλλούες κατσιουριστες!

Το να σερβίρεις κάτι παραπάνω που σαλάτα με αγγουρο-τοματο-μαιντανο-κρομμυδι-σουμάτζιν με τα σουβλάκια εν περιττόν. Ατε καμιάν τασιην για το βούττημαν.

Σε μιαν πιττα πρέπει να αναλογεί έναν λεμόνι.

Αρέσκει μου να κάθουμαι δίπλα στη Σουσού της παρέας που ξεχωρίζει τες μιλλές τζιαι μινισκουν μου εμένα.

Ποννα μεγαλώσω εννα εχω την καλλίτερην φουκούν τζιαι τον κήπον που πάει μαζιν της. Θα τρώω τουλάστιχον μια φορά την εβδομάδα σουβλάκια.

Το πάν είναι να έσιεις στόχους.

Μόνο τζιαι μόνο για τον λόγο του οτι εμείς οι ομογένεια εν εχουμεν σουβλάκια όποτε τα θέλουμεν είμαστεν κρίμα τζιαι πρέπει να μας λυπάστε.

Είχα πει του καλλίτερου μου φίλου στην Αιγυπτο οτι σοβαρά λυπουμαι τον που εν μουσουλμάνος τζιαι εν μπορει να φάει σουβλάκια... είπα του να το αναθεωρήσει το θέμα τζιαι να αντικαταστήσει την αμαρτία του αλκοόλ με το να τρώει χοιρινο. Αφου κάμνει που κάμνει αμαρτια ας κάμει την σωστη χεχε!
Εν τον έπεισα. τζείνος χάνει.

..............................................
Μπόνους τράκ:
Καλο τζιαι το μούσλι, καλον τζιαι σμουδι αλλά σαν τα αυκά τα τηανιτά με στρίκκι μπεικον κατσιουριστον τζιαι χαλλούμι, με τομάταν φρέσκαν κομμένη φέττες εν έσιει.

............................................
Greetings from Cholesterinia.

Η πρώτη συναυλία

Όταν ήμουν φρέσκα φρέσκα στην Κρυοχώρα, στην τρυφερήν ηλικία των 18 ετών επήα στην πρώτη μου συναυλία εκτός Κύπρου τζιαι εχτός Έλληνα τραγουδιστή…


Τζείνον τον τζιαιρόν ήμουν μεγάλη φάν των matchbox 20 τζιαι όπως αρμοζεν για την ηλικία μου, ήμουν τζιαι φατσιμένη με τον Rob Thomas. Μπορείς να φανταστείς την χαρά μου ντήαρ ανάγνωστερ όταν είδα ότι έσιει συναυλία!!! Εφτεροπέτουν 3 εφτομαδες πριν την συναυλία που την χαράν μου. Τζιαι άξιζεν το κόπο… ειδικά το τελευταίο κομμάτι που είπεν ο ευλοημένος παρόλο που ήταν cover ήταν έναν μέλιν!

‘Ετο δαμε, ντηαρ ανάγνωστερ άκου το, εν θα χάσεις!



Trivia της συναυλίας.

1. Επήα με έναν συμφοιτητή μου αμερικάνο. Εψιλοκάμναμεν λλίην παρέαν τζιαι επειδή εν είχα τζιαι κανέναν άλλον να πάω, ερωτησα αν έθελεν να πάμε μαζιν. Τζείνος ενόμιζεν ήταν ντέιτ, αλα αμερικανιά. Εμέναν εγυρισεν μου, γιατι τζείνη την νυχτα είχα ήδη ντέιτ, με το Rob Thomas… τα περαιτέρω σε ποστ που θα ακολουθήσει με θέμα disaster dates.

2. Λλίον πριν να πάω στην συναυλία, συναντήθηκα με μια γνωστή μου που την Κύπρο, η οποία ήδη εσπουδαζεν στο πανεπηστήμιο που έθελα να πάω. Είπε μου ότι η συγκάτοικος της, πάλε Κυπραία, πελλάνισκει την στα τάγκα τουγκα ουλλη μέρα με κάτι παράξενα πράματα, κάτι Matchbox 20 τζιαι ποτούτα. Εγώ χωρίς να την ξέρω εσυμπάθησα την την συγκάτοικο τζιαι εχάρηκα ότι στο νέο μου πανεπηστήμιο εννα σιει μιανπου ακουει τα ίδια με μένα. Τώρα μετά που 13 κκουχχου κκουχχου χρόνια οι δυο αυτές συγκατοικες συγκαταλεγουνται στα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα… , so I guess…thanks Rob…

Oι Φιλιππινέζες της ζωής μου...

... the pilipinas in my lipe

Μ.

‘Ηρτεν το 84, τότε που ο όρος Φιλιππινέζα εσήμενε απλά άτομο που τες Φιλιππίνες, πριν να παραμορφώθει τζιαι να τον γράψει τζιαι ο Μπαμπινιώτης. Λλλίον το ότι ο ένας γοννιός ήταν στα ξένα τζιαι ο άλλος εδουλευκε φουλτάιμ, λλίον εναν άτομο στο σπίτι με ειδικές ας τες πούμε ανάγκες, λλίον η στετέ η Πιτσίλλα που κατουδένα λόγον δεν έθελαν να αφήκει τα περβόλλια της τζιαι να ρτει στην πόλη να μας προσέχει, η μόνη λύση ήταν τούτη. Τζιαι το 84 λοιπόν ήρτεν η Μ.  Εγώ ημουν 5 χρόνων τζιαι θύμουμαι την μέρα καλά. Εμεινε αλόπως 6 χρόνια. Καταρχάς αναγκάστηκα να μάθω πολλά γλήορα αγγλικά. Εν αθθυμούμαι αμμέν ελάλουν το φφου όπως οι Πιλιπίνας πάντως σχετικά γλήορα έμαθα τζιαι κάμποσες κουβέντες στα τακάλοκ, στα φιλιππινέζικα. Ακόμα ξέρω παιδικά τραγουδάκια, λλίον σμόλ τοκ, να μετρω ως το δεκα τζιαι θκυοτρείς ξιτιμασιές... Η Μ. ήταν αλόπως 20 χρονών τότε. έξαπόλησεν την οικογένειαν της να ρτει να φκάλει λεφτα. Αναπολούσεν τα μέρη της, παρόλην την φτώσιαν τζιαι άμμαν επαίζαμεν λέγκο έκαμνεν μου το χωρκόν της, πας τον ποταμό. Ελάλεν μου ιστορίες για δέντρα μάγκο (μαγκιές;) τζιαι παπάγια (παπαγιές;) τζαιι φοινιτζιές που εκάμναν τεράστια ινδοκάρυδα που άμμαν εππέφταν πας την κκελλέν σου εμήνιστες σέκκος. Για πλυμμήρες τζιαι σεισμούς τζιαι οτι άμμαν έβρεσιεν επέρναν ουλλα τα έπιπλά στον πάνω όροφο γιατι εν εισιεν τσιάνς να μεν πλυμηρισει. Ήταν πολλά λάιβλι, εχαχχλανιζεν διαρκώς. Η στετέ μου ελάλεν οτι εν πελλούτσα.

Εκαθιέρωσεν το Fry-day ή όπως το ελάλεν ίδια «Pryday“ κάθε Παρασκευη τζιαι έκαμνεν μου αυκά τηανιτά με μπέικον. Εκαμνεν τζιαι έναν πολλά ωραίο pineapple chicken. Έμαθεν μας τζιαι το πανσίτ, το εθνικό τους φαι.

Λόγω της ηλικίας της έγινεν η τέταρτη κόρη της οικογένειας. Η Μεγαλομήτωρ ελάλεν της Κόρη, πουτ σαμ σοξ ον μάνα μου ιτς κόουλντ!. Ή εθύμωννεν της,κόρη Μ. γιου τίτεντ ιτ ένυ φρούτ τουντέι! Ιφ άη ντόντ πίλ ιτ νοουάν ήτς ιτ! Φάε κανέναν σύκο κόρη! Η Μ. Είσιεν αδυναμία στα φασόλια γιαχνί τζιαι γενικα στα Κυπριακά φαγιά. Στε χρόνο ντετέ έμαθεν να κάμνει που κουπέπια ώς μουσακα. Τζείνη με επήρεν πρωτην ημέρα στο δημοτικό. Οι γονιοι μου ελείπαν.

Εγραφεν μας η δασκάλα τα μαθήματα μες το τετράδιο τζιαι εγώ εν τα έκαμνα επείδη εν είσιεν κανένα να τα θκιεβάσει. Ωσπου να ρτει ο γονιός που την δουλειά εισιεν δείξει το ρολόιν το ΡΙΚ, τζιαι έπρεπε να ππέσσω. Μετά που αποκαλυφτηκεν το σκάνδαλο οτι το ποστμπαμπιλονουιν επήεννενεν αθκιέβαστον, είπεν ο παπάς μου της Μ. να μου θκιεβάζει. Γιές σερ. Οξύμωρον, αφου τζείνη εν έξερεν να θκιεβάζει Ελληνικά. Πε τζιαι να πεις τα-τα η ταναλια, το-το το τόπι, η Μ. έμαθεν τέλεια Ελληνικά, τζιαι να γράφει τζιαι να θκιεβάζει. Μιαν φοράν που εν έθελα να ντυθώ ή να λουθώ, εν αθθυμούμαι, εφκαλα της την γλώσσα μου τζιαι εκάρφωσεν με στο παπά μου, που μου έκαμεν κυρηγμα τζιαι έστειλε με με την ουρα στα σκέλια να της πω Αμ σόρη Μ. πλήζ φοργκιβ μή τζιαι να την αγκαλιάσω τζιαι να τη φιλήσω. Άμμαν εν είσιεν κανένα σπίτι έβαλλεν διαπάσον Μαντόνα τζιαι Μπόυ Τζόρτζ με την αρφήν μου που ήταν έφηβη τζιαι εχoρεύκαν. Ματά σε κάποια φάση άρκεψε να γκομενιάζει με κάτι Καναδούς Γιου Εν, ερωτευτηκε τζιαι στα 6 χρονια έφυεν μάζιν του, ή μάλλον ταπισών του, να πάει να μείνει Καναδά. Μετά που λλίον εγέννησεν τζόλας αλλα ο Kανάδος εν την παντρέυτηκεν. Κάτα τη Μεγαλομήτωρ „εγέλασεν της“, „είσιεν την έτσι“, „εκαταήσιεψεν την“ τζιαι άλλα πρωτοποριακά. Ακόμα στέλνει μας γραμματα τζιαι κάρτες στα Ελληνικα. Τζιαι δωρουθκια κάπου κάπου. Σε κάθε τραπέζιν η Μεγαλομήτωρ ακόμα κάμνει πανσίτ.

Γκέη.

Ακολούθησεν μια άλλη ονόματι Γκέη. Μόνο γκέη εν ήταν (δηλαδή εν ήταν χαρούμενη, τωρα αν ήταν γκευ εν ιξερω), ηταν πολλά μούτρον τζιαι μελαγχολικη τζιαι εν εθελεν να σχετίζεται πολλά πολλά μαζίν μας, εν έχω τζιαι πολλές αναμνήσεις. Η μακαρίτισσα η γιαγιά μου ελάλεν οτι εν πολλοπάητη.  Έφυεν γλήορα παίρνοντας μαζιν της το μισό σπίτι.

Η Τζ.

Μετά ακολούθησεν η Τζ., η αγαπημένη μου. Εφκαλα μαζιν της την εφηβεία. Ήταν εναν χρυσόν πλάσμαν ούλλον καλοσύνη. H έμαθε μου τα πρώτα Ισπανικά, καθότι η γλωσσα τους εσιει πολλά μέσα, αφού εκάμαν Ισπανική αποικία. Μάζιν εθορούσαμεν την Μπονάνζα τζιαι το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι κάθε απογευμα.  Εθορούσαμεν τζιαι κάτι δακρυβρεχτα φιλιπινέζικα έργα που εμιλουσαν μισα τακαλοκ τζιαι μισά αγγλικά.Τζέινα ομολογώ εθόρουν το μόνο για να της κάμω τη χάρη, μιλούμε για μεγάλες σάχλες. Έξερε τζιαι ποιός μου άρεσκεν στο σχολείο. Όταν στα 17 αρώστησα πολλά, τζιαι οι γονιοι ελέιπαν, εφρόντισεν με πολλή αγάπη.

 Όταν έγινεν ένας σεισμός, το 94 νομίζω, ήρτεν πανικόβλητη να με σώσει τζιαι ετράβαν με σαν έκαμνα μπάνιο τζιαι ετσιρίλλαν τρομοκρατημένη,  την ίδιαν ώραν που ο παπάς μου εφώναζεν ενθουσισμένος Σεισμος! Σεισμός! πάντες τζιαι έππεφτε μάννα εξ ουρανού. Στες Φιλιππίνες βέβαια σεισμός έννεν παίξε γέλασε,ειδικά άμμαν μηνισκεις σε παράγκα. Η γεριμη ενόμιζεν εννα ππέσουν ούλλα κάτω. 

Εκάλυφκεν με άμαν έκαμνα σκαπούλες για να πάω αμάντας τζιαι μετά Β52. Τζιαι γώ εκάλυφκα την να παέι μες τα μεσάνυχτα να έβρει ένα γκόμενο επίσης Φιλιππινέζο που εδούλευκε στο ΚFC. Εγώ έξερα τον καλά επειδή εδουλευκα τζιαμέ τα καλοτζιαίρκα τζιαι μπόρώ να πώ δεη χάντ μαι μπλέσιγκ. Μέτα που κάμποσα χρόνια, οταν εγω ήρτα στην Κρυοχώρα, επαντρεύτηκεν τον τζιαι ήβρεν τους ο φάδερ δουλεια σε ένα άλλο σπίτι, κάποιοθ χάι σιέστου, να δουλευκουν μαζι. Τζείνη το σπίτι, τζείνος τον κήπο.  Εν Κύπρον ακόμα, εκάμαν τζιαι έναν μωρούιν. Είδα την πριν θκυοτρία χρόνια στο Δρακουμέλ. Έκλαιεν που με είδεν, τζιαι γω εσυγκινήθηκα πολλα.

Άραγε τζιαι τα μώρα σήμερα έχουν παρόμοιες σχέσεις με τες κοπέλλες που τα ξένα; 

Εν αμφιβάλλω οτι τα μωρά πρέπει να μεγαλώνουν μόνο με τους γονιους τους, ή έστω με τες γιαγιάες τους αλλά εγώ ομολογλω οτι εν εκακοπέρασα. Λυπούμαι να ακούω κόσμον να τες αποκαλει μαυρούες τζιαι να τους συμπεριφέρεται άσσιημα. Για μέναν τούτες οι κορούες ήταν μέλη της οικογένειας μου...

no pop no style πας το ίττερνετ!

Αμμάναμου ιννα μπο' θυμηθηκα... που τζιαιρός που εκαρτέρουν να το βάλει στο ράδιο για τα τσιλλίσω το πλέι τζιαι ρεκκόρντ τζιαι να το γράψω... τζιαι μέτα πάλε να μιλά ο εκφωνητής. Τουντο ιντερνετ εντέλει εν μεγάλη υπόθεση. Κάτα την μεγαλομήτωρ ότι θέλεις "βάλλεις το πάνω στο ίτττερνετ τζιαι βρίσκει σου το α!". Κάτα τη μεγαλομήτωρ το ιντερνετ επίσης εν πολλά ριλάιαπολ: "Οι ενναν καλός ο καιρός αυριον, σίουρα! ειδεν το η κόρη μου στο ίντερνετ!"...

Σήμερα έβαλα "no pop no style" πάνω στο ίτττερνετ τζιαι βουαλά!
ντου γιου ριμέμπερ ντήαρ ανάγνωστερ;

Λαμπάντα

Στην 4η ή 5ή τάξη του δημοτικού, οταν τούτον το άσμαν ήταν χίτ, εντύθηκα στο μασκέ του σχολείου κορίτσιν του λαμπάντα ιμισιη, με το κορμάκι της ολυμπιακής τζιαι εναν φουστίδιον πουκάτω.
Δοουζ γουερ δε ντεις μαι φρέντ.



Chorando se foi quem um dia só me fez chorar δις
Κλάμωντας* έφυεν τζείνος που μανίχα με εκλαμούρισεν μιαν ημέραν
*Πιτσιλλίσιμος ιδωματισμός
Chorando estará ao lembrar de um amor
Εννα κλαιει τζιαι να αθθυμάται
Que um dia nao soube cuidar
Την αγάπη πον έξερεν να την προσέχει
A recordação vai estar com ele aonde for
Η ανάμνηση ενναν μάζι του όπου πάει.
Ακουστικη εξήγηση 11χρονης ποστμπαμπυλον:
Aαα, εχόρτασα, αφηστα κουπέπια να ψηθουν
A recordacao vai estar pra sempre aonde for
Η ανάμνηση ενναν μάζι του πάντα, όπου τζιαι να πάει.
Dança sol e mar guardarei no olhar
Χορον, ήλιο τζιαι θάλασσα εννα εχω στον νου μου
O amor faz perder encontrar
Η αγάπη κάμνει μας να χάνουμε τζιαι να βρίσκουμεν
Lambando estarei ao lembrar que este amor
Χορεύκοντας εννα αθθυμούμαι τούντην αγάπη
Por um dia um instante foi rei
Για μιαν ημέραν, για μιαν στιγμήν ήμουν βασιλιάς.

... εντ σόου ον.
Cousin's wish is my command!

Η ώρα έντεκα εννα σου παίξω πουρού να φκεις έξω

 Μακάρι να εμπόρουν να σας έβαλλα εναν βιτεουιν ίνταλως καμνω το τότε χορούιν που εσυνόδευκεν το τραγουδούιν τούτον.

Οτι αθθυμούμαι σιαιρουμε τελικά.
Για να θυμηθούμεν τα παιδικά μας χρόνια... τον τζιαιρόν που επιαίνναμεν στο γαλάξια που εισιεν τες πρωτες κυλιόμενες σκάλες της Λευκωσίας για να φάμε στο μπιγκ μποι. Τον τζιαιρόν που οι παραπάνω μιτσιοι εφορούσαν φανελλες του μπάσκετ... chicago bulls, la lakers, utah jazz τζιαι κάτι τέθκια. Τζιαι που στα πάρτυ εχορέυκαμεν σλοου. Ως τότε ειχαν εξαφανιστει οι κουπουες, τα κώκ τζιαι τα σαντουιτσιουθκια που τα γενεθλια, που πλεον ήταν παρτυ. Που οι μιτσιοι εθέλαν οι γονιοι τους να τουs αφήνουν λλιον πριν το σπιτι του πάρτυ για να καταφτασουν μόνοι τζιαι κουλ.
-Άτε Παπά, γινεται να μείνω ως η ωρα δώδεκααα;;;;
-Η ώρα έντεκα εννα σου παίξω πουρού να φκεις έξω.
-ΑΤΕ ΡΕ ΠΑΠΑΑΑΑΑ ουλλοι μινίσκουν ως η ωρα 12!

τζιαι πάει λέγοντας...

Ιντα τζιαιροί.

Περιττόν να πω οτι πρωτη φορά θωρώ το βίτεοκλιπ...

Such a shame

Κάθε φοράν που μιλούμεν για παλιά τραουθκια τζιαι λαλεί μου ο Σιαολίν „Θυμάσαι το τάδε βιτεοκλίπ;“ εγω ποττέ εν το θυμούμαι. Ειδικά άμμαν εν 80ς. Γιατί άραγε. Αφου εμεις 1, ατε 2 κανάλια είχαμεν, που να τα δω. Tον τζιαίρον που ο Σιαολίν εθώρεν βίτεοκλιπ το απόγευμα μετά το σχολείο εγω εθωρουν την τηρ τη τηρι την τηρι την Μπονάντζα...
Κάθε βίτεοκλιπ παλιού τραγουδιου εν ενα καινουργιο shόκ.

Όπως τούτο δαμέ. Αϊ κουντεντ χελπ μπατ νότις οτι ο παρέας μoιάζει πολλά κάποιου... Του Όστιν Πάουερς. Πολλά φατσούα! Θωρώ τον τζιαι περιμένω να πει "groov(e)y ba(y)b(e)y"...

Κάτι ξέρει η Κκέιτι

Μια καλή μου φίλη, Kαταλανήξ βέρα (για να την περιγράψω θέλει βλογ δικόν της, σκέφτου the hot version της Phoebe που τους Friends)  πριν κάμποσα χρόνια στο πανεπηστημιο αποφάσισεν να κάμει τα γενέθλια της (όπως ΟΤΙ έκαμεν) διαφορετικα.

 Έκαμεν παιδικο πάρτυ αλλα για 23χρονους τζιαι βάλε. Εν ιξέρω τζιαι γω ίνταλως της ήρτεν αλλα τουτη η πέλλη ουλλον κάτι τεθκια ανπάντεχα έκαμνεν. 

Για κάποιο λόγον που λαλείς ντίαρ ανάγνωστερ ούλλοι εκαμαμεν μιαν ημιαμφίεσην για να πάμεν, θυμούμαι ότι κάποιαν κουρτέλλουν ειχα δισει πας την κκελλέν μου. Στο κήπο εισιεν στησει διάφορα παιχνίθκια, του στύλ ακκάνω το μήλο, σακκουλλοδρομίες τζιαι κάτι τέθκια. Εισιεν συναχτει η Σάρα, η Μάρα τζιαι το κακό το συναπάντημα του πανεπηστημιου τζιαι κάμποσοι άσχετοι που είδαν παναυριν τζιαι ήρταν να δουν.

Εν είσιεν ουτε κώκ, ουτε λαχματζιουθκια, ουτε τζέλλιν ουτε σαντουιτσουθκια τρίγωνα. Εκυκλοφορούσαν μόνο κάμποσα φτηνα αλκοόλια (Κόρτλέιπε ούτε για δείγμα) τζιαι διαφορα οικολογικά τσιγάρα. Επεριχαρίσαμεν κάμποσον, τζειντη νύχταν έμαθα οτι το „1 2 3 μια τρελλή φωτογραφία“ στα Ισπανικα λέγεται  „Ουν δος τρές, πογίτο ινγκλες“ δηλαδή 1 2 3 κοτοπουλλούιν εγγλέζικο. Ουτε εγω εν εκατάλαβα γιατι... άσχετο.

Ήταν τζιαι ο Μπρούνο ο οποίος ήταν ενας πολλα πούρεκκος που την Ανδαλουσίαν, που μου άρεσκεν πολλά, μελαχρινός με γαλάζια μμάθκια, ο οποιος όμως δυστυχως ήταν τζιαι άντρας key ring οπότε γιούαρς τρούλι έρεσσα τον θκυο κκελλές τζιαι αντρέπουμουν να κάμω βήμαν.

(Καταράμενο ύψος να δούμε πότα εννα μου φκείς σε καλό)

Άμαν ενυχτωσεν τζιαι μετά εβρεθήκαμεν να παιζουμεν μπουκάλα. βεβαίως βεβαιως με φιλουθκια.  Οι κάλο ήταν να μείνουμεν με  τες σακκουλλοδρομίες μια φάουσα μαντραχαλέοι ον δε ππικ οφ αουαρ γιου νόου χουότ.

Εν θυμουμαι τζιαι πολλά, εσιει τζιαι κάτι χρόνια βλέπεις, αλλά θυμουμαι οτι έκαμναμεν τζιαι οι θκυο (the key ring and I that is) μανιπιουλέιτ την μπουκάλλα για τσακρίσούμεν  κανένα φιλούιν. Βλέπεις είμασταν καθιστοι τζιαι πίττα, τζιαι το υψος εν ήταν θέμαν. Τζιαι εκαταφέραμεν τα. Πεντέξι φορές μάλιστα (τζιαι μετά επέρασεν μου το crush). 

Σαν παίζουμεν που λαλείτε χαρωπά χαρωπά, τζιαμε που το key ring τζιαι εγω εσύρναμεν κλεφτές μαθκιες, έππεσεν τηνς πελλής Καταλανήξ να με φιλήσει. Ενταξει λαλώ, εν φίλη μου, έτο ενα φιλούιν στα πεταχτά. Ετσι ενόμίζα γιατι η πελλή έβάλεν με πουκάτω τζιαι έδωκεν μου εναν πολλα χολυγουντ γουέτ φιλίν, κατόπιν σφυρκών των υπόλοιπων καλεσμένων.

Εν μπορω να πω ότι με εδιέγυρεν γιατι ειμαι ετεροθαλής ετεροφυλόφιλη άλλα πρέπει να πω οτι αντικειμενικά εφίλαν πολλα ώραια η πελλή.  Κάτι ξέρει η Κκέιτι Ππέρι τζιαι έκαμεν το γνωστόν άσμαν.

Άτζαπης σου ντήαρ ανάγνωστερ, αρ γουι δε μπέττερ κκίσερς;

Διάφορα τζιαι trip down memory lane 2

Αου την κκελλέν μου. Ιντα τα έθελα τα ποτά εψες. Ωσπου ζιούμεν μαθαίνουμεν.
Έμαθα οτι οσον τζιαι να παίζω πελλόν εν το σηκώνω άλλον το ποτόν. Δήλαδη σηκώννω το γιατι έψες έπιννα αλλά εν εμέθκιουν. Σήμερα όμως η κκελλέ μου εν καζάνιν. Αθθυμούμαι πρίν πεντέξι χρόνια που έπιννα όλον τον Βόσπορο που λαλει τζιαι το τραούδιν τζιαν την άλλην ημέραν ήμουν φρέσκα σαν τ αγρέλλιν.

Επίσης έμαθα οτι άμμαν εισαι σε σωματικήν κατασταση μπριζόλας, πρέπει να πήαιννεις 3 φορές την ευτομάν γυμναστήριον για να μεν πιάννεσαι. Με μόνον μιαν φοραν την ευτομάν καταφερνείς μόνον να ζιεις πιασμένος.



Τζιαι το άλλον που έμαθα...Η φύση εννα μας πελλάνει σιόρ! Εβρέθηκεν αγνωστο ζώον στην Κίνα. Εσιει κορμίν αρκούδας, αλλά εν κκέλικον με νούρον καγκουρό τζιαι νιαουρίζει. Πολλά σπούκι. Τζιαι για τζεινον πρέπει να είμαστεν σπουκι.

Πρόχτες επήα για παπ τεστ στη γυναικολόγον μου. Η ιατρικη ασφάλεια εν πκεριωννει πκιον το ουλτρα σαουντ μήτρας τζιαι ειπά της γιάτρενας να μου το κάμει ενιγουει τζιαι να την πκιερωσω. Τζιαι λαλει μου „Ιντα το θέλεις μάνα μου το ουλτρα σαουντ; Χαρκέσαι εννα σε κάμει πκιο υγειην; Το πολλυν πολλυν να βρουμεν καμιάν κυστη, να αγχωθεις, να φοηθείς, να πρέπει ημισιη να κάμουμεν επέμβαση, ενω αμμεν την εβρισκάμεν είσιεν να φυει μόνη της, οπως συνηθως γίνεται με τες κυστες.“
Άρεσεν μου πολλά η φιλοσοφία της.

Επίσης αμμαν την ερωτήσα αν πρέπει να αρκεψω να φορώ σουτιέ τωρα που ετριαντάρισα (φορω μόνον άμμαν έχω μίτιγκ-αι ντισπάιζ σουτιέ) για να μεν πκιαει τον κατήφορον το βιζουιν, είπεν μου οτι: „Οτι έν να ππέσει, εννα ππέσει.“ Τίποτε εν το σώζει. Έδωκεν μου παραδειγμαν ορισμένες φυλές στην αφρικη που εν φορούν σουτιέ. Μερικες εχουν το στητόν, άλλες πάλε οι. Εννεν που το σιεριν μας. Τζιαι τούτον άρεσεν μου.



΄Τουτον αθθυμάστε το; Golden 90ς πάλε.

Trip down memory lane

Που το αθθυμήθηκα ενι ξέρω ούτε γω...
aahhh the golden 90s... λαλώ να ξεκινίσω μιαν σειράν μουσικές αναμνήσεις....